[จบ] เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90

บทที่ 35 แอบรักษา

หลังลู่ฮ่าวกลับบ้าน เขาก็ตกลงยอมให้คุณปู่ทานยาจีนเพื่อรักษาร่างกาย

เวลานี้ผู้เฒ่าลู่กำลังถือหม้อดินเผาเข้ามาเพื่อจะต้มยา

ลู่ฮ่าวมองหญิงสาวที่กำลังยุ่งอยู่กับการเปลี่ยนถ่านหินรังผึ้ง เขาถามขึ้นว่า “ใบสั่งยานั่น หมอเท้าเปล่าในหมู่บ้านเธอเป็นคนออกให้จริง ๆ หรือ?”

“ใช่” เจียงหนานตอบอย่างไม่ใส่ใจ

เขาพูดอีกว่า “ถ้ามีข้อห้ามอะไรก็เตือนคุณปู่ด้วย”

“ได้เลย”

ลู่ฮ่าวเปลี่ยนไปกะทันหันแบบนี้ เจียงหนานได้แต่ชำเลืองมองด้วยความสงสัย

เหมือนเขาจะเปลี่ยนทัศนคติไปหลังกลับมาจากข้างนอก

หรือเขายืนยันใบสั่งยาได้แล้วว่าสมุนไพรที่เธอจะให้คุณปู่ทานนั้นไม่มีปัญหา?

ไม่ว่าในกรณีใด ถ้าเขาสามารถดื่มยาจีนเหมือนกับคุณปู่ได้ ก็นับว่าเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี

ยามบ่าย ผู้เฒ่าลู่ไอค่อกแค่ก ทำท่าจะไปทำอาหาร

เจียงหนานคว้าตัวชายชราเอาไว้ก่อน “คุณปู่ หนูทำอาหารเองค่ะ คุณปู่พักผ่อนเถอะ”

มีคนรู้ความและเอาใจใส่เช่นนี้ หัวใจของชายชราอบอุ่นอย่างเหลือล้น

“งั้นฉันจะจุดไฟให้”

ผู้เฒ่าลู่หอบฟืนไปนั่งหน้าเตาเพื่อจุดไฟ

เจียงหนานล้างมือ ตั้งใจจะทำบะหมี่ “คุณปู่ จุดไฟเสร็จก็ไม่ต้องสนอย่างอื่นแล้วนะคะ สภาพร่างกายของคุณปู่จะสูดดมสารอันตรายอีกไม่ได้ แค่ล้างกุยช่ายให้ฉันก็พอ ก่อนหน้านี้คุณปู่ทำงานที่สถานีขนถ่ายขยะมูลฝอยใช่ไหมคะ?”

ผู้เฒ่าลู่นั่งอยู่หน้าเตา พยักหน้ารับ “ใช่ ที่นั่นค่าแรงจะสูงหน่อยน่ะ”

เจียงหนานพรูลมหายใจออกมา “ลำบากคุณปู่แล้วค่ะ”

เจียงหนานเทแป้งข้าวโพดครึ่งชาม ผสมกับน้ำร้อน จากนั้นใส่แป้งขาวลงไป ตั้งใจจะทำบะหมี่ข้าวโพด

อันที่จริงสิ่งที่เรียกว่าบะหมี่ข้าวโพดนั้นใส่แป้งข้าวโพดเพียงหนึ่งในสามเท่านั้น หากใส่มากเกินจะไม่มีความนุ่ม รีดแป้งไม่ได้

เธอลูบหน้าเขียง พูดคุยกับคุณปู่ “ต่อไปต้องเลิกสูบบุหรี่ สูดอากาศบริสุทธิ์ให้มาก ทานยาจีนควบคู่กันไป แล้วอาการจะค่อย ๆ ดีขึ้นเองค่ะ”

ผู้เฒ่าลู่ย่อมรับฟังคำแนะนำของหลานสะใภ้ “ฉันจะเชื่อฟังเธอนะ หนานหน่าน”

พอเจียงหนานรีดแป้งเสร็จ ผู้เฒ่าลู่ก็ล้างกุยช่ายเรียบร้อยแล้ว

เจียงหนานจัดการดองกุยช่าย เด็ดพริกแห้งที่แขวนอยู่บนผนังด้านนอกมาจำนวนหนึ่ง

เธอแช่ในน้ำให้พองตัว แล้วหั่นเป็นเส้น ๆ ก่อนจะนำไปผัดกับมันฝรั่ง

ผู้เฒ่าลู่กับลู่ฮ่าวกินเผ็ดไม่ได้ แต่เธอเป็นคนที่ชอบกินเผ็ด ถ้าจะให้กินบะหมี่ข้าวโพดโดยไม่ใส่พริก เธอทำไม่ได้จริง ๆ

“คุณปู่ หนูรีดแป้งเสร็จแล้ว ให้หนูผัดเถอะค่ะ คุณปู่ลองไปดูยาจีนว่าเป็นอย่างไรบ้างดีกว่า”

“ได้ ฉันจะไปดู”

ในบ้านร้อนเหลือเกิน เตาถ่านวางอยู่ในลาน ตอนชายชราออกไป เขาก็เห็นลู่ฮ่าวนั่งยอง ๆ อยู่ข้างเตา ในมือกำลังถือตะเกียบคนยา

หลานชายคนโตที่ตอนแรกไม่เห็นด้วยกับการให้เขาดื่มยาจีน ตอนนี้กำลังต้มยาให้เขา ผู้เฒ่าลู่ปลื้มใจมาก

ชายชรานั่งลงข้างเตา เอ่ยเสียงต่ำว่า “เสี่ยวฮ่าว แกดูสิว่าหนานหน่านดีแค่ไหน ทั้งขยันทั้งร่าเริง แถมยังไม่เมินเฉยต่อครอบครัวเรา แกต้องทำดีกับหล่อนบ้าง รู้ใช่ไหม?”

ลู่ฮ่าวไม่ตอบรับคำ คนยาแล้วลุกขึ้น “คุณปู่ ถ้ากินยานี้แล้วผลออกมาไม่ดี ผมจะพาปู่ไปรักษาที่โรงพยาบาลของเรา ถึงตอนนั้นปู่อย่าทำผลักไสหาข้ออ้างนะครับ ส่วนเรื่องเงิน ปู่ไม่ต้องห่วง ช่วงหลายปีมานี้ผมไม่ได้ทำงานเสียเปล่า ไม่อย่างนั้นผมจะโกรธจริง ๆ ด้วย”

ได้ยินหลานชายเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังแล้ว ชายชราก็ไม่กล้าต่อปากต่อคำ “ได้ กินเสร็จค่อยว่ากัน”

บะหมี่ข้าวโพดของเจียงหนานทำเสร็จอย่างรวดเร็ว เธอออกมาพร้อมกับมันฝรั่งเส้นผัดพริกแห้งกับกุยช่ายดอง เจียงหนานวางจานทั้งหลายลงบนโต๊ะหน้าปูนในลานบ้าน

“คุณปู่ ลู่ฮ่าว กินข้าวค่ะ”

เจียงหนานยกจานออกมาอย่างคล่องแคล่วฉับไว

“นั่งลงกินข้าวเถอะ”

พอในบ้านมีผู้หญิงก็เหมือนมีดอกไม้ไฟ

เจียงหนานมีชีวิตชีวา ในบ้านมักจะได้ยินเสียงพูดคุยของเธอเสมอ บ้านเก่าที่เงียบสงัดมาตลอดครึกครื้นขึ้นเสียที

ผู้เฒ่าลู่กินบะหมี่ข้าวโพดไปหนึ่งคำก็ชมเปราะว่า “บะหมี่ที่หนานหน่านทำอร่อยจริง ๆ”

ชายชราทานอาหารอย่างเอาจริงเอาจัง 

เจียงหนานเห็นพวกเขากินอย่าพึงพอใจแล้ว รอยยิ้มโล่งใจก็ปรากฏบนใบหน้า

เธอคีบมันฝรั่งเส้นใส่ในชามแล้วกินบะหมี่อีกสองคำ อืม... อร่อยจริง

ชาติก่อนเจียงหนานเคยชินกับการกินอาหารประเภทปลากับเนื้อ ตอนนี้พวกอาหารที่ทำจากข้าวโพด นับว่าแปลกสำหรับเธอจริง ๆ

ผู้เฒ่าลู่เห็นหลานชายสนใจแต่จะกิน ไม่มีคำชมใด ๆ เปล่งออกมาจากปากเลยสักคำ เขาก็ถลึงตามองลู่ฮ่าว ส่งสายตาให้พูดอะไรสักอย่าง “อย่าเอาแต่กินสิ รสชาติเป็นอย่างไรบ้าง? แกก็พูดสักหน่อยสิ”

“อร่อยมาก”

ลู่ฮ่าวไม่ได้เงยหน้าขึ้น เขากินบะหมี่อย่างช้า ๆ ก่อนจะกล่าวเสริมว่า “อร่อยเหมือนที่อาหญิงเคยทำเมื่อก่อนเลย”

ทันทีที่เปล่งถ้อยคำเหล่านี้ออกมา สีหน้าของผู้เฒ่าลู่ก็ทะมึนลงอย่างเห็นได้ชัด

ชายชราหยุดชะงักแน่นิ่งไม่ไหวติง

ลู่ฮ่าวเหลือบมองชายชราที่เพิ่งอารมณ์ฉุนเฉียวแล้วกล่าวว่า

“คุณปู่ อย่าอารมณ์เสียเลยครับ อะไรที่ควรปล่อยวางก็ปล่อยวางเถอะ ขืนเป็นแบบนี้ ตัวปู่เองจะทุกข์ใจ คุณอาเองก็จะเสียใจ”

โดยเฉพาะวันนี้ที่รู้ว่าคุณปู่ป่วย ลู่ฮ่าวหวังว่าชายชราจะให้อภัยอาหญิง ทะนุถนอมช่วงเวลานี้ไว้

“ฉันมีอะไรให้ต้องทุกข์ใจ? กินบะหมี่ของแกไปเถอะ”

ผู้เฒ่าลู่ตัดบท ไม่อยากให้เอ่ยถึงชื่อของลู่ฮุ่ยฟางอีก ลู่ฮ่าวกลัวว่าอารมณ์ของชายชราจะส่งผลต่อร่างกาย เขาจึงจำต้องยอมแพ้

หลังอาหารเย็น

ลู่ฮ่าวก็ออกไปข้างนอก

เจียงหนานพาผู้เฒ่าลู่ไปออกกำลังกายในลาน จะได้สูดอากาศบริสุทธิ์และถือโอกาสจัดเก็บเครื่องมือการเกษตรในโรงเก็บของไปด้วยเลย

เธอต้องเก็บรวบรวมสมุนไพร ผู้เฒ่าลู่ยังคิดว่าเธอคิดเพ้อฝัน แต่พอได้ยินว่าเถ้าแก่ร้านยาสมุนไพรจะมาตรวจสอบวันพรุ่งนี้ ชายชราจึงให้ความสนใจขึ้นมา

ตราบใดที่อีกฝ่ายให้เงินมัดจำ เรื่องนี้ก็สามารถทำได้

หลังรู้ว่านี่เป็นความคิดของหลานสะใภ้ ชายชราก็ภูมิอกภูมิใจ นึกในใจว่าเขาเลือกคนไม่ผิดจริง ๆ อนาคตจะต้องมีชีวิตที่ดีแน่นอน

จนท้องฟ้าเริ่มมืดสลัว ลู่ฮ่าวก็กลับมา

เจียงหนานรู้ว่าเขาคงไปบ้านของลู่ฮุ่ยฟางมา

ผู้เฒ่าลู่ไม่ได้สอบถามอะไรเขาอย่างเคย ทำแค่มองลู่ฮ่าวเข้ามาในบ้าน จากนั้นค่อยพึมพำกับเจียงหนานว่า “เริ่มตอนนี้เลยไหม?”

เจียงหนานพยักหน้า “อื้ม หนูไปก่อนนะคะ”

เธอถือแก้วน้ำเอาไปให้ลู่ฮ่าวอย่างเอาใจใส่

ลู่ฮ่าวกำลังอ่านหนังสือ เห็นเจียงหนานเอาน้ำมาให้ก็ปรายตามองแวบหนึ่งก่อนจะกล่าวขอบคุณ

ดื่มน้ำเสร็จเขาก็อ่านหนังสือต่อ

เจียงหนานอยู่ข้างหลังเขา สังเกตการเคลื่อนไหวของชายหนุ่มอย่างเงียบเชียบ

ไม่นาน ลู่ฮ่าวก็หาวหวอด

เธอพูดอย่างเอาอกเอาใจ “วันนี้คุณเหนื่อยแล้ว พักผ่อนให้ไวหน่อยเถอะนะ”

ลู่ฮ่าวเหลียวหน้ามอง เห็นหญิงสาวยืนอยู่ข้างเตียงเตา 

เมื่อคืนเขาแทบไม่ได้นอนเลย

มีสาวอ้วนคนนี้อยู่ด้วย เขากลัวว่าจะพักผ่อนไม่เต็มอิ่ม

“ฉันจะไปออกกำลังกาย คุณหลับแล้วฉันค่อยนอน ไม่งั้นเดี๋ยวรบกวนคุณอีก”

นับว่ายัยหมูน้อยยังรู้สึกตัว วันนี้เขาเหนื่อยมากจริง ๆ ชายหนุ่มเห็นเจียงหนานออกไปแล้วก็ขึ้นบนเตียงเตา วางหมอนไว้ตรงกลางแล้วเอนกายนอนลง

นอกบ้าน

เจียงหนานและผู้เฒ่าลู่แอบยืนอยู่นอกหน้าต่าง เขย่งเท้ามองส่องเข้ามาในห้อง

ชายชราถามเสียงเบา “หนานหน่าน เป็นอย่างไรบ้าง หลับแล้วหรือยัง?”

เจียงหนานยืนตัวตรง ดึงตัวผู้เฒ่าลู่ไปอีกด้าน “ไม่ต้องรีบร้อนค่ะคุณปู่ รอเขาผล็อยหลับแล้วค่อยว่ากัน”

ใช่แล้ว น้ำที่เธอเอาให้ลู่ฮ่าวผสมยานอนหลับเอาไว้

เธอตั้งใจซื้อมาจากร้านขายยาวันนี้โดยเฉพาะ

ในฐานะแพทย์แผนจีน การฝังเข็มสามารถทำให้คนหลับได้

แต่เจียงหนานไม่มีเข็มเงิน ถึงมีเข็มก็เข้าใกล้ตัวลู่ฮ่าวไม่ได้

เธอจึงทำได้เพียงวางอุบายแบบนี้เท่านั้น

อาศัยช่วงลู่ฮ่าวกำลังนอนหลับ เจียงหนานก็ไปต้มยาน้ำ ในบ้านไม่มีขวดสเปรย์ เธอจึงใส่ยาน้ำลงในขวดพลาสติกแล้วเจาะรูเล็ก ๆ สองสามรูบนฝาขวด จะได้ฉีดได้ตรง ๆ โดยไม่สิ้นเปลือง 

ประมาณยี่สิบนาทีให้หลัง เจียงหนานก็ย่องเข้ามาในห้องอย่างเบามือเบาเท้า

ชายหนุ่มที่นอนอยู่บนเตียงเตาตัวสูงขายาว เท้าของเขาเกือบแตะผนัง ลมหายใจสม่ำเสมอ กำลังหลับสบายเลยทีเดียว

เจียงหนานผงกศีรษะให้ผู้เฒ่าลู่ที่กำลังมองเข้ามาอยู่หน้าประตู

ชายชราเอาผงยาที่เจียงหนานให้เขาในวันนี้เข้ามา

ต้องโรยผงยานี้ลงบนบาดแผล จากนั้นต้องฉีดพ่นยาน้ำที่เตรียมไว้ทุก ๆ สองชั่วโมงเพื่อไม่ให้ผงยาบนแผลแห้ง ยาถึงจะออกฤทธิ์ต่อเนื่อง

ยาผงใช้ทุก ๆ สามวัน แต่ยาน้ำต้องฉีดพ่นต่อเนื่องถึงจะดี

เธอออกไปล้างมือ ฆ่าเชื้อด้วยแอลกอฮอล์ที่ลู่ฮ่าวเก็บไว้ในบ้าน

จากนั้นแกะเอาผ้าก๊อซออก เสร็จแล้วเจียงหนานก็กระซิบบอกผู้เฒ่าลู่ “คุณปู่ไปนอนก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวหนูทำเอง”

เจียงหนานไม่กล้าให้ชายชราเห็นบาดแผลน่ากลัวบนใบหน้าของลู่ฮ่าวจริง ๆ

เธอกลัวว่าชายชราจะสะเทือนจิตใจไปเสียก่อน