ตอนที่ 18 ฉันถูกซื้อไปแล้ว (1)
“ละครสนุกๆ จบลงแล้ว เธอดึงของที่อยู่ตรงหน้าอกออกมาได้แล้ว” เผยเย่ว์ชิงมองไปที่กล้องวิดีโอขนาดเล็กด้วยสายตาลึกล้ำ แล้วเอ่ยปากเตือน
เวินเสาอี๋เลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะดึงสิ่งที่มีขนาดเท่ากระดุมลงมา
คิดไม่ถึงว่าสิ่งที่เผยเจียงหลินไม่ได้สังเกต กลับถูกเผยเย่ว์ชิงจับได้
“ฉันชื่อเวินเสาอี๋ พี่ใหญ่สั่งมา ตอนนี้เขายังไม่สะดวกเปิดเผยตัว เธอ้าจะทำอะไร ฉันจะไปทำแทนเธอเอง”
เธอแนะตัวอย่างง่ายๆ เสียงใสราวกับตุ๊กตาไพเราะจับใจ ทว่าน้ำเสียงกลับเยียบเย็น หน้าตาเธอก็จัดว่าเป็คนน่ารัก แต่คืนที่ผ่านมา สีหน้ากลับไม่เปลี่ยนแปลงเลย
“อันดับแรก ไปจับตัวคนมาให้ฉัน...ป้าอู๋ที่หนีไปคืนนี้กำลังรอเรือออกอยู่ที่ท่าตะวันตก แล้วก็ยังมีผู้ชายที่ชื่อซั่งเหอหรงอีกคน เขาซ่อนตัวอยู่ในห้องเก็บของในบาร์อู้เทียน จับตัวสองคนนั้นมา” พอรู้ว่าพี่ใหญ่ที่เธอพูดถึงคือผู้ชายคนนั้น เผยเย่ว์ชิงก็เท้าคางพลางสั่งเสียงเย็น
“ได้” เวินเสาอี๋ไม่มีข้อโต้แย้ง
“คนของอวี๋ิฉือคอยคุ้มกันพาป้าอู๋หนีอยู่ที่ท่าเรือ นอกนั้นก็กำลังตามตัวซั่งเหอหรงอยู่ จัดการทุกอย่างให้รอบคอบจะได้ไม่เกิดความผิดพลาด ทางที่ดีที่สุดก็จบทั้งสองเื่ให้ได้ภายในคืนนี้”
แววตาเผยเย่ว์ชิงดำดิ่งไปเล็กน้อยราวกับว่ากำลังวางแผนอะไรบางอย่าง ช่างต่างจากความอ่อนแอบนใบหน้าของเธออย่างเห็นได้ชัด
เวินเสาอี๋ลอบสำรวจ ดูท่าตอนนี้เผยเย่ว์ชิงเองคงจะไม่เหมือนกับดอกไม้ที่ถูกประคบประหงมอยู่ในเรือนกระจก ยิ่งไม่เหมือนกับที่เขาว่ากันว่าเธอดื้อรั้นและยากที่จะคบหาด้วย ในทางกลับกันกลับมีหัวคิดฉับไวไม่เหมือนใคร ส่วนจิตใจก็ยากจะคาดเดาเสียยิ่งกว่า
“ตกลง” เมื่อรู้ตัวว่าใจลอย เวินเสาอี๋ก็สงบสติแล้วพยักหน้าต่อ
“อืม ดึกมากแล้ว เธอกลับไปเถอะ” หลังจากสั่งจบ เผยเย่ว์ชิงก็ลุกไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำ เตรียมตัวพักผ่อน เวินเสาอี๋บอกลาเธอ หมุนตัวออกจากห้องผู้ป่วยไป
กระทั่งไฟในห้องดับลง เวินเสาอี๋ถึงได้จากมา เมื่อเดินมาถึงทางเข้าโรงพยาบาลแล้วก็เห็นรถสปอร์ตเปิดประทุนสีชมพูที่สะดุดตาเป็พิเศษ เธอเม้มปากแน่น เร่งฝีเท้าเปิดประตูรถเข้าไปนั่ง
“เสาอี๋สุดที่รัก เห็นพี่รองสุดหล่อเท่แล้วไม่คิดจะเรียกหวานๆ สักคำเหรอ” เว่ยเหยียนถิงนั่งตรงเบาะคนขับ หันมองเธอด้วยรอยยิ้มเจิดจ้า ไฝบริเวณหางตาก็ยกสูงขึ้นเช่นกัน
เวินเสาอี๋ไม่ตอบ เว่ยเหยียนถิงก็ยังคิดจะหยอกเธอ แต่พอสบสายตาที่เต็มไปด้วยแรงกดดันของเวินเสาอี๋เขาก็ชะงัก หันตัวกลับไปขับรถออกจากโรงพยาบาล
ระหว่างทางเงียบสงัด ไม่รู้ว่าในใจของเว่ยเหยียนถิงถอนหายใจไปกี่ครั้งแล้ว พี่รองอย่างเขาช่างน่าอนาถเหลือเกิน น่าอนาถจริงๆ เหนือกว่าเขาขึ้นไปมีจิ้งจอกเ้าเล่ห์คอยข่มขู่ แถมยังถูกหญิงสาวหน้าหวานที่เด็กกว่าคอยกดขี่ ตำแหน่งพี่รองแบบนี้มีข้อดีกับเขาด้วยเหรอ?!
เว่ยเหยียนถิงนั่งอยู่ด้านหน้าอย่างไม่สบอารมณ์ เวินเสาอี๋ที่นั่งอยู่แถวหลังก็ประสานมือทั้งสองข้างพลางหลับตานิ่ง
เมื่อกลับมาถึงซื่อจงกรุ๊ปแล้ว เวินเสาอี๋ก็รายงานผลจากการจับตาดูเผยเย่ว์ชิงให้ฟังอย่างละเอียดถี่ถ้วน ทั้งยังเล่าถึงภารกิจที่เธอสั่งด้วย
“ดีมาก เหนื่อยหน่อยนะ กลับไปพักเถอะ ที่เหลือปล่อยให้พวกเราจัดการ” ฟู่เหิงอี้พยักหน้าบอกให้เธอกลับไปพักผ่อน เวินเสาอี๋รับคำสั่งแล้วเดินจากไป
ทันใดนั้นห้องทำงานขนาดใหญ่ก็เหลือเพียงเว่ยเหยียนถิงและฟู่เหิงอี้สองคน เว่ยเหยียนถิงดึงหางเปียตัวเองพลางทิ้งตัวลงกับโซฟา โดยยังคงสวมชุดผ้าปักสีทองคาดขาว หลังจากเวินเสาอี๋จากไป ใบหน้านุ่มนวลที่งดงามไม่แพ้ผู้หญิงก็เผยความเคร่งขรึมที่หาได้ยาก
“พี่คิดจะให้เสาอี๋ตามอยู่ข้างเธอจริงๆ เหรอ เสาอี๋เป็น้องสาวที่เราเอ็นดูที่สุดเชียวนะ หลังจากเกิดเื่นั้นขึ้น พี่ก็ยังจะให้เธอไปเสี่ยงอันตรายอีกเหรอ” น้ำเสียงสบายๆ ของเว่ยเหยียนถิงฟังดูจริงจังขึ้นมา
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/239f3a2be3124680b5f0a1f4bb3f35d5
619
![[จบ] หลานสาวตัวน้อยกับเหล่าคุณลุงผู้มั่งคั่งทั้งห้า](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737009094_81435325.webp)
