ตอนที่ 12
รวมเรด
“พวกเราขอไปด้วย”กวีเดินนำเข้าไปหากิลด์กรีนโลตัสทันทีที่ได้ยินเสียงประกาศรับคนดูจากแสงสว่างเมื่อครู่แสดงว่ากิลด์กรีนโลตัสเพิ่งเข้าไปในป่าหมอกม่วงมาแล้วโดนจัดการกันมายกกิลด์ท่าทางบอสในป่าหมอกม่วงจะยากเกินไปสำหรับผู้เล่นเลเวล 10 แม้จะมีร่วม 50 คนก็ตาม
“พวกนาย...”ชายที่ประกาศรับสมัครมองมาทางพวกกวีด้วยท่าทีประหลาดใจหากจำไม่ผิดเขาเคยเห็นใบหน้าแบบนี้มาก่อนนี่นา
“หัวหน้าคนนั้นไงครับที่สอบผ่านแล้วไม่ยอมเข้า”ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาบอกหัวหน้ากิลด์ย่อยของกิลด์กรีนโลตัสทันทีที่นึกออกกวีนอกจากจะสอบผ่านแล้วยังให้ความรู้สึกเหนือชั้นกว่าคนทดสอบของกิลด์อีกต่างหากทำให้ชายที่วิ่งมารายงานจำกวีได้แม่น
“มิน่าล่ะ...แสดงว่านายก็พอมีฝีมืองั้นก็ได้เราจะพักกินข้าวเช้ากันก่อนหลังจากนั้นมารวมตัวกันที่นี่”หัวหน้ากิลด์ย่อยของกิลด์กรีนโลตัสพยักหน้าช้าๆตอนนี้เขา้ากำลังคนถึงขั้นยอมบอกข่าวเื่อาชีพลับกับคนอื่นที่ไม่ได้อยู่ในกิลด์แล้วขอแค่เลเวล 10 และมีจำนวนมากก็พอ
“เข้าใจแล้ว ผมมีเพื่อนอีกสี่คนหลังจากพักกินอาหารเช้าแล้วจะมาร่วมด้วย”กวีตอบพลางหันไปหาพวกเจตอนนี้ข้างนอกนั้นเป็เวลาอาอาหารเช้าแล้วจริง ๆแม้ร่างกายจะอยู่บนเครื่องสร้างโลกเสมือนก็ไม่ต่างจากนอนหลับเพราะงั้นร่างกายจึงมีการเผาผลาญปกติทำให้ต้องกินอาหารตามเวลาเหมือนที่ผ่านมาด้วย
.
.
“เหมือนหลับไปจริง ๆด้วย”หลังจากตกลงเวลากับคนในปาร์ตี้เสร็จกวีก็ออกมาจากเกมก่อนจะตื่นขึ้นมาเครื่องสร้างโลกเสมือนจริงเครื่องใหม่เอี่ยมที่ถูกเอามาแทนเครื่องเก่าที่เคยซื้อมาช่วยไม่ได้นี่นะมันตั้ง 5 ปีแล้วของที่เคยซื้อเอาไว้มันก็ตกรุ่นไปแล้วจริง ๆ
กวีเดินออกไปจากห้องเก่า ๆของตัวเองก่อนจะออกไปหน้าปากซอยเพื่อไปหาอะไรกินแม้ในยุคนี้ผู้คนจะชอบการใช้ชีวิตในโลกเสมือนจริงกันมาก แต่ก็ยังมีหลาย ๆคนที่ไม่ได้ทำแบบนั้นและสิ่งหนึ่งที่โลกเสมือนจริงตอบสนองความ้าไม่ได้ก็คือ อาหารแม้จะสร้างรสชาติได้เหมือนจริงสุด ๆเหมือนกำลังกินอาหารจริง ๆอยู่รวมถึงความรู้สึกอิ่มท้องที่สมจริงสุด ๆแต่ท้องของผู้เล่นในโลกความจริงก็ไม่ได้อิ่มขึ้นแต่อย่างไรทำให้อาชีพขายอาหารยังเป็อาชีพหนึ่งที่ยั่งยืนในยุคสมัยนี้ต่อให้ผู้คนส่วนมากอยู่ในโลกออนไลน์แต่ก็ยัง้าเหล่าผู้ใช้ชีวิตปกติด้วยเช่นกัน
“กวี...หายไปไหนมาตั้งนานป้านึกว่าขายหอไปแล้วซะอีก”ป้าเ้าของร้านขายข้าวพูดด้วยท่าทีใเมื่อเห็นกวีเดินเข้ามาในร้านสมัยก่อนร้านนี้เป็ร้านประจำของกวีเลยทำให้กวีสนิทกับป้าเ้าของร้านพอสมควร
“เปล่าครับ พอดีผมมีความจำเป็นิดหน่อยก็เลยไม่ได้กลับมาตั้งนานแต่ตอนนี้เรียบร้อยดีแล้วครับ”กวีตอบเลี่ยง ๆพลางนั่งลงที่เก้าอี้หินที่ยังตั้งเอาไว้เหมือนเดิมร้านนี้ไม่ต่างไปจาก 5 ปีก่อนเลยนอกจากปริมาณข้าวกล่องที่ตั้งเอาไว้หน้าร้านการสั่งอาหารให้มาส่งตามบ้านนิยมขึ้นเรื่อย ๆ ยิ่งคนที่ใช้ชีวิตในโลกเสมือนจริง ๆหนักๆแทบจะออกจากเครื่องสร้างโลกเสมือนจริงไม่กี่ครั้งต่อวันเลยเพราะแบบนั้นเครื่องเลยต้องเพิ่มระบบกระตุ้นกล้ามเนื้อเพื่อไม่ให้เกิดปัญหากับร่างกายผู้ใช้งานไปด้วย
“เอาแบบเดิมนะครับป้า”กวียิ้มพลางสั่งอาหารตามที่เคยสั่งมานานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้มาร้านนี้ นอกจากอร่อยแล้วป้ายังใจดีด้วยกวีกินที่ร้านนี้ั้แ่ยังเป็เด็กนักเรียนที่ไม่มีเงินติดตัวเสียด้วยซ้ำ
“ลองภูมิป้าหรือไง ต่อให้นานแล้วป้าก็ยังจำได้นะ”ป้าเ้าของร้านหัวเราะก่อนจะเริ่มหยิบวัตถุดิบด้วยท่าทีดีใจลูกค้าประจำของเธอกลับมาทั้งทีต้องแสดงฝีมือหน่อยแล้ว
“แล้วหอพักเป็ยังไงจะกลับมาเปิดอีกหรือเปล่า”ป้าเ้าของร้านถามขณะลงมือทำอาหาร
“คิดว่าจะปรับปรุงใหม่แล้วเปิดให้พักดูครับ”กวีตอบด้วยท่าทียิ้มๆ สมัยก่อนกวีเป็แค่เด็กกำพร้าไม่มีพ่อไม่มีแม่ โตมาจากสถานสงเคราะห์พอโตขึ้นก็ต้องหางานพิเศษทำเพื่อหาเลี้ยงตัวเอง แต่ก็บังเอิญได้ไปเล่นเกมกับเพื่อนแล้วได้ช่องทางหาเงินนิดหน่อยด้วยการขายไอเทมในเกมและดูเหมือนกวีจะทำได้ดีเสียด้วย ไม่นานกวีก็มีเงินพอซื้อห้องให้เป็ของตัวเองแม้จะเป็แค่ห้องเก่า ๆแต่กวีก็ภูมิใจไม่น้อยเลย แต่หลังจากนั้นเ้าของหอก็เกิดปัญหาจนต้องขายหอทิ้งแล้วใครจะไปคิดว่ากวีตอนนั้นจะมีเงินพอซื้อต่อหอพักทั้งหอมาจากเ้าของหอได้ด้วยซ้ำ
“ดีเลยหลานสาวป้าก็กำลังหาที่พักใหม่พอดีปรับปรุงเสร็จแล้วป้าจะให้หลานมาอยู่นะ”ป้าเ้าของร้านยิ้มด้วยท่าทียินดีก่อนจะเอาข้าวมาส่งให้กวี
“หลานสาว..น้องทิปนะเหรอ”กวีทำท่านึกอยู่ชั่วครู่ถ้าจำไม่ผิดสมัยก่อนก็มีเด็กประถมมาช่วยป้าขายข้าวอยู่พักหนึ่งนี่นา
“จำแม่นนะเราเดี๋ยวนี้โตเป็สาวแล้วกำลังจะมาต่อมัธยมที่นี่แต่บ้านป้ามันแคบเลยต้องหาหออยู่เอา”ป้าเ้าของร้านตอบด้วยท่าทีช่วยไม่ได้
“ไม่มีปัญหาครับป้าช่วยผมไว้ตั้งเยอะ เอาไว้ผมจะคิดค่าเช่าถูก ๆแล้วกัน”กวีตอบก่อนจะเริ่มกินข้าวช้าๆ จริง ๆเขาจะให้หลานสาวป้ามาอยู่ฟรีเลยด้วยซ้ำ แต่ถ้าทำแบบนั้นป้าคงปฏิเสธแน่ ๆเอาไว้มาอยู่จริงค่อยคิดค่าเช่าถูก ๆก็แล้วกัน
.
.
“โห ท่าทางจะมีคนสนใจไม่น้อยเลย”หลังจากกวีกลับมาจากกินข้าวเช้าสิ่งที่ได้เห็นเป็สิ่งแรกก็คือจำนวนผู้เล่นที่ยืนออกันอยู่หน้าทางเข้าหมู่บ้านจากเดิมที่มีแต่คนของกิลด์กรีนโลตัส 50 คน ตอนนี้กลับกลายเป็ร่วมร้อยไปแล้ว
“ช่วยไม่ได้นี่นาอาชีพลับมันยั่วยวนจะตาย”เจที่ออนไลน์มาก่อนหน้านี้แล้วตอบด้วยท่าทียิ้ม ๆ จริง ๆคนน่าจะมากกว่านี้ด้วยซ้ำแต่พวกกิลด์กรีนโลตัสคัดคนเอาเื่เลยที่พวกกวีถูกรับง่าย ๆเพราะกวีผ่านการทดสอบแต่แรกแล้วแถมสมาชิกทุกคนยังสวมอาวุธเลเวล8 เสียด้วย
“พี่กวีก่อนหน้านี้เ้าท็อปมาขอสมัครด้วย แต่มันยังเลเวลเก้าอยู่ก็เลยโดนปฏิเสธล่ะ”เก่งเดินเข้ามาหากวีพลางเล่าเื่ที่ตนเห็นให้กวีฟังอย่างสะใจหลังจากแยกปาร์ตี้กับพวกกวีไป ท็อปก็กลับไปทำแบบเดิมโดยพาคนเลเวล 1ไปเก็บเลเวลกับพวกหมูป่า แถมคราวนี้ไม่มีคนดูดค่าประสบการณ์ด้วยทำให้คนในปาร์ตี้เลเวลขึ้นเร็วกว่าเดิมน่าเสียดายพอเลื่อนไปฆ่าทหารตัวหนอนตามแบบที่กวีเสนอพวกเขาก็โดนะเิตายยกตี้เพราะพลังโจมตีไม่พอสุดท้ายเลยต้องไปเก็บค่าประสบการณ์จากค้างคาวในถ้ำทางตะวันตก แต่จนพวกกวีเลเวล 10กันแล้วท็อปก็พึ่งเลื่อนมาเลเวล 9 เท่านั้น
“ฮะ ๆนึกภาพเ้านั่นทำงานร่วมกันกับพวกเราอีกรอบไม่ออกเลยแฮะ”กวีหัวเราะก่อนจะเดินเข้าไปในกลุ่มของกิลด์กรีนโลตัส
“อ้าวมาแล้วเหรอพอดีเลยพวกนายมีกันห้าคนใช่ไหม”ทันทีที่พวกกวีเดินเข้าไปชายที่เหมือนจะเป็คนรับหน้าที่จัดปาร์ตี้ก็วิ่งเข้ามาหากวีทันทีตอนนี้ทุกคนยืนต่อแถวเป็แถวละ 6 คนตามจำนวนสมาชิกปาร์ตี้ก่อนจะแบ่งให้ทุกปาร์ตี้เข้าเรด(*)ใหญ่แยกกันไปโดยเรดหนึ่งสามารถรวมกันได้6 ปาร์ตี้หรือก็คือ 36 คนนั่นเอง
(*เรดคือปาร์ตี้ขนาดใหญ่ที่รวมหลาย ๆปาร์ตี้เข้าด้วยกัน สามารถใช้ผลของบัพหรือความช่วยเหลือจากปาร์ตี้อื่นๆได้ง่ายกว่าแยกปาร์ตี้กันเล่น)
“ใช่ พวกเรามีกันห้าคน”กวีตอบพลางมองไปทางด้านหลังของตนเองตอนนี้ทุกคนมาพร้อมแล้วไม่ขาดใครแม้แต่คนเดียว
“ดีงั้นฝากคนเข้าปาร์ตี้พวกนายด้วยนะจะได้ครบคน”ชายคนนั้นตอบพลางเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาดูเหมือนชายคนนั้นจะเป็หัวหน้าเรดที่กวีอยู่สินะ
“น้องมายด์ เดี๋ยวมาอยู่ปาร์ตี้นี้นะ”หลังจากตกลงกับพวกกวีจบชายคนนั้นก็เดินไปหาผู้หญิงคนหนึ่งที่ยังยืนอยู่คนเดียวในกลุ่มคนข้างหน้าทำให้เธอรีบเดินเข้ามาหากลุ่มของกวีตามที่ชายคนนั้นบอกทันที
“สวัสดีค่ะหนูชื่อมายด์นะยินดีที่ได้รู้จัก”หญิงสาวชื่อมายด์เดินเข้ามาทักทายพลางยิ้มกว้างด้วยท่าที่น่ารักสดใสเสียงของเธอดูสูงกว่าปกตินิดหน่อยแต่ก็อาจจะเป็ปกติของผู้หญิงนิสัยร่าเริงก็ได้มั้ง
“ยินดีที่ได้รู้จัก”กวีพูดตอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเหมือนเดิมไม่มีผิดตรงกันข้ามพวกเจกลับมองมาทางมายด์ด้วยท่าทีสนใจไม่น้อยแบบนี้ปาร์ตี้กวีคงน่าอิจฉาแย่มีสาวสวยตั้ง 2 คนแบบนี้
“ช่วยรับปาร์ตี้ด้วยนะ”กวีพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนเดิมไม่มีผิดสำหรับเขาแล้วผู้หญิงสวย ๆไม่ได้ทำให้ประหม่าอะไรมากมายเสียหน่อย
“ได้ค๊า”มายด์ตอบพลางตะเบ๊ะรับด้วยท่าทีร่าเริง เธอกดรับปาร์ตี้ก่อนจะเข้าไปยืนรวมกลุ่มกับกวีอย่างรวดเร็ว
“โอเคทีนี้นายรับคำเชิญร่วมเรดนะ”คนของกิลด์กรีนโลตัสเห็นว่ามายด์เข้าปาร์ตี้ไปแล้วก็เดินเข้าไปชวนกวีเข้าร่วมเรดทันทีงานคราวนี้ยากไม่น้อยเลยถึงกับต้องใช้คนตั้ง 3 เรดเพื่อล้มบอสตัวเดียวแต่มันก็ช่วยไม่ได้เพราะฝั่งผู้เล่นโดนจำกัดที่เลเวล 10 กันหมดทำให้ใส่อาวุธดี ๆไม่ได้แถมเ้าบอสตัวนี้ก็ยุ่งยากมากด้วย
“พวกเราเป็เรดที่สามนะพอเจอบอสแล้วให้จัดการลูกน้องรอบ ๆให้หมด”คนของกิลด์กรีนโลตัสพูดจบก็เดินกลับเข้าไปในกลุ่มของเรด1 เพื่อฟังแผนการ บอสของป่าหมอกม่วงคือนางพญาผึ้งเลเวล 25เป็มอนสเตอร์ที่เลเวลบ้าบอมากสำหรับเกาะเริ่มต้นแถมพลังชีวิตของมันยังสูงและมีสกิลเรียกลูกน้องอีกต่างหากแถมลูกน้องของมันยังเป็ทหารผึ้งงานเลเวล 15 และ ผึ้งองครักษ์เลเวล 18 อีกด้วยพอมันเรียกลูกน้องออกมาก็ทำเอากิลด์กรีนโลตัสร่วงเป็ใบไม้เลย
“พวกพี่ ๆคะมายด์ยังเล่นไม่เก่งเท่าไร ถ้าไปถ่วงพวกพี่ ๆก็ขอโทษด้วยนะคะ”ระหว่างกำลังจะออกเดินทางมายด์ที่อยู่ในปาร์ตี้ก็พูดออกมาด้วยท่าทีรู้สึกผิดแน่นอนว่าพอเห็นแบบนี้ไม่มีใครถือสาเธอหรอก
“ไม่ต้องห่วงพี่กวีเก่งมากเลยนะน้องมายด์ขอคำปรึกษาจากพี่กวีรับรองต้องเก่งขึ้นแน่ ๆ”เก่งพูดด้วยท่าทีมั่นใจมากทำเอากวีได้แต่ยิ้มเจื่อนๆออกมาพูดอะไรของเ้านั่นกันดูบนตัวของมายด์ให้ดีก่อนอาวุธที่เธอถือเป็อาวุธแบบเดียวกับที่พวกกวีใช้หรือก็คือเป็อาวุธเหล็กที่ได้จากทหารตัวหนอนแน่ ๆแถมเกราะยังเป็เกราะหนังชั้นดีที่มีพลังป้องกันสูงกว่าเกราะแจกฟรีตามเควสที่มีนไปทำมาอีกถ้าโดนมอนสเตอร์ตีเข้าคนที่มีโอกาสรอดตายที่สุดในกลุ่มหากไม่นับทักษะหลบหลีกเกรงว่าจะเป็มายด์เสียด้วยซ้ำ
510
![[จบ] ทะลุมิติทั้งที ดันมาอยู่ในร่างตัวแม่สุดแซ่บพร้อมลูกชายทั้งสาม](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1761101780_85161997.webp)
