ตอนที่ 4 อดีตสามี (1)
หลังจากที่ถอยได้ห้าก้าว สิ่งที่ทำให้นางแปลกใจคือ กลิ่นหอมนั้นเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอยแล้ว
สิ่งนี้สามารถอธิบายสาเหตุได้แล้ว ว่าเพราะเหตุใดถ้ำที่มีกลิ่นหอมนี้จึงไร้คนมาสำรวจ
เมื่อซย่าเสี่ยวฉานเดินเข้าไปใกล้ที่มาของกลิ่นนั้นอีกครั้ง เื่ที่ทำให้นางต้องตกตะลึงก็เกิดขึ้น
แท้จริงแล้ว ของเหลวสีขาวนวลไม่ได้จับตัวเป็ก้อนเหมือนในตอนแรก
ตอนนี้ ในใจของซย่าเสี่ยวฉานอดไม่ได้ที่จะมีความรู้สึกหนึ่งผุดขึ้นมา หากนางยังไม่ลงมือ เกรงว่าของเหลวสีขาวนวลนี้จะหายไป
ซย่าเสี่ยวฉานลังเลเล็กน้อย นางหยิบใบไม้สีเขียวขึ้นมาแตะลงบนของสิ่งนั้น ผ่านไปครู่หนึ่ง ใบไม้ไม่เกิดความเสียหายใดๆ ตรงกันข้าม ใบไม้ซึ่งเดิมทีถูกดวงอาทิตย์แผดเผา ในเวลาชั่วพริบตา ก็เปลี่ยนเป็เขียวขจีและมีชีวิตชีวา
เพื่อให้รอบคอบมากขึ้น ซย่าเสี่ยวฉานนำใบไม้ใบนั้นไปวางให้มดตัวหนึ่งบนพื้น หลังจากมดััถูกของเหลวนั่นแล้ว ไม่รู้ว่าเป็ภาพลวงตาหรือไม่ แต่มันก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาเช่นกัน
ซย่าเสี่ยวฉานมองของเหลวสีขาวนวลที่กำลังจะแตกซ่านอยู่รอมร่อ นางรู้ว่าเหลือเวลาไม่มากแล้ว แววตาของซย่าเสี่ยวฉานเฉียบขาด ลองเสี่ยงเอาก็แล้วกัน!
ซย่าเสี่ยวฉานเปิดริมฝีปากทันที จากนั้นกลืนของเหลวสีขาวนวลลงท้องไปในคำเดียว
เมื่อเอาเข้ามาในปาก มันก็แทบจะละลายในทันที ซย่าเสี่ยวฉานไม่รับรู้ถึงรสชาติใดๆ ความรู้สึกหนึ่งเดียวที่มี คือหลังจากที่กินลงไป ในปากก็อวลไปด้วยกลิ่นสดชื่นหอมหวน!
เมื่อกลืนมันลงไปจนหมด นางก็รู้สึกโล่งใจและกังวลใจในเวลาเดียวกัน
หลังจากผ่านไปหนึ่งเค่อ[1] เมื่อไม่พบสิ่งใดผิดปกติ ซย่าเสี่ยวฉานก็โล่งใจ
เวลาผ่านไป ซย่าเสี่ยวฉานรออยู่นานก็ไม่เห็นว่าจะมีของเหลวใดหยดลงมาอีก จึงแหงนหน้ามองหินเพดานถ้ำ แต่ก็ไม่พบสิ่งใดผิดปกติ นางไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องออกจากถ้ำไปก่อน
อย่างไรก็ยังไม่ได้กินข้าวกลางวัน ผักป่ากับหญ้าจูที่ฝางซื่อให้นางมาตัดก็ยังตัดไม่เสร็จ
อย่างไรก็ตาม แม้ว่าจะเป็เวลาเที่ยงแล้ว แต่ซย่าเสี่ยวฉานกลับไม่รู้สึกกังวล ผาด้านหนึ่งใกล้ๆ ถ้ำแห่งนี้มีหญ้าจูเขียวชอุ่มเติบโตอยู่เป็จำนวนมาก
ซย่าเสี่ยวฉานพบที่แห่งนี้โดยบังเอิญ เพราะความห่างไกลและอยู่ริมเขา จึงไม่มีผู้ใดไปตัดหญ้าจูที่นั่น
จนตอนที่ซย่าเสี่ยวฉานมาถึง ก็เป็อย่างที่คาดไว้ พื้นที่แห่งนี้เต็มไปด้วยหญ้าจูอันเขียวชอุ่ม นางเอาเคียวออกมาทันที ย่อตัวลงอย่างคล่องแคล่วและตัดหญ้าจูด้วยความรวดเร็ว
ผ่านไปครึ่งชั่วยาม[2] หญ้าจูในพื้นที่แห่งนี้ถูกตัดไปครึ่งหนึ่งแล้ว ซย่าเสี่ยวฉานนำหญ้าจูทั้งหมดใส่ตะกร้าสะพายหลัง เมื่อตะกร้าเต็มแล้ว นางก็จงใจเอาหวายมาพันไว้ เช่นนี้จะทำให้ดูเหมือนตัดหญ้าจูมาได้จำนวนมาก
ตอนนี้คงเอาไปให้ฝางซื่อดูได้แล้วกระมัง
ซย่าเสี่ยวฉานคิดว่าหากกลับบ้านไปตอนนี้คงสายมากแล้ว นางมองพืชใบเถาครึ่งวงกลมสองสามต้น แล้วก็รู้ทันทีว่าคือมันเทศป่า
ชาวบ้านแถวนี้ไม่รู้ว่ามันเทศป่ากินได้ เพราะเมื่อขุดมันเทศป่าเหล่านี้ออกมา น้ำของมันจะทำให้มือคนเกิดอาการชา ดังนั้น แม้มันเทศป่าเหล่านี้จะมีอยู่ทั่วไป แต่กลับไม่มีคนขุดขึ้นมากิน
หลังจากซย่าเสี่ยวฉานเข้าเมืองหลวงและได้รู้จักกับหมอท่านหนึ่ง จึงรู้ว่ามันเทศป่าสามารถกินได้
เชิงอรรถ
^ หนึ่งเค่อ เท่ากับเวลาสิบห้านาที^ ครึ่งชั่วยาม เท่ากับเวลาหนึ่งชั่วโมง
273
