The Phoenix of Andromeda

พริบตาที่โคแวนถลาลงมากลางวงต่อสู่ ปลายเท้าของเขาก็ฟาดเข้าไปที่ใบหน้าของราชสีห์โลกันต์ที่กำลังเงื้อดาบจะฟันลงไปยังร่างขององครักษ์หน้ากลมอีกครั้ง และนั่นก็ทำให้ราชสีห์โลกันต์ถึงกับเซหลุนๆไปแม้ว่าร่างกายของมันจะหนาใหญ่กว่าโคแวนก็ตาม องครักษ์หน้ากลมเมื่อหลุดรอดจากคมดาบของราชสีห์โลกันต์ในครั้งนี้ ก็รู้สึกอ่อนแรงจนแทบทรุดฮวบลงไป แต่ทว่าโคแวนก็หันมาจับร่างของเขาไว้ซะก่อนและขณะนั้นองครักษ์หน้ายาวก็ถลาเข้ามาดูอาการขององครักษ์หน้ากลมอย่างร้อนใจ โดยทิ้งให้โรมิยาสคอยรับมือกับหมาป่ายมราชอยู่เพียงผู้เดียว"ท่านไม่เป็นไรมากใช่ไหม ท่านไรออส ?!" โคแวนถามอาการองครักษ์หน้ากลมทันทีองครักษ์หน้ายาวเห็นเลือดที่ไหลเป็นลิ่มๆออกจากแขนขององครักษ์หน้ากลมก็หน้าซีดเผือด"ท่านไรออส...! ท่านกลับบาดเจ็บขนาดนี้...?!"องครักษ์หน้ากลมเงยหน้าขึ้นแล้วส่ายหน้า "ไม่... ข้าไม่เป็นไร ท่านโคแวน ท่านโรดอน คราวนี้มันยังไม่โดนที่สำคัญน่ะ อย่าได้ห่วงข้ากันเลยนะ"แม้จะบาดเจ็บจนเสียโลหิตไปไม่น้อย แต่องครักษ์หน้ากลมก็ไม่อยากให้ทั้งสองมาเสียสมาธิกับตน จึงแสร้งว่าตนเองไม่เป็นอะไรมาก แต่โคแวนดูปราดเดียวก็รู้ว่า ถ้าองครักษ์หน้ากลมเสียเลือดไปเรื่อยๆอย่างนี้ อีกเพียงชั่วครู่ เขาก็คงจะนอนเป็นศพไร้วิญญาณเข่นเดียวกับองครักษ์หน้าเหลี่ยมเป็นแน่ และเมื่อคิดถึงองครักษ์หน้าเหลี่ยมแล้ว โคแวนก็อดจะสะทกสะท้อนใจไม่ได้ 'โศกนาฎกรรมที่เกิดขึ้นในอณาจักรแอนโดร่าวันนี้ จะไปสิ้นสุดที่การเสียชีวิตของชาวแอนโดร่าสักกี่คนกันแน่นะ ยังไงเราเองก็จะต้องหยุดการสูญเสียนี้ให้ได้มากที่สุดเท่าที่เราจะทำได้ !'โคแวนเมื่อตั้งปณิธานในการที่จะปกป้องชีวิตของชาวแอนโดร่าให้ได้มากที่สุดแล้ว ก็หันไปหาองครักษ์หน้ายาว"ท่านโรดอนรีบพาท่านไรออสหลบไปสมานแผลก่อนเถอะ ปล่อยให้ข้าได้รับมือไอ้พวกชั่วทั้งหมดนี่คนเดียวก็พอ""ได้ ท่านโคแวน..." องครักษ์หน้ายาวพยักหน้ามองโคแวนด้วยความลำบากใจ "แต่ตัวของท่านก็ต้องระวังตัวเองให้ดีด้วยนะ"โคแวนพยักหน้าเข้าใจ ก่อนที่เขาจะก้าวย่างเข้าไปหานักรบอัศวินของโบโรเธียผู้มีใบหน้าเป็นสิงโตราชสีห์โลกันต์ที่ขณะนั้นเพิ่งจะกลับมาตั้งหลักได้อีกครั้ง ก็ได้วาดดาบราชสีห์ภูผาของมันขึ้นในอากาศ พลางจดจ้องโคแวนด้วยดวงตาอันดุร้าย"ใครที่มันแตะใบหน้าของข้าโดยไม่ได้รับอณุญาติ ข้าสาบานว่าจะไม่เอาชีวิตของมันไว้แน่ๆ !"โคแวนยิ้มออกมาที่มุมปาก "แตะเหรอ ? เมื่อกี้ข้าเตะแต่เจ้ากลับบอกว่าแตะ นี่เจ้าสมองฝ่อหรืออย่างไร ?"พริบตาที่จบคำพูดของโคแวน ดาบราชสีห์ภูผาอันหนาหนักก็พุ่งเฉียงลงมายังร่างของโคแวนราวสายฟ้าฟาด !แต่ความว่องไวรวดเร็วของโคแวนนั้น ได้อยู่ในขั้นเหนือธรรมดามาเนิ่นนานแล้ว ดังนั้นดาบราชสีห์ภูผาที่ได้เคยมีชื่ออยู่ในระดับข่มขวัญชาวยุทธก็กลับไม่ได้กระทบกับเนื้อหนังของโคแวนแม้แต่น้อยแต่สิ่งที่ดาบนั้นได้ฟันลงไปอย่างรุนแรงกลับเป็น'พลองสีทองแดง' อาวุธใหม่ของโคแวนที่ได้ยกขึ้นมาสกัดด้วยความเร็วราวกับสายฟ้าด้วยเช่นกันและที่จริง อาวุธชิ้นใหม่ที่เป็นพลองสีทองแดงนี้ มีน้ำหนักที่เกินกว่าที่เห็นจากรูปร่างของมัน แต่ราวกับว่าโคแวนในขณะนี้ได้ปรับพละกำลังของตัวเองให้เข้ากับอาวุธชิ้นนี้ได้ดีขึ้นแล้ว เขาจึงสามารถใช้ออกด้วยความเร็วอันเหลือเชื่อ ราวกับอาวุธนี้เป็นแค่อาวุธอันสามัญธรรมดาที่เขาสามารถใช้ออกไปด้วยความสะดวกง่ายดาย !แต่ทว่า ถ้าเป็นอาวุธสามัญธรรมดาจริงๆแล้ว ก็คงจะไม่อาจต้านทานพลังอันรุนแรงจากดาบราชสีห์ภูผาของราชสีห์โลกันต์ได้ ดังนั้นเมื่อดาบราชสีห์ภูผาได้ฟันลงไปยังพลองสีทองแดงด้วยความรุนแรงแล้ว ตัวของดาบนั้นก็ถึงกับแตกหักพร้อมกับมีเสียงระเบิดออกมาอย่างกึกก้องทันที !เปรี้ยงงงงงง !แรงอัดของอากาศที่เกิดจากการระเบิดของพลังงานบางอย่าง กลับทำให้ราชสีห์ภูผากระเด็นถอยออกมาอย่างหมดท่า และมันก็ถึงกับต้องทรุดร่างยันเข่าขึ้นข้างหนึ่ง ก่อนที่จะเหลียวไปดูอาวุธคู่บารมีของมันที่ขณะนี้เหลือแต่ด้ามอันสั้นกุดด้วยใบหน้าราวกับถูกผีหลอก !"ดาบราชสีห์ภูผาของข้า...?! ไม่ ! เป็นไปไม่ได้...?!!"ดูเหมือนว่าราชสีห์โลกันต์จะยอมรับกับตัวเองไม่ได้ว่า ดาบราชสีห์ภูผาที่มันเคยภาคภูมิใจในความแข็งแกร่งมานานหลายปีของมัน จะมาถึงกาลอวสานในชั่วพริบตาเดียวที่ฟันลงไปบนอาวุธสีทองแดงอันประหลาด ที่มันก็ไม่เคยได้เห็นมาก่อนหน้านี้แต่แล้วราชสีห์โลกันต์ก็ลุกขึ้นมา พร้อมกับโทสะของมันที่ฉายฉานออกมาบนสีหน้าอันดุร้ายวิปริต"เจ้าบังอาญใช้อาวุธวิเศษมาทำลายอาวุธคู่มือสุดรักของข้า แน่จริงจงมาสู้กับข้าด้วยหมัดต่อหมัดดีกว่า แล้วดูซิว่าหมัดใครจะแข็งกว่ากัน ?!"แทบไม่น่าเชื่อว่าราชสีห์โลกันต์จะท้าทายให้โคแวนมาสู้กันด้วยหมัดต่อหมัดในสถานการณ์เช่นนี้ และนั่นก็ทำให้โคแวนถึงกับอึ้งไปชั่ววูบ ก่อนที่เขาจะค่อยๆวางพลองสีทองแดงลงกับพื้นข้างๆ จากนั้นก็ยกหมัดขึ้นมาตั้งท่าเตรียมพร้อมสู้"ถ้าเจ้าต้องการอย่างนี้ก็เข้ามาเลย บางทีเจ้าเองก็อาจจะยังไม่รู้ว่า หมัดลุ่นๆของข้าโคแวนผู้เป็นขุนพลเอกของอณาจักรแอนโดร่ามานานหลายปีก็ไม่เคยแพ้พ่ายให้ใครมาก่อนเช่นกัน !"ไม่มีเสียงพูดใดๆออกมาจากปากของราชสีห์โลกันต์อีก นอกจากหมัดของมันที่เตรียมเงื้อพุ่งเข้าทะลวงใบหน้าของโคแวน แต่ทว่าพริบตานั้น ร่างของใครคนหนึ่งก็ถลาพริ้วลงมาระหว่างทั้งสองทันที !และคนผู้นี้ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่กลับเป็นคาเมเลียสนักรบหญิงจอมอำมหิต ที่บัดนี้ก็ได้ฟื้นตัวจากการบาดเจ็บอย่างน่าเหลือเชื่อแล้ว และแม้ว่าแขนขวาของนางจะเพิ่งถูกโคแวนตัดทิ้งไปเพียงไม่นาน แต่เลือดที่เคยไหลต่อเนื่องนั้นก็หยุดไหลโดยสิ้นเชิงแล้ว ราวกับว่าตัวของนางจะแอบไปสมานแผลของตัวเองด้วยยาวิเศษบางอย่าง หรือได้ใช้วิชามารชนิดใดชนิดหนึ่งเพื่อทำให้ตัวเองฟื้นกำลังกลับมาได้อย่างรวดเร็ว"พี่สามจะมาเสียเวลาดวลหมัดกับเขาให้มันเสียเวลาอยู่ทำไม ตอนนี้แผนการณ์ต่างๆของพวกเราใกล้สำเร็จผลแล้ว ตอนนี้เรามาช่วยกันรุมสับมันผู้นี้ให้แดดิ้นไปตรงนี้ไม่ดีกว่ารึ ?" คาเมเลียสที่เมื่อครู่นี้ยังโรมรันพันตูกับโรมิยาสอยู่ ส่งเสียงบอกราชสีห์โลกันต์ที่อยู่ด้านหลังโดยไม่ละสายตาจากโคแวนแม้แต่น้อย เพราะในความรู้สึกของนางตอนนี้ โคแวนกลับเป็นศัตรูอันดับหนึ่งหรือเป็นเป้าหมายอันสำคัญของนางที่นางจะต้องเข่นฆ่าให้จงได้ เพื่อชำระแค้นของตนเองที่ได้ถูกโคแวนตัดแขนข้างขวาไปจนขาดสะบั้น !กลับไปที่การต่อสู้ของโรมิยาสกับหมาป่ายมราชที่ยังโรมรันกันอย่างไม่มีใครเพลี่ยงพล้ำ แต่หมาป่ายมราชในขณะนี้ก็กลับรู้สึกตึงมือขึ้นเรื่อยๆ เพราะก่อนที่จะเหลือเพียงตนที่คอยรับมือกับโรมิยาสผู้มีความปราดเปรียวและทักษะยุทธที่ไม่ได้เป็นรองโคแวนสักเท่าไร มันก็ยังมีคาเมเลียสเข้ามาช่วยตัดกำลังของโรมิยาสไปอีกไม่น้อย แต่ขณะนี้ คาเมเลียสกลับเปลี่ยนทิศไปที่โคแวน มันจึงกังวลใจว่าอาจจะรับมือโรมิยาสได้อีกไม่นานเท่าไร และก็จะทำให้มันเสียหน้าอีกครั้งในที่สุด ดังนั้นขณะต่อสู้กับโรมิยาส มันก็ยังหาจังหวะมองหาเมทานอสที่ขณะนี้กลับไปอยู่วงนอกของการต่อสู้ทั้งสองวง และเมื่อมันได้มองเห็นเขาแล้ว มันก็ตะโกนออกไปทันที"เมทานอส นี่เจ้าทำอะไรของเจ้า รีบมาช่วยกันฆ่าไอ้มือเหล็กนี่หน่อยสิโว๊ย...?!"เมทานอสที่ขณะนี้ทำตัวเป็นผู้สังเกตุการณ์ของทั้งสองวงโดยไม่เข้าไปร่วมสู้ ก็หันหน้าไปทางหมาป่ายมราชทันที"ขอโทษเถอะพี่สี่ ตอนนี้ข้าได้รับคำสั่งพิเศษบางอย่าง ข้าจะต้องรีบไปยังที่ซ่อนตัวขององค์จักพรรดิ์ก่อน ท่านจงเอาชนะโรมิยาสให้ได้ หลังจากนั้นเราจะได้ร่วมฉลองกัน""อะไรของเจ้ากันว๊ะ ไอ้เวรเอ๊ย...?!" หมาป่ายมราชอดจะสบถออกมาไม่ได้ ขณะที่มันกำลังหลบหลีกกรงเล็บของโรมิยาสที่รุกทะลวงเข้ามาเป็นพัลวัน และมันก็รู้สึกผิดความคาดหมายกับตัวของเมทานอสเป็นอย่างยิ่งจนอดที่จะคิดด้วยความแปลกใจไม่ได้ว่า ที่เมทอนอสพูดมานั้นจะเป็นความจริงหรือเปล่า ? เพราะเท่าที่มันได้ลอบสังเกตุอากัปกิริยาของเมทานอสอย่างที่ไม่ได้ตั้งใจนัก มันก็กลับรู้สึกว่า เมทานอสดูจะคลับคล้ายคลับคลาที่จะหลีกเลี่ยงการต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตายกับโคแวน หรือแม้กระทั่งกับโรมิยาสเองก็ตาม หรือนี่จะมีเหตุผลกลใดซ่อนอยู่โดยที่มันก็ไม่เคยได้รู้มาก่อนกันล่ะนี่ ?เมทานอสเมื่อกล่าวบอกกับหมาป่ายมราชแล้ว ก็รีบพาตัวเองเดินเลี่ยงไปอีกทาง จากนั้นก็หายสาปสูญไปกับกองทหารของอณาจักรแอนโดร่าที่ยังคงสู้รบกับพวกนักรบพิเศษของมันจนฝุ่นฟุ้งกระจายกลับมาที่คาเมเลียสและราชสีห์โลกันต์ที่กำลังยืนเผชิญหน้ากับโคแวน ณ.ขณะนี้โคแวนก็กลับสังเกตุเห็นได้ว่า ที่มือซ้ายของคาเมเลียสกลับสามารถที่จะจับดาบคู่กายของนางเองได้อย่างมั่นคง ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เขาก็คิดว่า คาเมเลียสจะต้องไม่ถนัดจับดาบมือซ้ายเท่ากับจับดาบมือขวาแน่ แต่เท่าที่เขาเห็นจนถึงตอนนี้เขาก็รู้แล้วว่า นั่นเป็นสิ่งที่เข้าใจผิดโดยสิ้นเชิง ความประมาทที่เขาคิดว่าคาเมเลียสจะสิ้นฤทธิ์ตั้งแต่ตอนนั้น กลับทำให้เกิดความสูญเสียไปโดยไม่ได้คาดหมาย เมื่อคาเมเลียสได้หาโอกาสสังหารจ้าวธนูอินทรณินทร์ไปอย่างโหดเหี้ยม"ท่านเหลือบดูมือข้าสินะ ?" ทุกอากัปกิริยาของโคแวนกลับอยู่ในสายตาอันคมกริบของคาเมเลียส"ท่านคงคิดว่า ข้าจะเหมือนคนอื่นๆ ที่ถนัดใช้อาวุธด้วยมือข้างไหนข้างหนึ่ง และเพราะการที่ท่านหรือใครคิดอย่างนั้น มันก็เลยทำให้โอกาสสุดท้ายที่สำคัญ มักจะเป็นของข้าคนนี้นี่เอง ฮ่าฮ่าฮ่า"คาเมเลียสจบประโยคด้วยเสียงหัวเราะะอันหลอนประสาทก่อนที่จะกล่าวต่อไปว่า"ท่านรู้ไหมโคแวน แม้ว่าร่างกายของข้าจะเป็นสตรี แต่ใจของข้านั้นไม่เคยเป็นสตรีอย่างแท้จริง ข้าเฝ้าฝึกฝนการต่อสู้มาตั้งแต่เป็นเด็กน้อย ข้าฝึกการใช้แขนและมือทั้งสองข้างอย่างหนักหน่วงจนในที่สุดก็มีความถนัดสูสีกัน โดยมีความมุ่งหวังที่จะใช้มือคู่นี้หรือข้างใดข้างหนึ่งพิชิตชัยชนะต่อบุรุษทุกผู้ในทุกภิภพที่ข้าได้ย่างกรายเข้าไป และหลายต่อหลายคนที่ข้าได้พิชิตมันจนพ่ายแพ้และสังหารมันลงแล้ว ข้าก็มักจะดื่มโลหิตของมัน เพื่อเฉลิมฉลองให้กับเกียรติยศของข้าเองอีกด้วย ฮ่าฮ่าฮ่า"ความรู้สึกอันผะอืดผะอมบังเกิดแก่โคแวนทันทีเมื่อคาเมเลียสได้เล่าเรื่องนี้จบลง'สตรีนางนี้ไม่ควรเกิดมาเป็นสตรี และยิ่งไม่ควรจะเกิดมาเลยด้วยซ้ำไปไม่ว่าจะเป็นเพศไหน นางอันตรายเกินไป และวันนี้เราอาจจะต้องขอสังหารสตรีสักคนหนึ่ง เพื่อจะได้กำจัดสิ่งที่อันตรายและน่ารังเกียจนี้ออกไปจากบรรณภิภพแห่งนี้ซะก่อน !'เมื่อโคแวนได้คิดไคร่ครวญเรื่องนี้ดูดีแล้ว เขาก็ตัดสินใจที่จะไม่เมตตาหรือเปิดโอกาสให้สตรีนางนี้อีกต่อไป เขาจะต้องฆ่านาง ฆ่าเพื่อกำจัดภัยร้ายที่อาจจะมีตามมาในอนาคตอีกมากมาย !"ท่านกำลังคิดอะไรอยู่หรือโคแวน ?" คาเมเลียสเริ่มตั้งท่าที่จะจู่โจมโคแวน "หรือท่านพร้อมแล้วที่จะให้ข้าได้ดื่มเลือดอันหอมหวานของท่าน...!"คำว่าท่านพอขาดคำ ประกายดาบจากมือซ้ายของคาเมเลียสก็พุ่งวาดตวัดจากล่างขึ้นบนโดยหมายลำคอด้านหน้าของโคแวนทันที !ความเร็วของการตวัดดาบจากมือซ้ายของคาเมเลียสไม่ได้ยิ่งหย่อนกว่ามือขวาของนางเมื่อก่อนหน้านี้เลย แต่ทว่าโคแวนก็ยังหงายลำตัวหลบได้อย่างรวดเร็วเช่นกัน ดาบนี้ของนางจึงตวัดเฉียดลำคอเขาไปในที่สุดแต่แล้วก็มีสิ่งที่โคแวนไม่ทันได้คาดคิด !เมื่อดาบยาวอันคมกริบของนางได้เฉียดลำคอเขาไปแล้ว คาเมเลียสก็กลับหมุนตัวไปทางซ้ายสองรอบราวจักรผัน ก่อนที่จะตวัดเท้าซ้ายให้เป็นจรเข้ฟาดหางมายังใบหน้าของโคแวนที่เพิ่งจะโน้มตัวให้กลับคืนสู่สภาวะเดิมและเมื่อเห็นแล้วว่าปลายเท้านั้นกำลังวาดมาทางซ้ายมือของเขาราวสายฟ้าฟาด โคแวนก็รีบก้มตัวมาข้างหน้าจนสามารถหลบปลายเท้าซ้ายนั้นได้อย่างฉิวเฉียดอีกครั้งแต่พลังในการหมุนตัวของคาเมเลียสยังไม่สิ้นสุด ร่างที่มีแรงส่งอันรุนแรงของคาเมเลียสนั้นกลับส่งเท้าขวาพุ่งเตะมายังใบหน้าของโคแวนอย่างไม่ให้ทันตั้งตัว !ชั่วพริบตาที่ร่างอันสูงใหญ่ของโคแวนกำลังจะหงายหลบเท้าขวาที่พุ่งเข้ามาราวกับลูกธนูนั้น เขาก็พลันเห็นมีดสั้นที่ปลายเท้านั้นสปริงดีดออกมาทันที ! มีดสั้นปลายเท้าสีม่วงอันประหลาด ?!สีม่วงที่เปี่ยมด้วยพิษอันรุนแรง...?!!
(โปรดติตามในบทต่อไป เร็วๆนี้นะครับ)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

20 นางมารคาเมเลียส

นิยายแนะนำ

The Phoenix of Andromeda

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

20 นางมารคาเมเลียส

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้