การฝึกดาบทั้งหมดมี 9 รอบ โดยแต่ละรอบจะใช้เวลาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งตอนนี้โซลอนได้ฝึกมาถึงรอบที่ห้าแล้ว หากนับรอบที่หก เจ็ด แปดและเก้า โซลอนจะต้องฝึกดาบติดต่อกันทั้งหมด 35 ชั่วโมง
เป้งๆๆ
เสียฟันดาบดังกึกก้องไปทั่วห้องโถง โซลอนยังคงมุ่นมันอย่างไม่สั่นคลอน แต่ละดาบที่ฟังลงมาล้วนหนักแน่นมั่นคง ความหนักเบานั้นคงที่ราวกับคำนวณจากเครื่องจักร
//อีก 1 วันกับ 11 ชั่วโมงภารกิจจะสิ้นสุดลง ค่าสถานะที่ได้คือ 17.5 หน่วย ถ้ารวมกับของเดิมอีก 24.5 หน่วย ค่าสถานะรวมก็จะเท่ากับ 42 หน่วย นั่นเท่ากับว่าเราสามารถสู้กับมอนสเตอร์เลเวล 8 ได้อย่างสูสีแล้ว//
โซลอนคิดอย่างใจเย็น หากเขาทำสำเร็จเขาก็ไม่จำเป็ต้องแย่งฟาร์มกับคนอื่นเพราะปัจจุบันผู้เล่นส่วนใหญ่มีเลเวลที่ 4-5 เขาสามารถข้ามไปฟาร์มมอนเตอร์เลเวล 8 ได้เลย
โลกแฟนตาซีเปิดบริการมาซักพักหนึ่งแล้ว ขุมอำนาจและกิลด์ต่างๆได้ลงทุนและพัฒนาอย่างรวดเร็ว ด้วยทรัพยากรที่แทบจะไร้ขีดจำกัด การเจริญเติบโตขององค์กรเหล่านี้ไม่มีอะไรมาหยุดยั้งได้ ขอแค่มีเวลามากพอพวกเขาคงผงาดขึ้นเป็มหาอำนาจเหมือนกับเกมก่อนๆ การที่โซลอนจะยึดอาชีพเกมเมอร์และสร้างรายได้จำนวนมากได้เขาจะต้องนำหน้าคนอื่นก้าวหนึ่ง ดังนั้นการเพิ่มค่าสถานะจึงสำคัญกับเขามาก
จริงอยู่ที่เขามีเงินมากมายที่ไอรีนโอนมาเพื่อเป็ค่าจ้าง แต่หากเขาไม่รู้จักหาเงินเพิ่มและกระตือรือร้นกับมันบ้างไม่นานเงินที่มีอยู่ก็ต้องหมดไปและเขาก็ไม่ได้คิดว่าไอรีนจะจ้างเขาไปตลอดชีวิตแน่ๆ
คิดได้ดังนั้นโซลอนฟันหุ่นโลหะต่อไปอย่างจริงจัง
14 ชั่วโมงต่อมา เวลา 8 โมงเช้า
ครูฝึกหยวนเดินมาที่โรงฝึกด้วยใบหน้าง่วงเหงาหาวนอน ชายชราเอามือปิดปากที่อ้ากว้างอย่างห้ามไม่ได้
“หืม”
ในขณะที่ชายชราจะเข้าไปในโรงฝึก เขาก็ได้ยินเสียงดาบกระทบกับหุ่นดังสนั่นไปทั่ว
ครูฝึกหยวนสาวเท้าเข้าไปเพื่อดูว่าใครที่ขยันมาฝึกดาบแต่เช้าขนาดนี้ “เ้าเองเหรอเนี่ย” ครูฝึกหยวนเอ่ยด้วยความทึ่ง
ตอนนี้หน้าของโซลอนซีดเผือดราวกับไก่ต้ม ถึงแม้จังหวะการออกดาบจะทรงพลังเหมือนเดิมแต่การใช้พลังใจแบบไม่พักของเขาก็ทำให้จิตใจเขาเหนื่อยล้าเป็อย่างมาก
“อย่าบอกนะว่าเ้าฟันดาบมาั้แ่เมื่อคืนน่ะ” ครูฝึกหยวนตาเหลือก หากสภาพของโซลอนเป็แบบนี้ ชายหนุ่มจะสามารถสอนเพลงดาบกับเขาได้ยังไง คิดได้ดังนั้นครูฝึกหยวนก็เข้าไปลากโซลอนออกมา
“สวัสดีครับครูฝึกหยวน” โซลอนกล่าวทักทายด้วยรอยยิ้มอิดโรย เมื่อทักทายเสร็จแล้วโซลอนก็ทำท่าจะไปฟันหุ่นโลหะต่อ เมื่อเห็นความขยันผิดเวลาของโซลอนครูฝึกหยวนจึงดึงคอเสื้อโซลอนไว้พลางกล่าวอย่างจริงจัง
“พอก่อนเถอะเ้าหนุ่ม ถ้าฝึกมากกว่านี้เ้าได้สลบเหมือดแน่”
โซลอนได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มเบาๆเหมือนรู้อยู่แล้ว “ผมรู้ครับแต่ว่านี่เป็การฝึกอย่างหนึ่ง ผมชอบท้าทายขีดจำกัดตัวเองบ่อยๆ วางใจเถอะ ผมสลบเมื่อไหร่ก็หยุดตอนนั้นแหละครับ”
ได้ฟังคำตอบของโซลอนครูฝึกหยวนถึงกับไปไม่เป็ เขาไม่เคยเจอใครฝึกโหดขนาดนี้มาก่อน ชายชราได้แต่ปล่อยมือจากคอเสื้อของโซลอนอย่างตกตะลึง
เมื่อไม่มีคนขัดขวางแล้วโซลอนก็เริ่มฟันหุ่นโลหะต่อ
2 ชั่วโมงต่อมา
โซลอนก็นอนสลบเหมือดอยู่หน้าหุ่นโลหะ ส่วนด้านข้างก็มีครูฝึกหยวนทำหน้าเครียดอยู่
“ข้าบอกแล้วว่าอย่าหักโหม แล้วทีนี้ใครจะสอนข้าล่ะเนี่ย” พูดแล้วครูฝึกหยวนก็เดินวนไปวนมา
“ถ้าเทียบเ้าหนุ่มนี่กับข้า การฝึกของข้ามันเป็ของเด็กเล่นไปเลย ไม่แปลกใจจริงๆที่มีฝีมือขนาดนี้ั้แ่ยังเด็ก แต่ละวันข้าเอาแต่ฝึกแบบครึ่งๆกลางๆ ถ้ามัวแต่ทำแบบเดิมข้าก็ไม่มีทางพัฒนาต่อไปได้” พูดจบครูฝึกหยวนก็มีใบหน้าเคร่งขรึมขึ้น “ข้าตัดสินใจแล้ว ต่อไปนี้ข้าจะต้องฝึกจนหมดสติ และตื่นมาใหม่และฝึกจนหมดสติอีกรอบ แบบนี้ไปเรื่อยๆ ข้าจะฝึกจนตาย ย้าก” ว่าแล้วครูฝึกหยวนก็ฝึกท่าฟันดาบพื้นฐานอย่างเอาเป็เอาตาย
ด้านโซลอนนั้นหลังจากเวลาผ่านไป 30 นาทีเขาก็ตื่นขึ้นด้วยท่าทางอิดโรย แต่สีหน้าก็ดีกว่าก่อนหน้านี้มาก ชายหนุ่มมองไปรอบๆก็เห็นครูฝึกหยวนกำลังตีหุ่นโลหะอยู่ไม่ไกลด้วยใบหน้าบ้าคลั่ง เมื่อเห็นความตั้งใจของชายชราโซลอนก็พยักหน้าอย่างพอใจ อย่างน้อยลูกศิษย์ของเขาคนนี้ก็มีความพยายามที่ดี
คิดได้ดังนั้นโซลอนก็หยิบดาบขึ้นมาโดยปราศจากคำพูดใดๆแล้วเริ่มตีหุ่นโลหะอีกครั้ง ด้วยแววตามุ่นมั่นไม่สั่นคลอน
เป็งๆๆๆ
หนึ่งหนุ่มหนึ่งชราต่างฟันหุ่นโลหะกันอย่างจริงจัง
ครูฝึกหยวนที่กำลังฟันดาบอยู่เมื่อเห็นโซลอนฟื้นขึ้นมาแล้วก็ตรงเข้าไปฟันหุ่นโลหะทันทีโดยไม่มีการหยุดพักใดๆ ฉากนี้ยิ่งกระตุ้นไฟแห่งการฝึกฝนในหัวใจของครูฝึกหยวนให้ลุกขึ้น ชายชรายิ่งฟันดาบเขาก็ยิ่งเข้าใจมากขึ้น จากบทเรียน 8 ดาบฟื้นฐานเมื่อวานนี้ชายชรายังไม่ค่อยเชี่ยวชาญนัก แต่ยิ่งออกดาบมากเท่าไหร่ร่างกายของเขาก็ยิ่งจดจำมันได้ดีขึ้น จากที่ไม่เข้าใจก็เริ่มแตกฉาน เมื่อก่อนการเคลื่อนไหวของเขาเต็มไปด้วยข้อบกพร่องมากมาย ทั้งการเคลื่อนไหวที่ไม่จำเป็ การถ่ายน้ำหนักที่ผิดปกติ แต่ด้วยความพยายามของเขา ชายชราก็เริ่มกำจัดมันออกได้ทีละน้อยจากการฝึกฟันดาบครั้งนี้
6 ชั่วโมงผ่านไป
นอกจากตอนเที่ยงที่โซลอนและครูฝึกหยวนหยุดพักกินข้าวเช้า นอกนั้นทั้งสองคนก็ฝึกดาบกันแบบไม่หยุดพักจนเวลาล่วงเลยมาถึง 4 โมงเย็นซึ่งก็เป็ขีดกำจัดอีกครั้งของโซลอน ทำให้บัดนี้ชายหนุ่มได้ล้มพับไปตรงหน้าหุ่นโลหะอีกครั้ง ด้านครูฝึกหยวน ใบหน้าชราเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แค่มองเห็นการฝึกโหดขอโซลอนเขาก็ทึ่งแล้ว แต่เมื่อััด้วยตัวเองเขายิ่งเข้าใจว่านรกจริงๆมันเป็ยังไง
ตอนนี้ใบหน้าของครูฝึกหยวนเต็มไปด้วยเหงื่อ จิตใจหนักอึ้งเหมือนกำลังจะตายเพราะเขาใช้พลังใจไปอย่างมาก ก่อนหน้าที่ชายชราประกาศว่าเขาจะฝึกจนหมดสติ แต่การจะทำแบบนั้นเขาจะต้องเอาชนะกลไกการป้องกันตัวเองจากอันตรายให้ได้ ซึ่งการจะทำแบบนั้นเขาจะต้องมีจิตใจที่พร้อมจะตายตลอดเวลา ซึ่งชายชราไม่ได้ใจเด็ดถึงขนาดนั้น เขาจึงได้แต่ยอมแพ้และมองดูร่างไร้สติของโซลอนด้วยความหวาดกลัว
สัตว์ประหลาด นี่มันสัตว์ปะหลาด
ยิ่งชายชราคิดถึงความยากลำบากในการฝึกจนหมดสติเท่าไร่ เขาก็ยิ่งขนลุกขนพอง
ครูฝึกหยวนถอนหายใจพลางส่ายหน้าแล้ววางดาบลงและทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นอย่างอ่อนแรง
ด้านโซลอนนั้นสภาพเขานั้นหนักกว่าการหมดสติครั้งแรกอีก ด้วยจิตใจที่ยังไม่ฟื้นตัวดีและการฝึกซ้อมอย่างไม่หยุดพักทำให้ใบหน้าของเขาขาวซีดราวกับไร้สีเื อาการแบบนี้คือการ Shut down ตัวเองของสมองเพื่อป้องกันความเสียหาย ซึ่งมันสร้างความเ็ปทางจิตใจอย่างมาก โดยปกติความเ็ปชนิดนี้จะมากกว่าความเ็ปทางร่างกายมากนัก ทว่าใบหน้าของโซลอนกลับนิ่งสนิท แม้แต่การขมวดคิ้วสักติ่งก็ไม่มี ราวกับว่าเขาหลับไปเพราะความเหนื่อยอ่อนเท่านั้น
1 ชั่วโมงต่อมา โซลอนก็พื้นขึ้นมาด้วยท่าทางอิดโรยเช่นเดิม ชายหนุ่มดันตัวลุกขึ้นด้วยใบหน้านิ่งสงบ เขามองไปรอบๆก็เห็นครูฝึกหยวนกำลังนั่งมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ เห็นแบบนั้นโซลอนก็รู้สึกฉนงแปลกๆ
//หรือว่าเราไม่ได้รูดซิบหว่า//
คิดได้ดังนั้นโซลอนก็สำรวจไปรอบตัว รวมถึงเป้ากางเกง แต่ไม่ว่าจะสำรวจยังไงเขาก็ไม่พบความผิดปกติใดๆทั้งนั้น
//เฮ้ย เลิกคิดดีกว่า อีกหน่อยภารกิจก็เสร็จแล้ว//
คิดได้ดังนั้นโซลอนก็สลัดความคิดไร้สาระออกจากหัวแล้วเริ่มตีหุ่นโลหะต่อทันที ไม่นานโรงฝึกที่เงียบสงบก็เกิดเสียงดาบกระทบกับหุ่นเหล็กดังสนั่นไปทั่ว
ทุกๆชั่วโมงค่าสถานะของโซลอนจะเพิ่มทีละ 0.5 ทำให้ขีดความสามารถในการออกดาบค่อยๆเพิ่มขึ้นทีละน้อย ทว่าสิ่งที่ครูฝึกหยวนสังเกตุเห็นคือ ดาบทุกดาบกลับมีความเร็วและนำหนักเท่าเดิมตลอด
การจะทำแบบนี้ได้นักรบจะต้องมีทักษะควบคุมร่างกายที่ยอดเยี่ยม หากตอนแรกโซลอนออกแรงที่ 70 เปอร์เซ็นต์ที่ค่าสถานะค่าหนึ่ง แต่เมื่อมีค่าสถานะเพิ่มขึ้นเขาจะต้องคำนวณเปอร์เซ็นต์การออกแรงใหม่เพื่อให้ได้แรงและความเร็วเท่าเดิม
คิดได้ดังนั้นครูฝึกหยวนก็ตาเบิกโพลง
นี่หมายความว่ายังไง
มันหมายความว่านอกจากจะมีทักษะที่ดีแล้วเขายังฝึกควบคุมแรงและความเร็วได้อย่างสมบูรณ์ มันเป็การฝึกเพื่อให้รู้จักขีดความสามารถของตัวเอง
เมื่อตอนเด็กๆครูฝึกหยวนเคยอ่านหนังสือปรัชญาเกี่ยวกับการต่อสู้ซึ่งกล่าวว่า “การจะเป็ยอดฝีมือได้เ้าจะต้องรู้จักตัวเองก่อน”
เมื่อก่อนเขาไม่เห็นความสำคัญและไม่เข้าใจประโยคเมื่อครูเลย แต่เมื่อเขาเห็นการกระทำของโซลอนเขาก็เริ่มตระหนักว่าเขาไม่ควรละเลยเื่นี้
คิดถึงตรงนี้ไฟในหัวใจของครูฝึกหยวนก็เริ่มลุกไหม้ขึ้นอีกครั้ง แต่เมื่อกำลังจะลุกขึ้นเขาก็รู้สึกปวดแปล้บที่หัวจนต้องนั่งลงอีกครั้ง ชายชรากุมหัวด้วยมือที่ชุ่มเหงื่อ แม้จะอยากฝึกต่อแต่เจตจำนงของเขาไม่สามารถเอาชนะความเ็ปได้ ครูฝึกหยวนจึงได้แต่มองไปที่โซลอนซึ่งกำลังเหวี่ยงดาบใส่หุ่นโลหะอยู่อย่างไร้คำพูด ชายชราไม่รู้ว่าอะไรที่ผลักดันให้ชายคนนี้ให้เหวี่ยงดาบอยู่ แต่ในความคิดของเขามันจะต้องเป็สิ่งที่ยิ่งใหญ่มากเป็แน่
ด้านโซลอนนั้นก็แอบสังเกตุครูฝึกหยวนอยู่ เมื่อเห็นใบหน้าสิ้นหวังของชายชาายหนุ่มก็ส่ายหัวเบาๆ
//นึกว่าจะขยันกว่านี้ซะอีก แป๊บเดียวก็ยอมแพ้แล้ว เฮ้ย ไม่ได้เราต้องรีบแล้ว ไม่งั้นเราจะหาเงินไม่ทัน//
พูดแล้วโซลอนก็ฟันดาบต่อไปอย่างต่อเนื่อง ด้านครูฝึกหยวนก็ลากสังขารออกจากโรงฝึกตอน 6 โมงเย็นเป็ปกติ
12 ชั่วโมงต่อมา ก็เป็เวลา 6 โมงเช้าของอีกวัน ระหว่างนี้โซลอนก็สลบไปกว่า 6 ครั้ง และนี่ก็เป็ขีดจำกัดของเขาแล้วเช่นกัน หลังจากตื่นมาชายหนุ่มก็ไม่สามารถขยับร่างกายได้ แต่ทว่าภารกิจฝึกดาบของเขาก็ได้จบลงเป็ที่เรียบร้อยแล้วเช่นกัน
โซลอนใช้ความคิดเปิดหน้าค่างค่าสถานะขึ้นมา
หน้าต่างสถานะ
ชื่อ โซลอน คลาส 0 เลเวล 1 อาชีพ- เผ่าพันธุ์ : มนุษย์
STR : 42+1 LP : 840 ATK : 42+1
INT : 40 MP : 700 DEF : 42+1
DEX : 42+1 MATK : 42
เมื่อเห็นค่าสถานะอันสูงผิดปกติของตัวเอง โซลอนก็ยิ้มเบาๆกับตัวเอง ตอนนี้เขาเหนื่อยเกินไปที่จะเล่นเกมต่อแล้ว คิดได้แบบนั้น โซลอนก็ตัดสินใจล็อคเอ้าออกจากเกมไป
เอ็มลุกขึ้นมาด้วยใบหน้าที่ซีดขาวเล็กน้อย ชายหนุ่มกุมขมับพลางยิ้มแหยๆกับตัวเอง ถึงการฝึกนี้เขาตั้งใจทำด้วยตัวเองก็ตาม แต่การตกอยู่ในสภาพนี้เขาก็ไม่ได้ยินดีเท่าไหร่ เอ็มค่อยๆลุกขึ้นจากเตียงไฟฟ้าแล้วยืดตัวเล็กน้อยเพื่อไล่ความเมื่อยขบ
“ก็อกๆ”
จู่ๆเสียงเคาะประตูหน้าห้องก็ดังขึ้น เห็นดังนั้นเอ็มก็มองไปที่ประตูพลางหรี่ตาลง ชายหนุ่มเดินเข้าไปในครัวอย่างเงียบเชียบพลางหยิบมีดสั้นเล่มหนึ่งขึ้นมาซ่อนไว้ด้านหลังแล้วก้าวไปที่ประตู ั้แ่เข้ามาที่นี่ก็เป็เวลาไม่กี่ชั่วโมงและเขาก็ไม่ได้ติดต่อใครเลย การที่มีคนมาเคาะห้องเขาตอนนี้ไม่ใช่เื่ปกติอย่างแน่นอน
เอ็มกดปุ่มบนประตูทีหนึ่งก็ปรากฏภาพโฮโลแกรมของผู้หญิงคนหนึ่งขึ้น เธอใส่เสื้อยืดธรรมดาๆกับกางเกงยีน บนใบหน้าใส่แมสสีดำและสวมหมวกสีดำ ทำให้ใบหน้าของเธอถูกปกปิดเอาไว้ ทว่าด้วยความสวยที่โดดเด่นขนาดนี้ ต่อให้แต่งตัวมิดชิดแค่ไหนเอ็มก็ไม่มีทางลืมได้
“ไอรีน”
เอ็มกล่าวพลางขมวดคิ้วอย่างงุนงง เขามองไปที่มือของไอรีนก็เห็นกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ถึง 2 ใบอยู่ก็รู้สึกถึงลางไม่ดี ผู้หญิงแต่งตัวลึกลับพร้อมกับกระเป๋าใบใหญ่ 2 ใบเดินมาเคาะห้องของเขาและเธอก็เป็ภรรยาที่เพิ่งจะจดทะเบียนกับเขาไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน เท่านี้เอ็มก็เข้าใจได้ไม่ยาก เพราะคงมีเพียงไอรีนที่ส่งสายลืบตามแอบสะกดรอยเขา
เมื่อเห็นว่าเป็ไอรีนเอ็มก็ไม่สามารถจะทำเมินได้เพราะเขาได้ติดสัญญาทาสกับเธออยู่ คิดได้ดังนั้นชายหนุ่มก็เปิดประตู
“คุณมีธุระอะไรรึเปล่า” เอ็มถามด้วยเสียงราบเรียบ พร้อมกับซ่อนมีดไว้ด้านหลัง
เมื่อไอรีนเห็นหน้าเอ็มอาการสงบที่มีอยู่ก็หมดไป หญิงสาวขมวดคิ้วมุ่นพลางกล่าวด้วยความโกรธ
“คุณทำอะไรอยู่ ฉันยืนรอคุณตั้ง 10 นาที”
พูดจบไอรีนก็ผลักอกเอ็มให้ถอยไปอย่างแรง พลางเดินลากกระเป๋าเสื้อผ้าเขาไปในห้อง
เอ็มเห็นดังนั้นก็มีสีหน้าเ็า การเข้าห้องคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาติถือเป็การบุกรุก ชายหนุ่มคว้ากระเป๋าทั้งสองใบเอาไว้พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“คุณทำอะไร”
เห็นแบบนั้นไอรินก็หันมาจ้องเอ็มด้วยแววตาอาฆา ทว่าหญิงสาวก็สูดลมหายใจลึกๆและพยายามข่มอารมณ์
“ฉันโดนพ่อไล่ออกจากบ้านเพราะแต่งงานกับคุณ และเพื่อเป็การแสดงที่แเีฉันจึงตัดสินใจย้ายมาอยู่ที่นี่ หวังว่าคุณจะไม่ลืมเงื่อนไขของเรา”
สิ้นคำของไอรีน ชายหนุ่มมีสีหน้าอ่อนลง เมื่อเข้าใจสาเหตุแล้วเขายักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ “ก็ได้” เอ็มพยักหน้ารับและไม่ได้ถามอะไรต่อ
ได้ยินคำตอบไอรีนก็กระชากกระเป๋าจนหลุดจากมือของเอ็มแล้วเดินเข้าไปในห้องนอนซึ่งมีอยู่ห้องเดียว ส่วนเอ็มก็มีสีหน้ายุ่งยาก ทว่าเขาก็เดินตามเข้าไปในห้อง
“ห้องนอนมีห้องเดียวคุณจะแบ่งกันยังไง” เอ็มถามขึ้น
“ฉันจะใช้ห้องนอนเก่าของคุณ ส่วนคุณไปใช้ห้องทำงานที่อยู่อีกฝั่งหนึ่ง” ไอรินตอบกลับทันที
ได้ยินดังนั้นเอ็มก็มีสีหน้าแปลกใจ “คุณรู้ได้ยังไงว่าห้องผมมีห้องทำงานแยกอยู่”
“ก่อนมาที่นี่ฉันโทรถามผู้จัดการคอนโดแล้ว ไม่มีอะไรที่ฉันไม่รู้เกี่ยวกับห้องของคุณ เพราะงั้นคุณไม่จำเป็ต้องตามฉันมา” พูดจบไอรีนก็หันมามองเอ็มแล้วสะบัดหน้ากลับไปและเดินต่อ
ได้ยินคำตอบเอ็มก็ขำไม่ออก จากคำพูดของไอรีนนั่นแปลว่าห้องของเขาจะโดนยึด เื่นี้เขาจะยอมได้ยังไงในเมื่อเขาเป็เ้าของห้อง และห้องนอนก็สบายกว่าห้องทำงานมาก
ชายหนุ่มเดินไปดักหน้าไอรีนจนเธอต้องหยุดลง และพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “คุณจะทำอะไรตามใจชอบในห้องของผมไม่ได้ ผมว่าเราต้องคุยกันเื่กฏระเบียบในการอยู่ร่วมกันหน่อยแล้ว” พูดจบเอ็มก็แย่งกระเป๋าเดินทางจากมือไอรีนแล้วผลักไปไว้มุมหนึ่งของห้อง
เื่นี้เป็เื่ใหญ่ ห้องนอนเป็พื้นที่ส่วนตัว การที่ไอรีนเดินดุ่มๆเข้ามาโดยไม่ขออนุญาติเขาสักคำก็แย่พอแล้ว ตอนนี้เธอกลับคิดจะแย่งห้องนอนเขาในทันทีที่มาถึง ไม่มีการพูดคุยปรับความเข้าใจอะไรกันเลย แบบนี้เขาจะสบายใจให้คนอื่นเข้ามาอาศัยในห้องของเขาได้ยังไง
ไอรีนเห็นเอ็มต่อต้านและขัดขวางเธอทุกอย่าง หญิงสาวก็เริ่มหัวเสีย ชีวิต CEO ของเธอส่วนใหญ่มีแต่สั่งคนอื่น ไม่ค่อยมีใครกล้าเถียงมากนัก พอนานเข้าเธอก็ชินกับมัน โดยเฉพาะพวกผู้ชายที่เอาแต่มองเธอด้วยสายตาหลงไหล คนพวกนี้ยิ่งกว่ายอมถวายหัวให้เธอเสียอีก แต่ทว่าผู้ชายคนนี้กลับตรงกันข้าม เขาไม่ยอมตามเธอเลย
“นี่คุณกล้าขัดคำสั่งฉันเหรอ” ไอรีนกล่าวขึ้นด้วยความโกรธ “หลีกไป” หญิงสาวก้าวเท้าไปหยิบกระเป๋าเสื้อผ้ามาถือไว้และเดินไปที่ห้องนอนของเขา
เอ็มเห็นแบบนั้นก็ทำท่าจะหยุดเอาไว้ แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือหมัดพี่พุ่งเข้าใส่ปลายคาง ไอรีนเคลื่อนตัวเข้าหาเอ็มด้วยฝีเท้าที่แ่เบา แล้วปล่อยหมัดที่สองออกมาในเวลาไล่เลี่ยกัน เอ็มเห็นแบบนั้นก็ถอยหลังหลบตามสัญชาติญาณ ทำให้หมัดเฉี่ยวใบหน้าเขาไปแค่ไม่กี่เิเ เมื่อเห็นว่าการโจมตีไม่ประสบผลไอรีนก็ไม่ชะงักแม้แต่น้อย หญิงสาวจึงเหวี่ยงเท้าขวาอัดเข้าใส่หน้าอกของเอ็มอย่างแรง เขาจึงต้องหลบฉากออกไปด้านข้าง ทำให้ตอนนี้ทางเดินที่เขาปิดไว้อยู่เปิดออก ไอรีนจึงฉวยโอกาสลากกระเป๋าเสื้อผ้าแล้วพุ่งเข้าไปในห้อง
ปัง แก๊ก
เสียงปิดประตูลงกลอนดังขึ้น ส่งผลให้เอ็มได้แต่ถอนหายใจ
ชายหนุ่มมองไปที่ประตูห้องที่ไอรีนเพิ่งเดินผ่านไปด้วยแววตาเยือกเย็น ถึงเขาจะหงุดหงิดในความเอาแต่ใจของไอรีน แต่สิ่งที่กวนใจเขากลับเป็ฝีมือของเธอมากกว่า เพียงแค่การประมือกันสั้นๆ เขาก็รู้ว่าเธอเรียนการต่อสู้มาและดูจะเชี่ยวชาญมากเสียด้วย เพราะการออกหมัดทั้งสองครั้งนั้นไหลลื่นเกินไป รวมถึงการก้าวเท้าที่เงียบเชียบราวกับนักฆ่า นี่ไม่ใช่มือสมัครเล่นแน่นอน
ปัจจุบันโลกแฟนตาซีเปรียบเสมือนโลกอีกใบหนึ่งของมนุษย์ไปแล้ว และไลฟ์สไตล์ในโลกแห่งนี้ก็เป็การต่อสู้ซะเป็ส่วนใหญ่ นักเล่นเกมมืออาชีพจึงหันมาฝึกศิลปะการต่อสู้จริงเพื่อเพิ่มความได้เปรียบกับผู้เล่นอื่น จึงไม่แปลกที่พวกเขาจะมีฝีมืออยู่ท่าสองท่า แต่กับไอรีนมันต่างกัน ด้วยอายุเพียงเท่านี้เธอกลับมีทักษะที่ดีเยี่ยม
//ดูเหมือนฉันจะรู้จักเธอน้อยไปหน่อย//
พูดแล้วเอ็มก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆกับตัวเอง ั้แ่กลับบ้านมาเขาก็พบว่าพ่อติดหนี้ 100 ล้าน ส่วนน้องสาวก็กีดกันและไม่ยอมรับในตัวเขาจนต้องหนีไปอยู่ห้องเช่าโทรมๆ ไม่พอเขายังต้องมาทำสัญญาทาสกับไอรีนอีก และล่าสุดเธอเพิ่งบุกเขามาอาศัยในห้องของเขาและขโมยห้องนอนของเขาไป เรียกได้ว่านี่เป็่ชีวิตที่วุ่นวายที่สุดเลยก็ว่าได้
คิดไปคิดมาเอ็มก็รู้สึกปวดหัว เมื่อไม่มีที่ไปเขาก็ได้แต่เดินไปที่ห้องทำงานซึ่งเป็ห้องแยกอีกหนึ่งห้องซึ่งมีเพียงโต๊ะทำงานและเก้าอี้ บวกกับโซฟาอีก 1 ชุดเท่านั้นเอง ด้วยเหตุนี้เอ็มจึงเริ่มเนรมิตห้องนี้ให้เป็ห้องนอน โดยเริ่มจากสั่งเตียงไฟฟ้ามาใหม่และตู้เสื้อผ้า รวมถึงของใช้จิบปาถะอื่นๆด้วย ซึ่งในปัจจุบัน ร้านค้าทุกอย่างนั้นดูแลผ่าน AI ทั้งหมดทำให้ร้านทุกอย่างเปิด 24 ชั่วโมง ทว่าก็ต้องใช้เวลาขนส่งและติดตั้งกว่า 2 ชั่วโมง เมื่อไม่มีอะไรทำเขาก็ได้แต่ออกไปข้างนอกเพื่อเดินเล่นฆ่าเวลา
520
