วินาทีที่ปลายนิ้วของโนวาัักับด้ามดาบที่เย็นเฉียบและขึ้นสนิม... โลกก็ไม่ได้ะเิออกเหมือนครั้งก่อน
มันคือความรู้สึกที่แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง...
แทนที่จะเป็การถูกดูดเข้าไปในพายุแห่งความโกลาหล มันกลับให้ความรู้สึกเหมือนการก้าวลงไปในแม่น้ำที่ไหลเอื่อยและเยือกเย็น กระแสแห่งความทรงจำไหลผ่านปลายนิ้วของเขาอย่างนุ่มนวลแต่หนักแน่น มันไม่ได้พยายามจะฉีกกระชากจิตสำนึกของเขา แต่กำลังเชื้อเชิญให้เขาดำดิ่งลงไปในห้วงลึกของมัน
กลิ่น... กลิ่นแรกที่เขาััได้คือกลิ่นของเหล็กที่ถูกเผาไหม้และค้อนที่ทุบตี... กลิ่นของโรงตีดาบโบราณ... ตามมาด้วยกลิ่นของน้ำมันขัดเงาและหนังที่ใช้ทำฝักดาบ...
รส... รสชาติจางๆ ของเืแห้งกรังติดอยู่ที่ปลายลิ้น...
เสียง... เสียงโลหะกระทบกันในสนามฝึก... เสียงคำรามของแม่ทัพ... และเสียงหัวใจของชายคนหนึ่งที่เต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นและความภักดี...
จิตสำนึกของโนวาล่องลอยไปตามกระแสธารแห่งความทรงจำนั้น เขาปล่อยให้มันพัดพาไป ในขณะที่ยังคงยึดมั่นกับ "กำแพง" ที่เขาเพิ่งสร้างขึ้นมาในจิตใจ... เขาคือผู้สังเกตการณ์ ไม่ใช่ผู้เข้าร่วม...
ภาพรอบตัวของเขาค่อยๆ ก่อตัวขึ้นจากความมืดมิด มันไม่ใช่ภาพซ้อนที่พร่ามัวอีกต่อไปแล้ว แต่เป็โลกทั้งใบที่สมบูรณ์และชัดเจนราวกับเขากำลังยืนอยู่ที่นั่นด้วยตัวเอง...
เขากำลังยืนอยู่กลางลานพิธีที่ปูด้วยหินอ่อนสีขาว แสงแดดสาดส่องลงมาจากเพดานกระจกแก้วหลากสี ผู้คนในชุดขุนนางและชุดเกราะที่งดงามยืนเรียงรายอยู่สองข้างทาง และที่ปลายสุดของพรมแดง... คือบัลลังก์ทองคำที่กษัตริย์ผู้มีหนวดเคราสีเงินประทับอยู่
โนวาไม่ได้มองผ่านสายตาของตัวเอง เขากำลังมองผ่านสายตาของชายคนหนึ่ง... ชายหนุ่มผมสีทองที่กำลังคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าบัลลังก์ ในมือของเขาคือดาบเล่มเดียวกับที่โนวาััอยู่ในโลกแห่งความจริง... แต่ในความทรงจำนี้... มันยังคงใหม่เอี่ยมและส่องประกายแวววาว
"จงลุกขึ้น... เซอร์คาเลนแห่งซิลเวอร์วูด" เสียงของกษัตริย์ดังกังวาน "และจงรับดาบเล่มนี้ไว้... ดาบ 'ผู้พิทักษ์' จงใช้มันเพื่อปกป้องอาณาจักร... ปกป้องประชาชน... และปกป้องราชวงศ์ของเรา... ด้วยชีวิตของเ้า"
"พ่ะย่ะค่ะ... ฝ่าา" เสียงของเซอร์คาเลนตอบรับด้วยความภักดีอย่างท่วมท้น ความรู้สึกภาคภูมิใจและน้ำหนักของความรับผิดชอบไหลบ่าเข้ามาในจิตสำนึกของโนวาจนเขารู้สึกได้ถึงมันด้วยตัวเอง
ภาพเปลี่ยนไป...
เขากำลังอยู่บนหลังม้า ควบทะยานไปในสนามรบที่เต็มไปด้วยโคลนและเื เสียงกรีดร้องและเสียงอาวุธปะทะกันดังระงมไปทั่ว เขาตวัดดาบ "ผู้พิทักษ์" ฟาดฟันศัตรูในชุดเกราะสีดำครั้งแล้วครั้งเล่า ความกลัว... ความตื่นเต้น... และความมุ่งมั่นที่จะปกป้องเพื่อนทหารที่อยู่ข้างๆ... ทุกความรู้สึกนั้นชัดเจนราวกับเป็ของเขาเอง
ภาพเปลี่ยนไปอีกครั้ง...
เขากำลังยืนยามอยู่หน้าประตูห้องบรรทมของเ้าหญิงในคืนที่เงียบสงัด ความรู้สึกเหนื่อยล้า... ความเบื่อหน่าย... แต่ก็ยังคงความแน่วแน่ในหน้าที่...
ภาพแล้วภาพเล่า... ชีวิตทั้งชีวิตของเซอร์คาเลนไหลผ่านจิตสำนึกของโนวาราวกับภาพยนตร์ที่ฉายด้วยความเร็วสูง... การเติบโต... การฝึกฝน... ความรักครั้งแรก... การสูญเสียเพื่อนในสนามรบ... ความสงสัยในคำสั่งของเบื้องบน... และความภักดีที่ไม่เคยสั่นคลอน...
โนวาปล่อยให้ตัวเองล่องลอยไปตามแม่น้ำสายนี้ เขาเรียนรู้ที่จะไม่ต่อต้าน แต่จะคอยสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่านี่คือสิ่งที่ลี ชุน ้า... ไม่ใช่แค่การ "อ่าน" แต่เป็การ "ทำความเข้าใจ"
หลังจากที่ปล่อยให้กระแสธารแห่งความทรงจำพัดพาไปจนคุ้นชิน โนวาก็เริ่มภารกิจของเขา... การ "สืบค้น"
เขาเริ่มเพ่งสมาธิ... ไม่ใช่ไปที่ความรู้สึก... แต่ไปที่ "ข้อมูล" เขาพยายามมองหาสิ่งที่ผิดปกติ... สิ่งที่ถูกซ่อนเร้น... ความลับที่ถูกฝังไว้ในชีวิตของอัศวินผู้ซื่อสัตย์คนนี้
เขาบังคับจิตของตัวเองให้ย้อนกลับไปยัง่เวลาที่สำคัญ... ่เวลาที่อาจจะมีความลับซ่อนอยู่...
...ภาพในห้องประชุมสภา... กษัตริย์กำลังถกเถียงกับที่ปรึกษาคนหนึ่งที่สวมชุดคลุมสีดำสนิท... ที่ปรึกษาคนนั้นกำลังพูดถึง "พลังจากนอกโลก"... "เทคโนโลยีโบราณ"... และ "ความเป็ะ"...
โนวาพยายามจะเข้าไปฟังใกล้ๆ แต่ภาพกลับพร่าเลือนและเสียงก็ขาดหายไป... ราวกับว่าความทรงจำส่วนนี้ถูก "รบกวน" หรือถูกป้องกันไว้
เขาเปลี่ยนเป้าหมาย... เขาย้อนกลับไปใน่เวลาที่เซอร์คาเลนกำลังลาดตระเวนอยู่ในป่าลึกเพียงลำพัง...
...เซอร์คาเลนกำลังเดินไปตามเส้นทางลับที่ไม่มีใครรู้จัก... เขามาหยุดอยู่ที่หน้าผาหินที่ดูเหมือนไม่มีอะไรพิเศษ... แต่แล้วเขาก็วาด "อักขระ" บางอย่างขึ้นกลางอากาศ... อักขระที่ไม่ใช่ทั้งภาษาเวทมนตร์และภาษาเทคโนโลยี... อักขระที่ดูเหมือนลายวงจรอิเล็กทรอนิกส์และสัญลักษณ์ทางดาราศาสตร์ผสมผสานกัน...
...หน้าผาหินสั่นะเืและเลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นอุโมงค์ที่มืดมิดและทอดยาวลงไปใต้ดิน...
นี่คือสิ่งที่ลี ชุน ้า! ข้อมูลที่เป็รูปธรรม!
โนวาพยายามจะจดจำรูปร่างของอักขระนั้น... แต่ยิ่งเขาเพ่งสมาธิมากเท่าไหร่ ความทรงจำก็ยิ่งต่อต้านมากขึ้นเท่านั้น ความรู้สึกหวาดระแวงและความรู้สึกผิดของเซอร์คาเลนที่ต้องเก็บงำความลับนี้ไว้เริ่มไหลบ่าเข้ามาโจมตีจิตใจของโนวาอย่างรุนแรง
"กำแพง..." เขากระซิบกับตัวเองในโลกแห่งจิตใจ
เขานึกถึง "ป้อมปราการ" ที่เขาสร้างขึ้น... อิฐที่ทำจากความทรงจำอันน้อยนิดของเขา... มันสั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อต้องเผชิญหน้ากับอารมณ์ที่ท่วมท้นของอัศวินผู้ยิ่งใหญ่... แต่มันก็ยังคงยืนหยัดอยู่ได้!
เขาสามารถแยกตัวเองออกจากความรู้สึกของเซอร์คาเลนได้สำเร็จ และจดจ่ออยู่กับการจดจำอักขระนั้น...
เมื่อเขาได้ข้อมูลที่้าแล้ว เขาก็พยายามจะดึงตัวเองกลับมา... แต่แม่น้ำสายนี้ยังไม่ยอมปล่อยเขาไป... มันกำลังพัดพาเขาไปยังจุดหมายสุดท้าย... จุดที่เชี่ยวกรากและอันตรายที่สุด...
ภาพเปลี่ยนไปเป็ครั้งสุดท้าย...
เขากำลังยืนอยู่บนกำแพงปราสาทที่กำลังลุกเป็ไฟ ท้องฟ้าเต็มไปด้วยควันดำและอสูรมีปีกที่ไม่เคยเห็นมาก่อน กองทัพศัตรูในชุดเกราะสีดำสนิทกำลังบุกทะลวงเข้ามาในเมือง เสียงกรีดร้องของผู้คนดังระงมไปทั่ว
เซอร์คาเลนกำลังต่อสู้อย่างสิ้นหวัง ดาบ "ผู้พิทักษ์" ในมือของเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยเืสีดำของเหล่าอสูร เขามองไปที่กษัตริย์ของเขาที่กำลังบัญชาการรบอยู่บนหอคอย... และเห็นที่ปรึกษาในชุดคลุมสีดำคนนั้นยืนอยู่ข้างๆ... พร้อมกับรอยยิ้มที่น่าขนลุก
...มันคือการทรยศ... ความรู้สึกนั้นแล่นผ่านเข้ามาในจิตใจของโนวา
แล้วศัตรูที่แข็งแกร่งที่สุดก็ปรากฏตัวขึ้น... มันไม่ใช่สิ่งมีชีวิต... แต่เป็ "โกเลม" โลหะขนาดมหึมาที่เคลื่อนไหวด้วยกลไกที่ซับซ้อนและมีลำแสงพลังงานสีแดงก่ำยิงออกมาจากดวงตาของมัน... มันคือเทคโนโลยีที่ดูไม่เข้ากับยุคสมัยนี้เลยแม้แต่น้อย...
เซอร์คาเลนรู้ดีว่าเขาไม่มีทางชนะ... แต่หน้าที่ของเขายังไม่จบ... เขาต้องปกป้องทางหนีลับให้กับราชินีและองค์รัชทายาท...
เขาคำรามลั่นเป็ครั้งสุดท้ายและพุ่งเข้าใส่โกเลมั์...
ดาบ "ผู้พิทักษ์" ปะทะเข้ากับเกราะโลหะอย่างจัง...
...ความเ็ปจากการถูกกระแทกจนกระดูกแหลกละเอียด...
...ความร้อนจากลำแสงพลังงานที่เผาไหม้ร่างกาย...
...ความรู้สึกของการกำลังจะตาย...
...และความภักดี... ที่ยังคงอยู่จนลมหายใจสุดท้าย...
จิตสำนึกของโนวาถูกบดขยี้ไปพร้อมกับร่างกายของเซอร์คาเลน... เขากำลังจะ "ตาย" ไปพร้อมกับความทรงจำนี้...
"โนวา! กลับมาเดี๋ยวนี้!
เสียงของลี ชุน ทะลุเข้ามาในห้วงแห่งความตายนั้น... มันคือเส้นเชือกเส้นสุดท้าย... คือ "อิฐ" ก้อนใหม่ที่แข็งแกร่งที่สุดที่เขามี...
เขาใช้พลังทั้งหมดที่มี... ยึดมั่นในเสียงนั้น... และกระชากตัวเองกลับสู่ความเป็จริง!
อ๊ากกกกกกกกกกกกก!
โนวากรีดร้องออกมาสุดเสียงและกระชากมือออกจากดาบราวกับมันเป็เหล็กร้อนแดง เขาหงายหลังตึงลงไปกับพื้น หอบหายใจอย่างหนักราวกับคนจมน้ำที่เพิ่งโผล่ขึ้นมาเหนือน้ำได้สำเร็จ
"หน่วยแพทย์!" เสียงของลี ชุน ดังขึ้นทันที
ด็อกเตอร์เอเลียสรีบวิ่งเข้ามาตรวจดูอาการของเขา "เขากลับมาแล้ว... แต่สภาพจิตใจคงจะบอบช้ำอย่างหนัก"
โนวานอนอยู่บนพื้น ดวงตาของเขาเบิกกว้างและว่างเปล่า... แต่คราวนี้มันไม่ใช่ความว่างเปล่าที่ไร้เดียงสา... แต่เป็ความว่างเปล่าที่เต็มไปด้วยภาพของความตายและา ความทรงจำของเซอร์คาเลนและจิตสำนึกที่ว่างเปล่าของเขากำลังปะปนกันจนแยกไม่ออก
"เขา... ทรยศ..." โนวากระซิบออกมา "ที่ปรึกษา... มันคือกับดัก..."
ลี ชุน คุกเข่าลงข้างๆ เขา "ใจเย็นๆ ก่อน โนวา... เ้าปลอดภัยแล้ว... บอกข้ามา... เ้าเห็นอะไร?"
โนวาพยายามรวบรวมสติที่แตกกระจาย เขาค่อยๆ อธิบายสิ่งที่เขาเห็น... อักขระสำหรับเปิดประตูมิติ... อุโมงค์ลับใต้หน้าผา... และโกเลมโลหะที่ดูเหมือนเทคโนโลยีของ...
"Exa-Cell..." เขากล่าวคำนั้นออกมาอีกครั้ง
ลี ชุน, ไซเลนท์, และด็อกเตอร์เอเลียสต่างนิ่งอึ้งไปกับข้อมูลที่ได้รับ มันไม่ใช่แค่ข้อมูล... แต่มันคือหลักฐานชิ้นแรกที่บ่งชี้ว่า Exa-Cell ไม่ได้เพิ่งจะเริ่มเคลื่อนไหว... แต่พวกมันอาจจะแทรกแซงประวัติศาสตร์ของโลกมานานนับร้อยนับพันปีแล้ว
ลี ชุน มองไปที่โนวาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่สายตาที่มองอาวุธ... แต่มันคือสายตาที่มอง "ผู้รอดชีวิต"... ผู้ที่สามารถเดินทางไปยังอดีตและกลับมาพร้อมกับความจริงที่อาจจะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่างได้
"ทำได้ดีมาก... โนวา" เธอกล่าวเบาๆ "ทำได้ดีมากจริงๆ"
แต่โนวากลับไม่ได้ยินคำชมนั้น... เขากำลังจมอยู่กับความรู้สึกที่ขัดแย้งกัน... เขามีความทรงจำของอัศวินผู้ซื่อสัตย์... แต่เขากลับไม่มีความทรงจำของตัวเองเลยแม้แต่น้อย...
748
