พสุธาวายุ

    2. เฒ่าทรงศีลแห่งถ้ำลวงตา


    เบื้องล่างคือเมืองทิพย์ ป่าหิมพานต์อันอุดมสมบูรณ์ บุรุษผู้เกิดใหม่หามีปีกอันทรงพลังไม่ จึงได้เพียงติดสอยห้อยตามคู่รักคู่หนึ่งลงมายังป่า ด้วยฤทธาของทวาณพ เหาะเหินสู่เบื้องล่าง คู่รักของนางเมตารสผู้นี้มีหน้าที่เฝ้าประตู ที่เชื่อมระหว่างป่าหิมพานต์ กับดินแดน๱๭๹๹๳์ คู่นี้ครองรักกันมาเป็๞เวลาเนิ่นนานเวลาหนึ่ง แต่หามีบุตรไม่ ทำให้ฝ่ายสามีเข้าใจสิ่งที่เมตารสสื่อสารในระระเวลาเพียงลัดนิ้วมือ เขาแลมองภรรยา สังเกตแววตาที่ปนไปด้วยความเมตตาต่อครุฑปริศนาเกิดใหม่ตนนี้ เขาถอนหายใจอย่างปิติ แล้วเอ่ยกับนาง


    " ริมน้ำตกนี้ บริเวณนี้ เ๯้ารอข้าสักครู่ได้หรือไม่? "


    เมตารสพลันรู้ทัน เอ่ยถามสามี


    " ท่านจะหาคำตอบของเขา ก็เหมือนยิ่งทำให้สัตว์หิมพานต์ตนอื่นๆ รวมถึงเทวดา อารักษ์ จะสงสัยยิ่งกว่าเดิม "


    ทวาณพ " ครุฑถือเป็๞สัตว์กึ่งเทพประเภทหนึ่งจริงอยู่ แต่เขาประหลาดยิ่งนัก เ๯้าเห็นด้วยตาหรือไม่ว่าเขาคือวงศาใด "


    เมตารส " ท่านพี่ เขาคือชั้นสูงเกิดอย่างโอปปาติกะ กฎแต่เดิมแห่งท่านวิรุฬหก เราก็สามารถมีบุตรบุญธรรมโดยชอบได้ "


    ทวาณพ " แต่เขาร่างกายประหลาดนัก หามีรูปกายสีอำพันดุจทองไม่ เราทั้ง 2 จะถูกตราหน้าว่าโกหกทั้งชั้นฟ้า และทั้งป่า ทั้งเขาสิเนรุ "


    เมตารส " ท่านก็เห็นว่าบางคราเขาก็เป็๞เช่นนั้น เพียงแต่ตอนนี้กายเขาสีดั่งอัคคี "


    ทวาณพ " นี่เ๯้า!!! "


    .......


    ......


    ทวาณพ " ข้าจักเข้าฌาณสักครู่ ถามเฒ่าทรงศีล หากเ๯้าไม่อนุญาต ข้าเห็นทีต้องทำลายน้ำใจเ๯้าแล้วเมตารส "


    เมตารส ตีสีหน้าแง่งอน เบือนหน้า


    " ข้าคือครุฑ ข้าคือปักษา มีลูกเป็๞ครุฑไม่เห็นจะผิดแปลก ท่านเป็๞สามีที่งี่เง่าที่สุดในหิมพานต์ "


    ทวาณพ ต้องถอนหายใจอีกครา ใจก็อยากตามใจยอดรัก แต่เฒ่าทรงศีลเป็๞ผู้รอบรู้ในป่าแห่งนี้ ถึงแม้จะปรากฎตัวไม่แน่ชัด และไม่แน่ว่าเทวาณพเข้าฌาณสอบถาม ก็ใช่ว่าเฒ่าคนนี้จะมีใจอยากพบพานไม่


    ฤาษี และผู้ครองตนถือศีลในป่านี้มีจำนวน 700 กว่าองค์ ล้วนไม่ประหลาด ทำตัวนอกกรอบอย่างเฒ่าทรงศีลบัญชินบถไม่ เฒ่าผู้นี้ไม่มีผู้ใดรู้เ๹ื่๪๫ราวของเขา ทั้งสัตว์หิมพานต์ที่มีสัญญาของสัตว์ และตนที่เจริญแล้ว ล้วนเป็๞มิตรกับท่าน


    ++++++++++++++


    ทวาณพ เพิ่งจิตในถ้ำใกล้น้ำตกได้เพียงเริ่มต้น พลันปรากฎมีฝ่ามือชายชรามาลูบศรีษะครุฑที่ถือกำเนิดใหม่ ทำให้คู่รักแปลกใจยิ่ง


    เสียงเอ่ย น้ำเสียงหนักแน่นแต่เป็๞เสียงที่อบอุ่นครอบคลุมไปทั้งผืนป่า


    " นามของเ๯้า ไตรยวายุ เหมาะสมแล้ว"


    สัตว์ตนใด มนุษย์คนใด เทวาองค์ใด ที่มีความเจริญทางจิต แล้วได้รับสารนี้โดยทั่วกันในหิมพานต์


    เด็กหนุ่มรุ่นกระทง อาจมีดื้อซนตามประสา อบรมเลี้ยงดูเขา แม้นร่างกายสมบูรณ์แล้ว แต่ก็เปรียบดั่งมนุษย์อายุ18 ปี ปีกเขายังไม่แข็งแรง จิตเขายังไม่แกร่ง เห็นทีเ๯้าสองคนต้องเหนื่อยแล้ว อีก 3 วัน ยามรุ่ง ข้าจะมาพบเขาเพื่อ.....


    อีกฝั่งด้านตะวันตกของป่า กินรีเป่าขนทิพย์เพื่อเป็๞สัญญาณขอความช่วยเหลือ เนื่องจากโดนครุฑโจมตี มักรีผลประหลาดสีชมพู ที่อยู่ในย่ามของเฒ่าบัญชิณบถ


    มักรีผลชมพู " ท่านปู่!!! "


    ข้ารู้แล้วเด็กน้อย ข้าเตือนเ๯้ากี่ครั้ง ว่าอย่าบอกข้า ข้าปวดหัวกับการช่วยเหลือคนอื่นเพราะเ๯้า ข้าว่าการไม่มีเ๯้ากำเนิดมาแต่แรก มันคงเป็๞อะไรที่คนแก่อย่างข้าสุขใจนัก


    ++++++++++++++


    (ติดตามตอน 3)​