สะกดรัก บำบัดเสียว (ภาคต่อ ลีดเดอร์สาว คาวสวาท)

บรรยากาศภายในห้องโถงชั้นสองของวิลล่าหรูที่เคยเต็มไปด้วยคลื่นเสียงสังเคราะห์และหมอกฟีโรโมนแห่งตัณหา บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยรังสีอำมหิตและจิตสังหารอันรุนแรงที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างของผู้พันวุฒิ ชายชาติทหารผู้รอดพ้นจากการตกเป็นทาสด้วยการแลกเลือดและเนื้อของตนเอง

บาดแผลฉกรรจ์ที่ต้นขาขวาซึ่งเกิดจากการกรีดแทงของมีดพกยุทธวิธี ยังคงหลั่งเลือดสีสดออกมาไม่ขาดสาย แต่วุฒิไม่แสดงอาการเจ็บปวดใดๆ ออกมาทางสีหน้าเลยแม้แต่น้อย อะดรีนาลีนที่สูบฉีดอย่างบ้าคลั่งในกระแสเลือดทำหน้าที่เป็นยาชาชั้นดี มันผลักดันให้ชายหนุ่มก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง สายตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจ้องเขม็งไปที่เป้าหมายเดียว นั่นคือ รัชชา นางมารร้ายผู้ทำลายศักดิ์ศรีของกรมตำรวจและเหยียบย่ำความทรงจำอันมีค่าของเขา

"ยะ... อย่าเข้ามา! ฉันบอกให้อย่าเข้ามาไงล่ะ!" รัชชาแผดเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

นางพญาผู้เคยเย่อหยิ่งและควบคุมผู้คนได้ด้วยปลายนิ้ว บัดนี้ถอยกรูดจนแผ่นหลังไปกระแทกกับเครื่องเมนเฟรมขนาดใหญ่ มือที่สั่นเทาของเธอพยายามจะกดปุ่มบนแผงควบคุมเพื่อเรียกบอดี้การ์ด หรือเร่งสัญญาณสะกดจิตให้แรงขึ้นไปอีก แต่เทคโนโลยีใดๆ ก็ไม่อาจหยุดยั้งมัจจุราชในร่างมนุษย์ที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ได้

วุฒิก้าวประชิดตัวรัชชาในพริบตา เขายื่นมือขวาที่โชกเลือดออกไปคว้าหมับเข้าที่คอเสื้อเดรสสีแดงสดของเธออย่างแรง!

"อ๊ะ! ปล่อยฉันนะ! แกกล้าดียังไง!" รัชชาดิ้นรนขัดขืน มือเรียวที่ประดับด้วยเล็บสีแดงสดพยายามจะจิกข่วนลงบนท่อนแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของผู้พันวุฒิ แต่เรี่ยวแรงของผู้หญิงตัวเล็กๆ หรือจะสู้กับแรงโทสะของผู้บัญชาการหน่วยรบพิเศษได้

ด้วยพละกำลังมหาศาลที่ถูกกระตุ้นด้วยความแค้น วุฒิออกแรงกระชากและยกคอเสื้อของรัชชาจนร่างที่อวบอัดของเธอลอยหวือขึ้นเหนือพื้นหินอ่อน!

"ความกล้าของฉัน... มันถูกแกปลุกขึ้นมาด้วยความเจ็บปวดไงล่ะ รัชชา!" วุฒิคำรามใส่หน้าเธอ น้ำเสียงของเขาแหบต่ำและเย็นเยียบจนจับขั้วหัวใจ "แกคิดว่าแกเป็นพระเจ้าที่บงการทุกคนได้งั้นเหรอ? วันนี้แหละที่แกจะได้รู้จักนรกของจริง!"

พูดจบ วุฒิก็หมุนตัวและเหวี่ยงร่างของรัชชาลอยละลิ่วข้ามห้องโถง พุ่งตรงเข้าไปในห้องนอนใหญ่ (Master Bedroom) ที่อยู่ติดกัน ซึ่งประตูเปิดอ้าไว้

*ตุ้บ!*

ร่างของรัชชาลอยไปกระแทกกับเตียงนอนคิงไซส์บุนวมกำมะหยี่สีแดงเข้มอย่างรุนแรง เธอร้องอั้กออกมาด้วยความจุก ร่างกายอวบอัดกระดอนขึ้นลงบนฟูกหนานุ่ม ผมลอนยาวสลวยยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ชุดเดรสสีแดงร่นขึ้นไปจนเห็นเรียวขาขาวผ่องและชั้นในตัวจิ๋วสีดำ

ยังไม่ทันที่รัชชาจะได้สติและพยุงตัวลุกขึ้น วุฒิก็ก้าวยาวๆ ตามเข้ามาในห้องนอน เขากระโจนขึ้นไปบนเตียง ใช้หัวเข่าซ้ายกดทับลงบนหน้าท้องของเธอเพื่อตรึงร่างนั้นเอาไว้ไม่ให้ดิ้นรน มือหนากระชากข้อมือทั้งสองข้างของนางมารร้ายขึ้นไปเหนือศีรษะ

*แกร๊ก! แกร๊ก!*

เสียงโลหะกระทบกันดังกังวาน วุฒิปลดกุญแจมือเหล็กกล้ายุทธวิธี (Tactical Handcuffs) ออกมาจากเข็มขัด รวบข้อมือเรียวเล็กของรัชชาและล็อกมันติดกับลูกกรงเหล็กดัดสไตล์ยุโรปที่ประดับอยู่บนหัวเตียงอย่างแน่นหนา!

"โอ๊ย! เจ็บนะไอ้บ้า! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!" รัชชาดิ้นพล่าน พยายามกระชากข้อมือให้หลุดพันธนาการ แต่กุญแจมือเหล็กกล้ากลับยิ่งรัดแน่นจนบาดผิวเนื้อขาวๆ ของเธอจนแดงเถือก เธอถูกตรึงกางเขนอยู่บนเตียงของตัวเองในสภาพที่หมดหนทางสู้

วุฒิถอยออกมาจากเตียงเล็กน้อย เขายืนหอบหายใจ จ้องมองผลงานการรวบตัวนางมารด้วยสายตาที่ลุกโชนไปด้วยความสะใจ รอยเลือดจากบาดแผลที่ขาหยดลงบนพรมเปอร์เซียราคาแพง แต่เขาไม่สนใจมันอีกต่อไป ชัยชนะเหนือผู้หญิงที่ชั่วร้ายที่สุดอยู่ในกำมือของเขาแล้ว

ทว่า แม้จะตกอยู่ในสภาพจนตรอกและถูกพันธนาการอย่างแน่นหนา รัชชาก็ยังคงเป็นรัชชา นางมารร้ายที่เชี่ยวชาญการปั่นหัวมนุษย์ เธอกัดฟันระงับความกลัว เปลี่ยนสีหน้ากลับมาเป็นยั่วยวนและท้าทาย

"หึ... รุนแรงจังเลยนะคะ ผู้บัญชาการ..." รัชชาแสร้งหัวเราะเบาๆ เธอจงใจแอ่นหน้าอกอวบใหญ่ที่คัดตึงให้เบียดเสียดกับชุดเดรสที่รัดรูป "ชอบแบบซาดิสม์ (Sadism) ก็ไม่บอกตั้งแต่แรก... อยากจะเล่นบทตำรวจจับผู้ร้ายกับฉันงั้นเหรอคะ?"

วุฒิแสยะยิ้มเย็นชา "เก็บมารยาสกปรกของแกไว้ใช้ในคุกเถอะ รัชชา วันนี้แกไม่รอดแน่"

"คุกงั้นเหรอ?" รัชชาเลิกคิ้ว "คุณคิดว่าตำรวจกระจอกๆ อย่างคุณจะขังฉันได้เหรอคะ? ต่อให้คุณส่งฉันเข้าคุก ฉันก็สามารถสะกดจิตผู้คุมให้เปิดประตูให้ฉันได้อยู่ดี... ไม่มีใครขังฉันได้หรอก ผู้พัน..."

ขณะที่พูด รัชชาแอบปรายตามองไปยังหน้าจอสมาร์ททีวีขนาด 100 นิ้วที่ติดอยู่ปลายเตียง มันถูกเชื่อมต่อกับระบบเมนเฟรมหลักของวิลล่า เธอใช้คำสั่งเสียงที่ถูกตั้งค่าไว้ล่วงหน้า (Voice Command)

"System Override... Visual Hypnosis Mode!"

ทันใดนั้น หน้าจอทีวีขนาดใหญ่ก็สว่างวาบขึ้น ปรากฏเป็นภาพกราฟิกวงก้นหอยสีม่วงและดำที่หมุนวนอย่างรวดเร็ว (Hypnotic Spiral) พร้อมกับแสงแฟลชที่กะพริบถี่รัว มันคือระบบสะกดจิตผ่านคลื่นแสง (Optical Hypnosis) ที่รัชชาซ่อนเอาไว้เป็นไพ่ตายใบสุดท้าย!

แสงสีม่วงอาบไล้ไปทั่วทั้งห้องนอน วุฒิชะงักไปชั่วครู่เมื่อแสงจ้าสาดเข้าตา ภาพวงก้นหอยที่หมุนวนพยายามจะดึงดูดสติสัมปชัญญะของเขาให้จมดิ่งลงไปอีกครั้ง

"จงมองเข้ามาในดวงตาของฉันสิผู้พัน..." รัชชาฉวยโอกาสในเสี้ยววินาทีนั้น เปลี่ยนระดับเสียงให้เป็นคลื่นความถี่ต่ำที่นุ่มนวลและเย้ายวนที่สุด (Subliminal Suggestion) ดวงตาของเธอประสานกับดวงตาของวุฒิอย่างแน่วแน่ "มองลึกลงไป... คุณเหนื่อยมามากพอแล้ว... ปล่อยวางความแค้นซะ... ปล่อยให้ฉันมอบความสุขให้คุณ... คุณต้องการฉัน... ร่างกายของคุณโหยหาฉัน..."

คำพูดของรัชชาประสานกับภาพหลอนบนหน้าจอทีวี พยายามจะแทรกซึมเข้าสู่รอยร้าวในจิตใจของผู้พันวุฒิอีกครั้ง อะดรีนาลีนที่เคยพลุ่งพล่านเริ่มลดระดับลง ความอ่อนล้าจากบาดแผลเสียเลือดเริ่มเข้ามาแทนที่ แก่นกายของเขาที่อยู่ภายใต้กางเกงเริ่มกลับมาปวดหนึบอีกครั้ง

ทว่า... รัชชาประเมินความแค้นและสติปัญญาของชายชาติทหารต่ำเกินไป!

วุฒิหลับตาลงเพียงเสี้ยววินาทีเพื่อรวบรวมสมาธิ เขาไม่สนใจภาพวงก้นหอยบนหน้าจอ และไม่หลงกลไปจ้องตากับนางมารร้าย เขาล้วงมือซ้ายลงไปที่ซองปืนพกที่ต้นขาซ้าย ชักปืนพกขนาด 9 มม. ออกมาอย่างรวดเร็ว!

*ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!*

เสียงปืนดังกึกก้องกัมปนาทสี่นัดซ้อน! วุฒิสาดกระสุนเจาะเข้ากลางหน้าจอสมาร์ททีวีขนาด 100 นิ้วอย่างแม่นยำ กระจกหน้าจอแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ประกายไฟแลบแปลบปลาบก่อนที่ระบบสะกดจิตผ่านแสงจะดับวูบลงและพังพินาศไปในพริบตา!

"กรี๊ดดดด!" รัชชาหวีดร้องด้วยความตกใจและหลับตาปี๋เมื่อเศษกระจกกระเด็นมาโดน

"ไพ่ตายของแก... มันหมดแล้ว รัชชา" วุฒิเป่าควันปืนที่ปลายกระบอก ก่อนจะเก็บมันกลับเข้าซอง เขาเดินย่างสามขุมเข้าไปหาหญิงสาวที่ถูกตรึงอยู่บนเตียง แววตาของเขาตอนนี้ไม่มีความปรานี ไม่มีความลังเล มีเพียงรังสีอำมหิตของนักล่าที่พร้อมจะฉีกกระชากเหยื่อให้ขาดสะบั้น

"แก... แกมันปีศาจ!" รัชชาสบถด่า น้ำเสียงของเธอสั่นเครือไปด้วยความกลัวอย่างแท้จริง เมื่อเห็นว่ามารยาและการสะกดจิตทุกรูปแบบของเธอไม่สามารถใช้การได้กับชายผู้นี้อีกต่อไป

"ปีศาจงั้นเหรอ?" วุฒิแสยะยิ้มเย็นชาและน่ากลัวที่สุดเท่าที่เคยมีมา "ฉันก็แค่เรียนรู้วิธีการมาจากปีศาจตัวแม่แบบแกไงล่ะ... แกชอบเล่นกับสัญชาตญาณดิบของมนุษย์นักใช่ไหม? แกชอบทรมานลูกน้องฉัน ทำให้พวกเขาต้องเสียเกียรติยศและกลายเป็นทาสตัณหาใช่ไหม?"

วุฒิโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกับรัชชา ลมหายใจร้อนผ่าวของเขารดรินลงบนผิวหน้าของเธอ "งั้นคืนนี้... ฉันจะทำให้แกได้ลิ้มรสความอัปยศอดสูแบบเดียวกัน! ฉันจะทำลายความเย่อหยิ่งของแก จะปราบพยศนางมารร้ายอย่างแก ให้กลายเป็นแค่สัตว์เลี้ยงที่ต้องร้องขอความเมตตาจากฉัน!"

พูดจบ วุฒิก็ใช้สองมือที่ทรงพลังคว้าจับเข้าที่คอเสื้อเดรสสีแดงสดของรัชชาบริเวณหน้าอก

*แคว่ก!!*

เสียงผ้าซาตินเนื้อดีถูกฉีกขาดดังก้องห้องนอน! วุฒิออกแรงกระชากเพียงครั้งเดียว ชุดเดรสราคาแพงก็ขาดวิ่นออกเป็นสองซีก เผยให้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าอันอวบอัดและขาวเนียนของนางมารร้ายอย่างเต็มตา! ทรวงอกขนาดยักษ์คัดตึงกระเพื่อมไหวตามแรงสะอื้นแห่งความกลัว บราเซียสีดำตัวจิ๋วไม่อาจปกปิดความล้นทะลักของมันได้อีกต่อไป

"กรี๊ดดด! อย่านะ! ปล่อยฉัน!" รัชชาหวีดร้องลั่น พยายามดิ้นรนบิดกายหนี แต่กุญแจมือที่ตรึงข้อมือไว้ทำให้เธอทำได้เพียงแค่แอ่นอกขึ้นรับสายตาที่หิวกระหายของผู้พันวุฒิเท่านั้น

ภาพความงดงามที่เย้ายวนและเปี่ยมไปด้วยตัณหาของศัตรูตัวฉกาจที่นอนเปลือยเปล่าอยู่ตรงหน้า ทำให้สัญชาตญาณความเป็นชายของวุฒิที่ถูกกระตุ้นมาตลอดคืนปะทุขึ้นจนถึงขีดสุด แก่นกายของเขาแข็งขึงและปวดร้าว ต้องการการปลดปล่อยอย่างบ้าคลั่ง

การปราบพยศนางมารร้าย... ไม่ใช่การส่งตัวเธอเข้าคุก แต่คือการทำลายตัวตนและอีโก้ที่สูงส่งของเธอให้แหลกสลายด้วย 'บทลงโทษ' ที่เร่าร้อนและดิบเถื่อนที่สุด! พิธีกรรมชำระแค้นและลบล้างตัณหากำลังจะเริ่มต้นขึ้นบนเตียงคิงไซส์สีเลือดแห่งนี้!