EP.12 — สิ้นเสียงบ้านไฟ
ควันดำม้วนตัวขึ้นสู่เพดานเหมือนงูั์
แต่ก่อนจะถึงจันทัน มันกลับ “หยุด” เหมือนมีใครจับมันไว้กลางอากาศ
ทุกอย่างในบ้านเงียบลงจน ศศิชา ได้ยินหัวใจตัวเองเต้นแรงจนเจ็บซี่โครง
พ่อผียืนอยู่กลางโถง
ร่างไหม้ครึ่งตัว แต่ยืดตรง
นิ้วชี้ลงพื้นไม้ที่แตกออกเป็รอยวง
“ที่นี่…ที่ลูกฉันตาย”
เสียงเขาเหมือนคนพูดธรรมดา
แต่พื้นไม้ตรงนั้นสั่นทันทีราวกับมีสิ่งที่ “ตายแล้ว” กำลังกระดิกอยู่ใต้แผ่นพื้น
อริณเหมือนถูกบีบลมหายใจจนปากสั่น
ศศิชา คว้าเขาไว้อีกครั้ง
เธอไม่เคยเห็นผู้ชายคนหนึ่งดูแก่ลงสิบปีในสามวินาทีแบบนี้มาก่อน
ฆาตกรตัวจริงยังนั่งพิงกำแพง
เืหยดลงพื้นทีละเม็ด
เขาหัวเราะเหมือนคนที่รู้ว่ากรรมจะมาตัดสินเขาต่อหน้าทุกคนอยู่ดี
พ่อผีหันไปมองเขา
ดวงตากลายเป็สีแดงทึบเหมือนถ่านคุ
“แกฆ่าลูกฉัน…เพื่อกันไม่ให้ร้อง”
ฆาตกรไม่ปฏิเสธ
เขาเพียงยกยิ้มที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังตัวเองพอ ๆ กับโลก
“เด็กวิ่งมาเอง ฉันก็แค่—”
ปัง!
ผีผู้หญิงพุ่งเข้าใส่เขา
แรงกระแทกทำให้กำแพงด้านหลังแตกออก
มีดดับเพลิงกระเด็นไปไกล
พ่อผียกมือขึ้นเบา ๆ
เหมือนให้ “เธอ” ถอย
ผีผู้หญิงหยุดทันที
ยืนอยู่หลังเขาเหมือนเงาโกรธที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่าง
แต่สายตาพ่อผี — ไม่ได้มองฆาตกรอีกต่อไป
เขาหันกลับมาที่อริณ
“ส่วนแก…”
อริณสั่นทั้งตัว
เขาถอยจนหลังชนกำแพงเหมือนเด็กถูกจับได้ว่าทำลายของสำคัญ
“ฉัน…พยายามจะช่วยคดี…ผมแค่—”
“โกหก”
พ่อผีพูดตัด
เสียงเรียบ
แต่เฉือนคมเหมือนมีดผ่าชิ้นเนื้อออกจากใจคน
เขาเดินเข้าใกล้สารวัตรทีละก้าว
พื้นไม้ไหม้เป็สีดำตามรอยเท้าเขา
“แกไม่ใช่ปิดคดีเพื่อความยุติธรรม”
“แกปิดเพื่อกันตัวเองออกจากเื่”
ศศิชา ไม่เคยเห็นอริณตัวสั่นแบบนี้
ชายคนนี้เคยวิ่งเข้าบ้านที่กำลังจะถล่ม
เคยยืนต่อหน้าศพไหม้จนจำหน้าไม่ได้
แต่วันนี้…เขาดูเหมือนกำลังจมน้ำในห้องโล่ง ๆ
อริณพยายามพูด
เสียงลากยาวเหมือนมีบ่วงรัดคอ
“…ผม…มีส่วนเกี่ยว…แต่ไม่ใช่แบบ—”
พ่อผียกมือขึ้น
ปลายนิ้วไหม้หายไปครึ่งข้อ
แต่เพียงกางนิ้วออก
ควันในบ้านหมุนเป็วงรอบตัวเขาเหมือนพายุหมุนเล็ก
ควันนั้นค่อย ๆ เปลี่ยนสี
จากดำ
เป็เทา
และกลายเป็ ภาพ
รูปภาพควันนั้นประกอบกันเองต่อหน้า ศศิชา
และเธอก็เห็น—
อริณยืนในห้องเก็บของใต้บันได
คุยกับคนที่จ้างฆาตกร
แลกเงิน
และ “แก้ไขสำนวน” ให้ไม่มีใครตามหาเ้าของบ้านตัวจริงในคืนนั้น
ศศิชา รู้สึกเหมือนพื้นหายไปใต้เท้า
เธอจ้องภาพนั้นเหมือนคนตกจากตึก
หัวใจตีบจนลมหายใจฟังเหมือนกระซิบ
ฆาตกรหัวเราะออกมา
“เห็นไหมล่ะ…”
ผีผู้หญิงสะบัดหน้าใส่เขาอย่างรังเกียจจนเสียงลมหายใจดับไปในคอ
พ่อผีเดินตรงไปถึงหน้าสารวัตร
ระยะห่างไม่ถึงฝ่ามือ
“แกไม่ได้ฆ่าลูกฉัน”
เสียงเขาเบาเหมือนขี้เถ้า
“แต่แกทำให้พวกเขาไม่มีโอกาสถูกช่วย”
ศศิชา พยายามดึงอริณออกมา แต่ร่างเขาหนักขึ้นเรื่อย ๆ
เหมือนมีเงามืดจับข้อเท้าเขาไว้
อริณพึมพำร้องไห้
เสียงแ่จนแทบไม่เป็ภาษา
“ผม…แค่ไม่อยากให้ความจริงพังกระทบครอบครัวอีกชุด…”
พ่อผียิ้ม—
แต่ไม่ใช่รอยยิ้มของคน
มันคือรอยยิ้มของไฟที่กำลังจะลุกวาบครั้งสุดท้ายก่อนดับ
“แล้วครอบครัวฉันล่ะ…?”
ศศิชา รู้ทันทีว่า อะไรบางอย่างกำลังจะจบลง
จบแบบไม่มีการย้อนคืน
คานบ้านถูกฉีกออกจากเพดาน
ไฟทั้งหลังเหมือนถูกลมร้อนผลักให้โหมขึ้นในวินาทีเดียว
กระจกทั้งหมดแตกพร้อมกันอีกครั้ง
เป็สัญญาณว่า…
ิญญาทั้งฟื้นและตายกำลังมารวมกันที่ห้องนี้
พ่อผีพูดประโยคสุดท้ายด้วยเสียงที่เข้มจน ศศิชา ขนลุกทั้งแขน
“คืนนี้ จะมีคนออกไปจากที่นี่ได้เพียงหนึ่งเดียว…”
ศศิชา หายใจลึก
มองอริณที่แทบยืนไม่ไหว
มองฆาตกรที่กำลังถูกผีผู้หญิงตรึงคอไว้บนกำแพง
มองพ่อผีที่ไฟค่อย ๆ ลามขึ้นไล่รอยไหม้บนตัว
คืนนี้…
หลังประตูบ้านนี้
“ความจริง” จะตัดสินว่าใครได้อยู่
ใครต้องดับ
และใครต้องจมอยู่ในไฟ—ตลอดไป
---
Next>>>
315
