╔.★.═════════╗
บทที่ ๓
╚═════════.★.╝
แม่ง เดจาวู!
ถึงจะมาหย่อนอะไรต่อมิอะไรทิ้งไว้ให้ แต่พระเอกกับตัวร้ายอ่ะ คุณเข้าใจไหม มันเหมือนมีใครยัดะเิใส่มือแล้วบอกให้คุณถือไว้ ยิ้มหวานแล้วบอกว่ามันเป็ของขวัญ
อีกเื่ที่โคตรของโคตรติดใจ ทำไมจุดแลนดิ่งของคุณเพ่มาอยู่รอบตัวหนูทุกทีเลยคะ หนูแค่ตัวร้ายกลับใจไร้บ้านจนๆคนหนึ่ง หรือมีกฎว่าห้ามตัวร้ายนอนนิ่งขี้หูไม่ะเื
วิ่งมาได้สักพักผู้คนมากมายก็เบียดเสียดแออัดกันจนฉันเองก็ตัวยู่เป็ป้องข้าวหลามไปด้วย
เขาเบียดมาฉันก็เบียดไป คนเฮไปซ้ายฉันก็ไปซ้าย คนเฮไปขวาฉันก็เฮไปขวา เบียดไปเบียดมาจนเห็นหน้าพระเอกที่โดนเบียดเหมือนกัน ห่างหลังไปไม่ไกล
โอ๊ย ตามอะไรขนาดนี้ หนูยืมเงินคุณพี่แล้วไม่คืนเหรอคะ!! ปล่อยตัวร้ายไปที่ชอบที่ชอบเถอะ
ี้เีคิดแล้ว คิดจนหัวจะแตกก็คิดไม่ออกสักอย่าง
“เถียนเถียน” อย่ามาเรียกชื่อนะเว้ย!
โดนคนที่ฆ่าตัวเองเรียกชื่อเนี่ย มันเหมือนเช็กลิสต์ตอนยมทูตมารับิญญาชัดๆ ให้ตายก็ไม่ขานรับหรอก
“โว้ยเล่นเสียอีกแล้ว พรุ่งนี้ข้าจะมาเอาคืน” ผู้ชายคนหนึ่งแทรกตัวออกมาจากโรงเตี๊ยมประหลาด ท่าทางไม่พอใจ
ฉันรีบพุ่งตรงไปยังสถานที่นั้นอย่างไม่นึกกลัว
ด้านในโรงเตี๊ยมนี้มีผู้คนมากมาย แต่กลับไม่ได้มาเพื่อจุดประสงค์ในการซื้อขาย ดูจะเสียตังค์หมดตัวมากกว่า ฉันเข้ามาก็เก้อเขินเพราะไม่รู้จะเลี้ยวไปทางไหนดี
มีทั้งโต๊ะที่เล่นไพ่นกกระจอก โต๊ะเล่นทายแต้มเต๋า
มีหมดเลยแต่ไม่มีโต๊ะนั่งให้กู!
“เฮ้ย ไอ้หนู หน้าไม่คุ้นเลย เอาเงินมาให้ยืมหน่อยดิวะ”
แรงบีบของชายแปลกหน้าทำเอาแขนขึ้นรอยเขียวๆม่วงๆ ฉันนิ่วหน้า เขาก็ยิ่งะโเสียงดังจนฉันต้องหันไปมองรอบข้าง
เป็ถึงเ้าของแก๊งปราบมารเลยนะ รู้ถึงไหนอายถึงนั่น
“เฮ้ย อยากลองดีใช่ไหมวะ”
“อึก เจ็บ ข้าไม่มีเงิน”
ไอ้บ้านี่มองสภาพฉันเหมือนคนมีเงินนักหรือไง
บ้านก็ไม่มี ข้าวปลาอาหารยิ่งแล้วใหญ่ ถ้าไม่ติดว่าที่นี่มันปลอดภัยขัดกับภาพลักษณ์พระเอกแสนดี ฉันคงไม่เข้ามาหลบในนี้หรอก ชุดยังขาดเลย ตะแคงข้างมองยังไงก็ไม่มีทางมีเงินได้หรอก
“โอ๊ย ข้าไม่มีเงินจริงๆ”
“ปล่อยนาง”
เ้าของเสียงทุ้มตำเอ่ยจากทางด้านหลัง ชายตาคมกำลังแสดงสีหน้าไม่พอใจ ก่อนแสงสีม่วงจะสาดคลื่นพลังสายหนึ่งไปที่เป้าหมาย ปลดปล่อยแขนบางให้เป็อิสระ
พระเอกมา!
มาทำไมเนี่ย!!!!
เขาเดินมายืนข้างๆใช้มือหนาจับที่แขนในจุดที่เป็รอยเบาๆ ก่อนจะแผ่รังสีสีม่วงออกจากร่าง
หรือพล็อตปางตายที่ฉันรอดมาจากคราวที่แล้วจะยังไม่หมดไป แต่เลื่อนมาเป็วันนี้แทน
ดูจากสายตาและปริมาณออร่ามหาศาลฉันว่า…ไม่รอดแล้วล่ะ
“จะทำอะไรก็ทำให้จบทีเดียวละกัน”
“...”
ว่าจบก็หลับตา จะกระบี่จะพลังก็ซัดมาเถอะ ใช่ อะไรก็ได้ แต่ไม่ใช่แบบนี้คุณเพ่!
ฟึ่บ!
“เฮ้ย!”
อะไรคือการอุ้มท่าเ้าสาว แล้วอะไรคือตัวเกร็งขนาดนั้น เขาเหรอ เห๊อะ ฉันนี่แหละ
ตัวเกร็งเพราะเจ็บแขนแหละ ไอ้ที่รู้สึกร้อนๆก็เพราะเจ็บแขน อยากเอามือไปโอบรอบคอเขานะ แต่ต่อมตัวร้ายก็บอกว่าไม่ได้ๆในหัว เก้ๆกังๆจนเหลือเพียงทาบมือกับอกแกร่ง ปล่อยเขาพาเหาะออกไป
ตึกตักๆ ตึกตักๆ
เสียงหัวใจหมอนี่เต้นเร็วจังอ่ะ หือ ฉันตัวหนัก? ไม่หรอก ฉันไม่ได้ตัวหนัก แต่เป็เพราะเขาเอาแต่วิ่งไปวิ่งมาไง
ตอนออกกำลังกายใครๆก็ใจเต้นเร็วกันหมด
ทั้งที่คิดแบบนั้น แต่ข้างในใจฉันเองก็รู้สึกแปลกๆเหมือนกัน ความรู้สึกไม่คุ้นเคยแต่อุ่นใจแบบคราวที่แล้ว เพราะไม่รู้ว่าเถียนเถียนเองก็รู้สึกแบบนี้หรือเปล่า ก่อนหน้านี้ในนิยายก็ไม่ได้มีบอกว่าเถียนเถียนรู้สึกยังไง
ไม่สิ ต้องเป็ความรู้สึกเดิมของเถียนเถียนแน่
ฉันนี่งงเป็ไก่ตาแตก คุณพระเอกอุ้มกันมาส่งที่เดิมที่ฉันหลับอยู่ในตอนแรก เ้าตัวไม่พูดไม่จาใช้พลังรักษาแผลให้แล้วก็เหาะกลับแดนเซียนไปหน้าตาเฉย
มันได้เหรอวะ นี่หนีแทบตาย
ทั้งเข้าบ่อนทั้งเบียดเสียดกับผู้คนจนโดนทับเป็หนอน คุณเพ่จะเจอหน้าอุ้มมารักษาแล้วปล่อยไว้ที่เดิมเหมือนพาเต่าข้ามถนนงี้เร๊อะ
“ไม่ได้การ แบบนี้มันไม่ต่างจากชีวิตขอทานแล้ว เอาล่ะ แก๊งปราบเซียนต้องมีสมาชิกเพิ่มโดยด่วน”
ถึงจะตั้งใจไว้แบบนั้น
วันหาสมาชิกเพิ่มวันที่หนึ่ง
“ได้ข่าวว่าพวกนายเป็อันธพาลในซอยนี้ พวกเ้ามาเข้าแก๊งปราบเซียนของข้าไหม”
ผัวะ!
จบที่โดนต่อย
วันหาสมาชิกเพิ่มวันที่สอง ตรอกถัดไป
“เฮ้ย พวกอันธพาลกระจอก มาเข้าแก๊งปราบเซียนของข้าซะดีๆ”
ผัวะ!
โดนต่อยอีกแล้ว แถมโดนไถตังค์ด้วย
“ไอ้พวกนี้นี่มันจริงๆเลยก็บอกแล้วไงว่าไม่มีเงิน จะต่อยก็ต่อย ร้องหาเงินทำไมวะ”
่บ่ายร้อนๆแบบนี้ฉันยังคงพาหน้าตัวเองที่มีแต่รอยฟกช้ำไปที่ตรอกสุดท้าย วันนี้วันที่เจ็ดแล้ว
“หึๆ ตรอกสุดท้ายต้องพาอันธพาลเข้าแก๊งให้ได้ วันนี้ไม่เหมือนเดิมหรอกนะ”
ถึงต้องไปขัดห้องน้ำโคตรเหม็นตลอดเช้าถึงจะได้มา แต่ก็ได้มาแล้ว
แถ่นแท้น
“น้ำมนต์หลวงจีนสุดขลัง” ยกมือขึ้นพนมอธิษฐานว่าขอให้วันนี้ได้ใครสักคนมาเข้าแก๊งโดยไม่เจ็บตัว
แม่ง หลวงจีนขี้งก ให้ขวดเท่าขี้ตาแมว ถ้าไม่ดีฉันจะเอาไปผสมน้ำส้วมสาดหน้าให้
“เพี้ยง!” บริกรรมคาถาจบก็เป่าสักที
ทันทีที่เดินเข้ามาในตรอกก็เจอเข้ากับหนุ่มหน้าใสคนหนึ่งมัดหางม้ากลางหัวสวมอาภรณ์สีแดงยืนอยู่ลำพัง หันหลังมองมา
จากที่ฉันเดินเข้าหากลายเป็อีกฝ่ายที่เข้ามาใกล้ สายตาและสำคัญฝ่ามือที่ประคองกรอบหน้าลูบแผลฟกช้ำเบาๆ ทำให้ฉันต้องหลุบตาต่ำไม่อาจสู้
เจอกันครั้งแรก อย่ามาจับหน้าพี่สาวแล้วทำสายตาเ็ปแบบนั้นสิ
เพื่อหยุดาที่มารหรือใครก็ตามจะมาสังหารฉัน แก๊งปราบเซียนจะต้องยิ่งใหญ่เกรียงไกร
“นี่เ้าหนุ่ม เ้ามาเข้าแก๊งปราบเซียนของข้าไหม”
“อืม”
“ฟังก่อน แก๊งปราบเซียนของข้าน่ะ ห้ะ!”
“อืม ข้าสนใจ”
202
