Puppy Love จดหมายรักระหว่างนายและฉัน (จบ)

        เขาเหม่อมองไปยังโถ่ปัสสาวะทั้งยังคิดว่าเรื่องโง่เขลาเช่นนี้เขาจะไม่ทำมันอีกเป็นครั้งที่สองแล้ว

        เซี่ยเจิงพ่นควันบุหรี่สุดท้ายออกมาจากนั้นจึงดับก้นบุหรี่แล้วโยนลงไปในอ่างล้างหน้า

        ในตอนที่คนเรารู้สึกหงุดหงิด ไม่ว่าเรื่องใดก็คงจะไม่ได้ดั่งใจไปซะหมดเซี่ยเจิงมองก้นบุหรี่ที่ไหลวนลงไปตามน้ำ ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าอยากจะเอาอย่างอื่นนอกเหนือจากนั้นทิ้งลงไปด้วย

        จะทิ้งอะไรน่ะเหรอ

        อย่างเช่นความคิดยุ่งเหยิงเมื่อครู่หรืออย่างเช่นคำพูดที่ได้ยินมาเมื่อครู่นี้

        ไม่ว่าจะหลีกหนีเรื่องนี้ไปที่ไหนก็ล้วนแล้วแต่ทำให้ดูขี้ขลาดอย่างเห็นได้ชัดแต่เซี่ยเจิงกลับรู้สึกว่าถ้าหากเขายังคงฟังต่อไปก็อาจจะทำให้หัวใจของเขาพังทลายลงมาได้เลย

        ทำไมหวังหลินหลินถึงสามารถทำเรื่องแบบนี้ได้อย่างสบายๆแต่เขาเองกลับทำไมได้กันนะ

        เซี่ยเจิงรู้สึกว่าแทนที่จะใช้คำว่า “หลีกหนี”เพื่อมาอธิบายการกระทำของตัวเองเมื่อครู่ไม่สู้บอกว่าตอนที่อยู่ตรงนั้นเขากลับรู้สึกไม่มีที่ให้ซ่อนตัวเสียยังจะดีกว่า

        ที่แท้นอกจากเขาจะ “ชอบ” แล้ว ก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลยแม้แต่ผู้หญิงคนนั้นเขาก็ยังสู้ไม่ได้เลยสักนิด

        เขาไม่มีความกล้าที่จะเผชิญหน้ากับมันโดยตรง... ในอีกแง่หนึ่งคือหลายคนมีเบี้ยเดิมพันมากกว่าเขา ดังนั้นในตอนที่มีสถานการณ์สุ่มเสี่ยงเกิดขึ้นมาเขาจึงทำได้เพียงพูดกับชวีเสี่ยวปอว่า “ไม่เป็นไร”

        เพราะนอกจากคำคำนี้แล้ว เขาก็ไม่สามารถพูดอะไรได้อีกเลย

        ความรู้สึกไร้ซึ่งกำลังเช่นนี้มันช่างทำให้เขารู้สึกเหมือนกับถูกต่อยจนเจ็บปวดไปทั่วทั้งร่าง

        ไฟที่ทำงานด้วยการจับเซนเซอร์เสียงในห้องน้ำสว่างแล้วก็ดับดับแล้วจึงสว่างขึ้นมาอีกครั้งคาดว่าชวีเสี่ยวปอและหวังหลินหลินก็คงจะคุยกันไปได้พอสมควรแล้ว ในตอนนั้นเซี่ยเจิงจึงกำลังเตรียมที่จะเดินออกไป

        แต่ยังไม่ทันที่จะได้ก้าวขาออกไปก็มีใครบางคนขว้างให้เขาถอยกลับเข้ามาอีกครั้ง

        ชวีเสี่ยวปอดึงไหล่ของเขาเอาไว้ พร้อมทั้งถามออกไปเสียงแผ่วเบาในความืดมิด

        “นายหลบอะไร? ”

        “ไม่ได้หลบ” เซี่ยเจิงถอนหายใจ เงยหน้าขึ้นมาสบตาเขา ดูไม่ออกเลยจริงๆว่าเขาอยู่ในอารมณ์ไหน“แค่รู้สึกว่าแอบฟังคนอื่นคุยกันอยู่ตรงนั้นมันไม่ค่อยดีเท่าไหร่”

        “งั้นเหรอ? ” ชวีเสี่ยวปอบีบไหล่ของเซี่ยเจิงเอาไว้แน่นพร้อมพูดออกไปเสียงเบาไฟที่ทำงานด้วยเซนเซอร์ก็สว่างขึ้นมาอีกครั้งในตอนนั้นเองเซี่ยเจิงก็พบว่าชวีเสี่ยวปอดูเหนื่อยล้ามากอย่างเห็นได้ชัด

        “เป็นอะไรไป? ” เซี่ยเจิงกังวลขึ้นมา“นายสองคนพูดอะไรกัน? ”

        “ก็เท่าที่นายได้ยินนั่นแหละ” ชวีเสี่ยวปอส่ายศีรษะไปมาจากนั้นมือที่จับอยู่บนไหล่ของเซี่ยเจิงก็ค่อยๆ ลูบลงมาตามแขนจนกระทั่งมาบีบลงบนข้อนิ้วมือของเซี่ยเจิง

        เซี่ยเจิงจึงพลิกไปมือไปจับกับมือเขาไว้

        “แล้วยังไงอีก? ”

        ชวีเสี่ยวปอถอนหายใจออกมาอย่างแรง แล้วจึงพูดด้วยเสียงอู้อี้ออกมาว่า : “เธอเห็นแล้ว”

        “อะไร? ” เซี่ยเจิงขมวดคิ้ว

        ชวีเสี่ยวปอไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่สายตากลับมาไปบนมุมปากของเซี่ยเจิง

        ทันใดนั้นเซี่ยเจิงจึงเข้าใจขึ้นมาทันทีว่าหวังหลินหลินเห็นอะไรเข้า

        ชวีเสี่ยวปอจูบเขา

        หวังหลินหลินเห็นเข้าแล้ว

        ทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไรต่อแต่ชวีเสี่ยวปอรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามือที่เซี่ยเจิงจับเขาเอาไว้กระชับขึ้นมาเล็กน้อย

        บริเวณโดยรอบมืดลงอีกครั้ง

        “เธอบอกว่าไว้ใจเธอได้” ชวีเสี่ยวปอพูด

        เซี่ยเจิงยังคงไม่ได้พูดอะไรออกมา

        แต่เขากลับเข้าใจได้เป็นอย่างดีถึงยังไงเมื่อครู่นี้ที่หวังหลินหลินพูดขึ้นมาเขาเองก็ตกใจไปพักใหญ่อยู่เหมือนกันบ่อน้ำพุร้อนที่ใหญ่ซะขนาดนั้นเขาทั้งสองคนกลับไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่าหวังหลินหลินจะย้อนกลับมาอีกครั้ง

        ความผิดพลาด

        ความผิดพลาดครั้งใหญ่

        หวาดกลัว ความรู้สึกหวาดกลัวนั้นขยายใหญ่ขึ้น จนสุดท้ายก็ค่อยๆ ยอมรับมันได้

        จากนั้น ก็ไม่มีหลังจากนั้นแล้ว

        ชวีเสี่ยวปออยากจะพูดอะไรบางอย่างเพื่อปลอบใจเซี่ยเจิงสักหน่อยถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้รู้จักหวังหลินหลินดีสักเท่าไหร่แต่เขาก็รู้สึกว่าเธอคงจะสามารถทำอย่างที่พูดเอาไว้ได้

        แต่วินาทีถัดมาของความเงียบ จู่ๆเซี่ยเจิงก็ดึงตัวชวีเสี่ยวปอเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด

        ชวีเสี่ยวปอไม่ทันได้ตั้งตัว จึงเกือบจะชนเข้าไปอย่างแรง

        จากนั้นก็ได้ยินเซี่ยเจิงถามออกมาประโยคหนึ่ง

        “กลัวไหม? ”

        รู้สึกหน่วงๆ ขึ้นมาที่จมูก

        ชวีเสี่ยวปอรู้สึกว่าเขากลายเป็นคนบ่อน้ำตาตื้นขึ้นมาแล้ว

        เขาคิดเสมอว่าสำหรับเขาแล้วน้ำตาเป็นสิ่งที่ไม่จำเป็นเลยสักนิดแต่อย่างน้อยในช่วงเวลาเช่นนี้ มันก็เป็นเหมือนเครื่องพิสูจน์ได้อย่างหนึ่ง

        พิสูจน์ว่าเซี่ยเจิงทำให้เขารู้สึกซาบซึ้งขึ้นมาแล้ว

        เพราะเซี่ยเจิงเองก็เคยผ่านประสบการณ์ที่ถูกโจวเจ๋อหยวนเข้ามารังควานทำเรื่องอย่างว่านั้นมาก่อนในทุกวันนี้เขาจึงต้องใช้ชีวิตอย่างระแวดระวัง และระมัดระวังอยู่เช่นนี้

        แต่ทว่าในเวลานี้ เซี่ยเจิงกลับเป็นห่วงเพียงแค่ชวีเสี่ยวปอว่าเขาจะกลัวหรือเปล่า

        สถานที่ที่คับแคบและโกโรโกโสเช่นนี้ไม่เหมาะกลับการกอดกันเลยแม้แต่น้อยแต่เขาทั้งสองคนกลับกำลังกอดกันแน่น

        คงจะเป็นเพราะทั้งสองคนไม่อาจที่จะหาคำพูดที่เหมาะสมออกมาได้ชวีเสี่ยปอไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เซี่ยเจิงเองก็ไม่ได้ถามต่อเช่นกันแต่ยังคงกอดกันอยู่แบบนั้น ราวกับว่าตราบใดที่ไม่มีคนเข้ามาขัดจังหวะพวกเขาก็จะสามารถกอดกันอยู่เช่นนี้จนกว่าฟ้าดินจะมลายสูญสิ้นไป

        จนกระทั่งมีเสียงฝีเท้าดังขึ้นมาจากด้านนอกทั้งสองคนจึงผละตัวออกจากกันโดยอัตโนมัติ แต่เสียงฝีเท้าก็ค่อยๆ ห่างออกไป คนด้านนอกเพียงแค่เดินผ่านมาเท่านั้น

        “คือ” ชวีเสี่ยวปอกระแอม พร้อมทั้งเอ่ยขึ้นมาเสียงเบา : “ฉันคิดว่าหวังหลินหลินคงจะไม่พูดออกไปหรอก”

        “ฉันก็หวังให้เป็นแบบนั้น” เซี่ยเจิงตอบกลับมาพลางมองชวีเสี่ยวปอด้วยสายตาที่เป็นประกายขึ้นมา “พวกเราต้องเตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งที่เลวร้ายที่สุด”

        “อะไรคือเตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งที่เลวร้ายที่สุด? ” ชวีเสี่ยวปอเกือบกัดลิ้นตัวเองสายตาอันเป็นประกายของเซี่ยเจิงรวมไปถึงท่าทีในตอนที่เขาพูดประโยคนั้นออกมาทำให้ชวีเสี่ยวปอรู้สึกเหมือนว่าเซี่ยเจิงเป็นแมวยักษ์ตัวหนึ่งที่พร้อมจะล่าเหยื่อได้ทุกเมื่อแต่หลังจากที่ชวีเสี่ยปอถามคำถามนี้ออกไปแล้วสายตาเช่นนั้นของเซี่ยเจิงก็สลายหายไปในทันทีแล้วจึงส่ายศีรษะไปครั้งหนึ่งพร้อมทั้งถามออกไปว่า : “กลัวไหม? ”

        “ไม่เห็นมีอะไรจะต้องกลัวเลย”ชวีเสี่ยวปอลดสายตาลงไปมองปลายเท้าของทั้งสองคนที่กำลังชนกันอยู่“บางเรื่องกลัวไปก็ใช่ว่าเรื่องมันจะไม่เกิดซะเมื่อไหร่ล่ะ? ”

        เซี่ยเจิงผงะไปชั่วขณะ แต่ไม่นานเขาก็ยื่นมือบีบตรงท้ายทอยของชวีเสี่ยวปอและในที่สุดทั้งสองคนก็ผลักประตูเดินออกมา

        ทุกอย่างยังคงเป็นเหมือนเดิม

        ไม่มีใครคิดว่าการที่เขาทั้งสองคนหายออกไปทั้งยังกลับเข้ามาพร้อมกันผิดปกติอะไรในขณะนั้นเจียงอี้หยางและเซวียอวี่ไม่ได้กะหนุงกะหนิงกันอยู่ด้านข้างแล้วเพราะเขาทั้งสองคนเข้าไปร่วมวงบาร์บีคิวเป็นที่เรียบร้อยเซี่ยเจิงมองหวังหลินหลินไปครั้งหนึ่ง เธอกำลังพูดคุยอะไรบางอย่างกับซือจวิ้นทั้งยังกวาดสายตามองมาที่เขาทั้งสองคน แต่ก็หลบสายตาไปอย่างรวดเร็ว

        ชวีเสี่ยวปอมองดูหวังหลินหลิน แล้วจึงหันมามองเซี่ยเจิงถึงแม้ว่าหน้าอกของเขาจะสั่นไหวขึ้นมาอย่างรู้สึกไม่สบายใจแต่เขาก็ดึงเซี่ยเจิงให้นั่งลงมา

        “พวกนายสองคนแอบไปอู้มาเหรอ !”เจียงอี้หยางมือหนึ่งเขย่าไม้ปีกไก่ย่าง อีกมือหนึ่งก็ขยับแปรงทาซอสพร้อมทั้งเดินเข้ามา “เข้าห้องน้ำอะไรตั้งนานสองนาน”

        “ไปสูบบุหรี่มา” เซี่ยเจิงยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยกำลังจะหยิบแปรงทาซอสในมือของเจียงอี้หยางมา “ฉันไปย่างให้ พวกนายกินเถอะ”

        “ย่างไปตั้งเยอะแล้ว !”เจียงอี้หยางมีความสุขมาก เพราะถึงยังไงวันนี้ก็เหมือนกับเขาได้รางวัลใหญ่มาแล้ว“จริงสิ คืนนี้พวกนายจะนอนที่นี่หรือกลับบ้านอะ? ”

        “กลับบ้าน” เซี่ยเจิงและชวีเสี่ยวปอพูดออกมาเป็นเสียงเดียวกัน

        แน่นอนว่าเหตุผลของเซี่ยเจิงคือไม่สามารถที่จะให้แม่อยู่บ้านคนเดียวตอนกลางคืนได้เขาไม่วางใจ แต่เหตุผลของชวีเสี่ยวปอกลับเป็นเพราะว่าเขาต้องกลับไปพร้อมเซี่ยเจิง

        ถึงแม้ว่าจะไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิดแต่เหตุผลกลับถูกต้องชอบธรรมอยู่พอสมควร

        ถึงขนาดที่ว่าเมื่อเซี่ยเจิงหันมามองเขาชวีเสี่ยวปอก็ใช้สายตาที่แน่วแน่มองกลับไป พร้อมทั้งพยักหน้า

        “งั้นก็ได้” เจียงอี้หยางเกาศีรษะไปมาน้ำเสียงแฝงไปด้วยความเสียดายเล็กน้อย : “ที่จริงในรีสอร์ตนี่ก็นอนได้นะ”

        “ถ้านายอยากนอนที่นี่” ชวีเสี่ยวปอหยุดพูดครู่หนึ่ง แล้วหันไปมองเซวียอวี่ที่นั่งอยู่ไม่ไกล“ก็นอนที่นี่เถอะ เดี๋ยวพวกเราเรียกรถกลับกันเองก็ได้”

        “ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น !”เจียงอี้หยางโบกกำปั้นไปมาไปทางชวีเสี่ยวปอ ใบหน้าของเขาแดงขึ้นมาจนเป็นลูกตำลึง“ฉันหมายความว่าถ้าพวกนายรู้สึกไม่สะดวก...”

        “สะดวก สะดวกมากด้วย” ชวีเสี่ยวปอพูดแทรกเขาขึ้นมาพร้อมทั้งหัวเราะอย่างสนุกสนาน

        “ทวดนายสิ” เจียงอี้หยางเอาแปรงทาซอสและปีกไก่อัดใส่มือของเซี่ยเจิงไปแล้วเริ่มวิ่งไล่ชวีเสี่ยวปอจนเป็นวงกลมจากนั้นเสียงหัวเราะก็กลับมาดังขึ้นอีกครั้ง