" ขอโทษที่ให้รอนาน มาเริ่มยกสองกันเถอะ "
" หนอย... ขัดจังหวะซะได้กำลังฝันหวานเลย "
เ้าเเกรนเด้ยกเเขนซีดขาวที่ปกคลุมด้วยเส้นโลหิตเบาบางขึ้นปาดเช็ดเืสีเงินศักดิ์สิทธิ์ที่ไหลรินข้างปาก
คราวนี้เป็เทียบเองที่พุ่งเข้าจู่โจม เเต่ด้วยสรีระทางร่างกายที่มีขนาดเเตกต่างกันเกือบสองเท่า บังคับให้เขาต้องหลบหลีกไปมาเสียเป็ส่วนใหญ่
หมัดขวากำเเน่นจนกระดูกข้อนิ้วนูนโปนง้างเหวี่ยงเต็มเเรงเเต่เ้าปีศาจยกเเขนซ้ายขึ้นมากันไว้ได้ มันบิดไหล่ปล่อยขวาเล็งลิ้นปี่กลางลำตัว เเต่เขากลับใช้ร่างกายที่คล่องเเคล่วะโงอเข่าเหยียบเเขนล่ำเเทนพักเท้าส่งตัวเองลอยสูงพร้อมลูกเตะขวาเต็มเเรงตรงกกหู
ควับ!
วืด!
นักรบชั้นเเนวหน้าอย่างเ้าเเกรนเด้ต้องมีฝีมืออยู่บ้างพอตัว มันเอนหลังหลบไปได้อย่างเฉียดฉิว เเต่ลูกเตะสูงนั้นยังคงได้ััลิ้มรสของปลายจมูกโด่งจนกำเดาศักดิ์สิทธิ์จำต้องปล่อยออกมาอีกครั้งเเม้จะกล่าวว่าพลาดเป้าได้ไม่เต็มปาก เเต่เเรงเตะที่ใส่สุดเเรงผลักให้เขาหมุนตัว จึงเป็ที่มาของการโจมตีต่อเนื่อง ศอกกลับปลายเเหลมดั่งเหล็กลิ่มตอกซ้ำจังหวะสองเข้าขมับอย่างจัง เเรงปะทะส่งทั้งสองปลิวไปคนละทาง
โครม!
การโจมตีที่ไม่สามารถคาดเดาได้ของเทียบทำให้เ้าเเกรนเด้ยืนโงนเงนราวกับสติยังไม่หายมึนงง ดวงตาสีนิลอำมหิตมองเขาอย่างดุร้ายปนความตะลึงงัน
ยามนี้มันอยากจะทดลองกัดปลายลิ้นเพราะไม่อยากเชื่อว่าหนุ่มน้อยคนเมื่อตะกี้จะสู้กับมันที่มีอายุเกินร้อยปีได้อย่างสูสีทัดเทียม เเถมยังเรียกเืสีเงินของมันออกมาได้ตั้งสองหน เเต่อีกใจหนึ่งกลับรู้สึกลิงโลดที่สามารถยืนยันได้อย่างชัดเจนว่าเ้าไฟเมล่าตัวน้อยนั้นมีพลังยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้ ไม่รู้ว่ามันใช้วิธีการเช่นไรถึงสามารถเพิ่มพลังให้เ้ามนุษย์ที่เเสนปวกเปียกได้หลายเท่าตัว
ตั้งเเต่เ้าชาติได้บุกเข้ามาเพื่อพยายามฆ่าปิดปากเฒ่าอิ่มกับดาบเทียบ รวมถึงในขณะนี้ที่การต่อสู้ต่างสายพันธุ์ที่เเสนดุเดือดระหว่างมนุษย์เ้าถิ่นกับทัพหน้ามหากาฬจากขุมนรกได้เริ่มขึ้น เวลาภายนอกผ่านไปเพียง 5 นาทีเท่านั้น!!!
เมื่อเ้าปีศาจได้ตัดสินใจโดยใช้ความโลภเป็ตัวตั้งเพราะไม่ว่าอย่างไรวันนี้ตัวมันจะต้องเป็นายเหนือหัวเ้าเปลวไฟน้อยนั้นให้ได้ มันจึงไม่ลังเลเร่งเผาเเกนโลหิตเพื่อรวบรัดรีบลงมือสังหารไอ้มนุษย์ สัตว์ชั้นต่ำเดินสองขากระดูกสันหลังตั้งตรงนี้ไห้ได้
ผลึกโลหิตรูปข้าวหลามตัดกลางหน้าผากเรืองเเสงประกายเเดงเจิดจ้า เ้าเเกรนเด้ราวกับได้รับพลัง เเขนขวาขาวซีดที่เป็กรงเล็บเเหลมโค้งจากการหลอมรวมกันกับมีดสั้นคารัมบิตกลับเปลี่ยนรูปร่างเป็เเส้ยาวยืดที่ด้านปลายสุดติดอาวุธคล้ายเคียวตะขอเล็บเหยี่ยวโค้งหยักขอบวาววับคมกริบกระหายเืถูกเหวี่ยงเร็วเเรงพุ่งตัดอากาศที่ใครมาเห็นต้องหนาวเยือกสั้นสะท้าน
เทียบต้องรีบก้มหัวหลบด้วยความลุกลี้ลุกลนเเต่เเส้เคียวที่ส่งเสียงหวีดหวิวยังสามารถบินเฉือนปลายเส้นผมของเขาออกไปได้ อีกข้างที่ก่อนหน้าได้หลอมรวมกับมีดสั้นเคบาร์ ยามนี้มือข้างนั้นเเทบไม่เเปรเปลี่ยนนอกจากขยายใหญ่ขึ้น มันกางห้านิ้วเเละกำลังยกชี้มีตัวเขาเป็เป้าหมาย
ปุ! ปุ! ปุ! ปุ! ปุ!
ให้ตายเถอะมืออีกข้างสามารถยิงใบมีดเเหลมคมออกจากปลายนิ้วด้วยความเร็วสูงเหนือเสียงราวกับะุปืนกล
ฉึก! ฉึก! ฉึก! ฉึก! ฉึก!
ฤทธิ์มีดสั้นยิงออกมาถี่ยิบจนเทียบต้องรีบะโหลบกลิ้งม้วนไปมาดั่งนกกระจอกตัวน้อยบินถลาเกาะยอดไม้ เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าหลังจากกลับจากมิติเเปลกประหลาดเเห่งนั้น ตนเองราวกับได้เกิดใหม่อีกครั้งจากเถ้าถ่าน เเถมยังสามารถต่อกรโรมรันกับเ้าปีศาจต่างโลกได้อย่างสูสี ดั่งตัวเขาตอนนี้เหมือนไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไปเเต่คล้ายเป็ปีศาจร้ายที่เสียเปรียบตรงยังไร้ชื่อเรียก
เทียบพยายามหาหนทางรุกไล่เพื่อต่อสู้ระยะประชิด แต่กลับถูกเเส้เคียวกับชุดะุนิ้วคอยกั้นขวาง ส่งผลให้ระยะรอบกายเ้าเเกรนเด้ไร้เทียมทานปราศจากช่องโหว่
' คิดสิ ทำยังไงดีนะ ถึงจะ... นั่น! '
อาวุธประหลาดที่บินพุ่งมาสอดประสานได้อย่างลงตัวไร้ที่ติทั้งรุกรับ ะุมีดสั้นสีเงินคมกริบที่ยิงออกมาจากนิ้วมือนั้นเหมือนมันไม่มีวันหมด ทำเอาใจเขาสั่นสะท้านจนต้องรีบหลบออกด้านข้าง เคียวตะขอโลหิตที่เหวี่ยงเข้ามาอีกมุมบังคับให้ต้องก้าวะโเหยียบฝาบ้านส่งตัวเองหลบไปอีกด้านจนกลิ้งตกไปใกล้ศพของเฒ่าอิ่มกรรมการจำเป็เเต่เเววตาไร้ประกาย
" ไวนักนะ ดูซิต่อไปเเกจะหนีไปไหนพ้น "
เ้าเเกรนเด้เริ่มมีสีหน้ามืดครึ้มเคร่งเครียด พลังของมันส่วนหนึ่งถูกใช้สร้างม่านหมอกมืดมิดปกคลุมล้อมรอบบ้านเพื่อหน่วงเวลาให้เดินช้ากว่าโลกภายนอกหลายเท่าตัว เเถมยังต้องคงสภาพเหตุการณ์สถานที่เกิดเหตุให้ดุจดังเดิมทุกอย่างไว้ตามเเผนที่ได้รับมอบหมายจนมันเริ่มรู้สึกลนลานไม่สู้ดี เปลวไฟลึกลับนั่นมันยอมรับว่าอยากได้มา ภาระกิจที่ได้รับมาต้องเสร็จสิ้นห้ามเกิดข้อเเม้ผิดพลาด เมื่อเงื่อนไขสำคัญทั้งสองอย่างที่เริ่มไว้ยังคงไม่ลุล่วง มันในตอนนี้ได้ตัดสินใจขั้นเด็ดขาดเเล้วว่าคงต้องเผาพลังเเก่นโลหิตภูติระดับสูงสุดเพื่อเพิ่มศักยภาพให้ใกล้เคียงกับความเเข็งเเกร่งดังร่างเดิมเพื่อจบภารกิจให้เร็วที่สุด
" ฮึบ! ฮ่าห์! ไม่มีเวลลาเเล้ว "
เเสงจากผลึกโลหิตสีเืกระพริบสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันส่องเเสงจ้ากว่าเดิมหลายเท่า กล้ามเนื้อทุกสัดส่วนเริ่มโป่งพอง เส้นเืเส้นเอ็นเเดงเขียวปั้ดปูดโปนปรากฏขึ้นทั่วร่าง
" หืม เ้าเเกรนเด้มันกำลังจะทำอะไร "
เทียบเริ่มสังเกตเห็นความเปลี่ยนเเปลงที่เกิดขึ้น ร่างกายกำยำขาวซีดกำลังสั่นไหว
ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงปืนดังขึ้น ยามเมื่อเขาหลบอาวุธจู่โจมไปมาทั่วห้อง ด้วยความว่องไวสามารถเก็บปืนสั้น .30 คู่ใจกับะุ .357 ที่ตกอยู่ข้างศพเฒ่าอิ่มได้หลายนัด เเต่ทุกนัดกลับไม่ระคายผิวเเถมยังกลายเป็เเรงกระตุ้นเร่งกระบวนการเปลี่ยนร่างเ้าปีศาจไห้เร็วยิ่งขึ้น
" ฮี่ฮี่ฮี่ ไอ้สวะชั้นต่ำ! จงภูมิใจเถิดที่บีบบังคับให้ข้าท่าน ' แกรนดิวัล ' เผาเเก่นเเกนโลหิตปีศาจเพื่อฆ่าเเก "
บัดนี้ร่างซีดขาวผิวกายภายนอกเริ่มเเปรเปลี่ยนเป็เกล็ดละเอียดสีเทาดำ กล้ามเนื่อทุกสัดส่วนส่วนขยับยุ่บยั่บราวกับพวกมันกำลังเต็นระบำอย่างไร้เสียง
บาดเเผลรอยเฉือนหลายเเห่งได้ปรากฏขึ้น ตามเนื้อตัวของเทียบเริ่มได้รับาเ็มาบ้างเเล้ว ความเร็วจากอาวุธมหาประลัยทั้งสองเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว ะุนิ้วมีดสั้นสามเเท่งเเทงปักเข้าขาเเขน อีกเล่มจมลึกบนหัวไหล่ข้างถนัดที่ใช้ควบคุมอาวุธปืนคู่กาย
ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!
" ฮี่ฮี่ฮี่ ไร้ประโยชน์ "
ยามนี้เ้าเเกรนเด้หาได้สนใจในคนใกล้ตายไม่ มันกลอกตามองบนไปยังเ้าดวงไฟเมล่า สายตาเต็มไปด้วยความโลภอยากได้อยากเป็เ้าของจนตัวสั่น ราวกับอนาคตภายหน้าของมันขึ้นอยู่กับเ้าเปลวไฟดวงน้อยนั้น
' เ้าโง่! จุติขึ้นมาจาก ' มหาเพลิงกาฬ ' เเต่กลับยังทำตัวเยี่ยงมนุษย์ชั้นต่ำ คุณสมบัติธาตุไฟ ร้อนเเรง แผดเผา ปะทุ ลุกไหม้ ลุกลาม หลอมรวม อบอุ่น เเม้กระทั่งกลืนกินหรือเเยกย่อยอีกเป็ร้อยพัน พริ้วไหวยามไร้เเรงลม เเต่โหมกระหน่ำเผาไหม้ไม่สิ้นสุดยามสายลมพาพัด อีกทั้งยังเข้าโอบล้อมกางกั้นได้ทุกสิ่งอย่างเเม้จักรวาลกว้างใหญ่ยังยากหลบลี้ '
สุ้มเสียงเด็กสาวเเก่เเดดสูงศักดิ์ดังสะท้อนขึ้นในจิตสำนึก ราวกับเ้าตัวะโเข้ามาเป็ประธานกล่าวสุนทรพจน์อยู่กลางใจ
' ชิชะ ถ้าเพียงเเค่เ้าปีศาจเเนวหน้ามหากระจอกตัวนี้ ไอ้ล่อนจ้อนสิ้นหวังอย่างเเกยังล้มมันไม่ได้ สี่งที่วาดฝันสัญญาไว้ก่อนหน้าก็เป็เพียงลมปากเหม็นเน่าจากเผ่าพันธุ์ไร้ค่า พวกเเกทั้งหมดจงนอนรอรับความตายอย่างสบายใจเถอะ '
ถ้อยคำดูถูกเหยียดหยามเยาะเย้ยกังวาลก้องในมโนสำนึก จนเทียบต้องลอบขบกัดฟันกรอด ภายในทรวงอกร้อนรุ่มเต็มไปด้วยความคับเเค้น
' แผดเผา ลุกไหม้ ปะทุ โหมกระหน่ำ '
' อบอุ่น โอบล้อม กลืนกินเเละหลอมรวม '
' แผดเผา ปะทุ... หลอมรวม '
' คืออะไร '
' คือ... '
' ไม่เว้น... ทุกอย่าง! '
ดวงตาคมกริบเบิกกว้างราวกับตรงหน้าปรากฏเเผ่นกระจกเงาบานใหญ่ส่องสะท้อนให้เห็นตัวเองอีกคนในนั้น ความรู้สึกในยามนี้เหมือนเขาได้กลับไปยืนศิโรราบยอมรับในความตายต่อหน้าาาเเห่งพระเพลิงทั้งปวงนั้นอีกครั้ง อุณหภูมิเริ่มสูงขึ้นจากมวลอากาศรอบกายที่ควบเเน่น ออกซิเจนเหมือนกับถูกแผดเผา ราวกับความเข้าใจในเปลวเพลิงเเสดงออกมาถึงขีดสุดหลังจากได้รับความเข้าใจในขอบเขตพลัง
" นี่... ไม่ดีเเล้ว "
เเก้วตาสีนิลราวกับค่ำคืนอันมืดมิดวูบไหวระริกหวาดหวั่น จับจ้องไปยังใบหน้าเ้าหน้าที่หนุ่มใหญ่ที่ไร้ความรู้สึก เหมือนในเวลาสั้น ๆ รูปแบบนั้นกำลังพัฒนาให้เเกร่งยิ่งกว่าเดิม
' เป็ไปไม่ได้! กลิ่นอายนั่น... เ้ามนุษย์ผู้นี้สามารถทำความเข้าใจ คุณสมบัติศักดิ์สิทธิ์ของไฟดวงจิตได้เร็วขนาดนี้ได้อย่างไร ดูจากอายุกระดูกเเละความหนาเเน่นสมบูรณ์ของกล้ามเนื้อคงอยู่ใน่อายุยังไม่เกิน 50 ปี กลับสามารถทำความเข้าได้ปรุโปร่งราวกับก้มมองฝ่ามือ เเม้เเต่ใน ' เเดนรกร้าง ' ท่ามกลางเหล่า ' ผู้ทิ้งขว้าง ' หลายร้อยล้าน อายุเท่านี้ยังไม่มีผู้ใดสามารถทำได้มาก่อน พลังเเห่งการทำความเข้าใจเรียนรู้นี้มันช่างบ้าคลั่งยิ่งนัก เผ่าพันธุ์นี้มันต้องทุกกำจัด! '
เเกรนเด้เฝ้ามองไปยังเทียบด้วยความเหี้ยมโหดเเละพรั่นพรึง พลางใช้พลังทั้งหมดที่มีเหวี่ยงเเส้เคียวโลหิตคมกริบพร้อมรัวชุดะุมีดเงาวับไปยังเขาที่ยืนนิ่งค้าง เเววตาไร้ประกาย ใบหน้าไร้ความรู้สึกราวกับตกอยู่ในภวังค์เเห่งจิต
3K
