รักนี้จบที่ใคร(Love Is Who?)

    หลังจากที่กอล์ฟได้ไปหาแม่บัวที่บ้านก็เลยได้รู้ว่าเล็กติดต่อหาแม่บัว ซึ่งเมื่อกอล์ฟรู้เรื่อง เขาก็รีบติดต่อเบอร์ล่าสุดเพื่อโทรหาเล็กทันที บัดนี้เล็กได้รู้แล้วว่ากอล์ฟรู้แล้วว่าเธอหายไปและที่เล็กตกใจมากกว่านั้นก็คือตอนนี้แม่บัวอยู่กับกอล์ฟซึ่งมันกำลังจะเกิดความไม่ปลอดภัยแก่ตัวแม่ของเธอนั่นเอง เล็กรู้สึกวิตกกังวลไปหมดเธอทำอะไรไม่ถูกได้แต่เอามือปิดหูทั้ง 2 ข้างและนั่งร้องไห้อยู่ที่มุมมืดๆของห้องสี่เหลี่ยมจนกระทั่งเปิ้ลกลับมาและสังเกตเห็นว่าเล็กดูท่าทางวิตกกังวลเหมือนกลัวอะไรสักอย่าง ด้วยความที่เป็นห่วงเพื่อนมากเขาจึงได้วิ่งเข้าไปสะกิดเล็ก

      "เกิดอะไรขึ้นเล็กแกเป็นอะไรทำไมมานั่งร้องไห้คนเดียวแบบนี้ เล็ก..แกได้ยินที่ฉันพูดไหมวะ เฮ้!!"

      "ฮือฮือ..เปิ้ลคือว่า…(สะอึก)"

      "มีอะไร เกิดอะไรขึ้น พูดกับฉันสิ"

      "เมื่อกี้ฉันโทรหาแม่ แล้ว..แล้วฉันก็..แล้วแม่ก็…เปิ้ล..แกช่วยฉันด้วยนะ..ฮือฮือ..แม่ฉันแย่แล้วอ่ะ ฮือฮือ"

      "แกตั้งสตินะ ใจเย็นๆ ค่อยๆเล่า..เรียบเรียงทีละประโยคแล้วพูดออกมา มันเกิดอะไรขึ้น"

      "ตอนนี้แม่ฉันตกอยู่ในอันตราย กอล์ฟเข้าไปที่บ้านของฉันแล้วใช้เบอร์ของแม่ฉันโทรเข้าเครื่องแก..เขาบอกว่าถ้าฉันไม่กลับไปเดี๋ยวนี้..แม่ของฉันอาจจะ.."

      "ใจเย็นๆนะตอนนี้ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น แกตั้งสติก่อน..ตราบใดที่มันยังไม่รู้ว่าแกอยู่ไหน แกยังปลอดภัย..เชื่อฉัน..ส่วนเรื่องแม่แกเดี๋ยวฉันจะจัดการเอง"

      "ฉันทำไม่ได้เปิ้ล ฉันอดเป็นห่วงแม่ไม่ได้ ขอร้องล่ะแกช่วยพาฉันกลับไปหาแม่ที่บ้านหน่อยได้ไหม..ฉันเป็นห่วงเขานะเปิ้ลนะ ฮือฮือ"

      "เรื่องที่แกเป็นห่วงแม่แกฉันเข้าใจนะ แต่แกต้องมีสติมากกว่านี้ ลองคิดดูนะถ้าแกกลับไปตอนนี้แล้วไอ้กอล์ฟมันยังไม่กลับไปล่ะ ชีวิตแกจะเป็นยังไง..แกอย่าลืมสิว่าเวลาที่มันโมโหน่ากลัวแค่ไหน"

      "แต่ฉันทิ้งแม่ฉันไว้คนเดียวไม่ได้จริงๆเปิ้ล เขาจะทำอะไรกับแม่ฉันก็ไม่รู้ ขอร้องนะเปิ้ล..แกช่วยพาฉันกลับไปหาแม่ฉันทีนะ" เล็กอ้อนวอนขอร้องเปิ้ลสุดชีวิต เพื่อให้เขากลับไปหาแม่บัวที่บ้านอย่างน้อยๆก็ให้เธอได้เห็นว่าแม่เธอยังอยู่ในสภาพเป็นอยู่ที่ดีและไม่มีอะไรร้ายๆเกิดขึ้นกับแม่ของเธอ เปิ้ลที่เห็นเล็กร้องไห้น้ำตาอาบสองข้างแก้มก็อดสงสารไม่ไหวทำให้เปิ้ลใจอ่อนยอมพาเล็กกลับไปหาแม่ที่บ้าน

       "นะเปิ้ลนะ..ฉันขอร้อง..แค่ครั้งเดียวก็ได้ แล้วฉันจะไม่ขออะไรแกอีก ขอร้องล่ะ ฉันเป็นห่วงแม่จริงๆ ถึงยังไงเขาก็ได้ชื่อว่าเป็นแม่ของฉันนะ"

       "ok ok เดี๋ยวฉันจะพาแกไปก็ได้ เเต่แกต้องสัญญากับฉันนะไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นแกต้องเข้มแข็งและมีสติทุกครั้งที่จะก้าวเดินไปโอเคไหม?"

      "โอเค..ขอบใจแกมากนะเปิ้ล"

      "เดี๋ยวอีก 10 นาทีแล้วค่อยออกเดินทาง ตอนนี้แกต้องรีบไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วมากินข้าวก่อนเพราะสภาพแกตอนนี้มันดูไม่ได้เลย ไปเร็ว..เดี๋ยวฉันจะแกะกับข้าวรอ" เล็กทำทุกอย่างด้วยความว่องไว เธอรีบเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วออกมาทานข้าวพร้อมกับเปิ้ล ไม่ถึง 15 นาทีเพราะเขาทั้งสองคนก็ขับรถออกจากที่พักเพื่อตรงไปยังบ้านของแม่บัว เปิ้ลใช้เวลาขับรถออกจากที่พักเกือบ 4 ชั่วโมงกว่าจะมาถึงบ้านของเล็กก็มืดค่ำซะแล้ว รถเก๋งสีขาวจอดหน้าบ้านเล็กรีบเปิดประตูลงมาแล้ววิ่งเข้าไปในบ้านด้วยความร้อนอกร้อนใจ

      "แม่ แม่คะ แม่อยู่ไหนคะ แม่!!!"

      "เล็ก…เกิดอะไรขึ้น ทำไมทุกอย่างมันถึงเป็นแบบนี้!!"

      "แม่เป็นยังไงบ้าง มันทำอะไรแม่หรือเปล่า?"

      "มันไม่ได้ทำอะไร แต่มันขู่แม่ว่า..หลังจากนี้ 1 เดือนถ้าไม่หาเงินไปคืนมัน มันจะกลับมาที่นี่อีกครั้ง"

      "1 เดือน!!..แล้วแม่เอาเงินเข้ามาเท่าไหร่?"

      "แกจะบ้าหรือไง ทุกครั้งที่มันเอาเงินให้ฉัน ฉันได้นับซะที่ไหนล่ะ..ถ้าคิดรวมๆก็คงหลายบาทอยู่อ่ะ แล้วนี่แกหายไปไหนมา..ไอ้กอล์ฟมันบอกว่าแกลาออกจากมหาลัยด้วย..แกจะทำยังไงต่อไป ฮ้ะ!!"

      "แม่มันไม่ใช่เวลาที่จะมาพูดเรื่องเรียนนะ…เอาอย่างนี้แม่ขึ้นไปเก็บของแล้วไปกับหนูเร็วเข้า!!"

      "เปล่าประโยชน์ว่ะเล็ก..เมื่อกี้ฉันเห็นคนยืนมองอยู่หน้าบ้านแกและถ้าฉันเดาไม่ผิดฉันคิดว่ามันน่าจะส่งคนตามดูแม่บัวอยู่ สวัสดีครับแม่ผมชื่อเปิ้ลนะเป็นเพื่อนเล็กครับ"

      "สวัสดีจ้ะ ใช่..มันส่งคนตามดูแม่ตลอดเวลาและมันก็ยังขู่ไว้อีกนะว่าถ้าแม่หนีมันจะตามหาแม่จนเจอแล้วฆ่าแม่ทิ้งซะรวมถึงตัวแกด้วย..ตอนนี้เรามีแค่ทางเดียวคือต้องหาเงินมาใช้หนี้มัน เอายังไงดีล่ะแม่ไม่มีเงินนะเล็ก พวกเราจะโดนมันฆ่าตายหรือเปล่า"

      "แม่ใจเย็นๆก่อนนะครับ เปิ้ลพอจะมีวิธีช่วยอยู่ครับ แกเอาเงินฉันไปหมุนก่อนไหมวะเล็ก..ฉันพอมีเงินเก็บอยู่บ้างนะ"

      "ทำแบบนั้นไม่ได้หรอก เพราะตัวแกเองก็ต้องใช้เงินจำนวนมากในการสอบเข้ามหาลัยใหม่ ฉันทำแกลำบากมามากพอแล้ว..เอาแบบนี้นะแม่ เดี๋ยวเล็กจะโทรคุยกับกอล์ฟเอง"

      "แล้วแกจะคุยยังไง มันจะไม่มาฆ่าฉันใช่ไหม!!"

      "แม่บัวตั้งสติก่อนนะครับ แกจะเอาเงินจากไหนล่ะเล็ก แกก็ต้องใช้เงินสอบเข้ามหาลัยใหม่เหมือนกันไม่ใช่หรอ?"

      "ฉันพอมีเงินเก็บอยู่บ้าง…แม่คะ..เล็กขอยืมมือถือแม่หน่อยได้ไหม?"

      "เอาไปสิ" แม่บัวยื่นมือถือของตัวเองให้เล็ก เธอรีบรับมาเลื่อนหาเบอร์ของกอล์ฟแล้วกดโทรออกทันที ระหว่างที่รอกอล์ฟรับสายเล็กก็พยายามคิดคำพูดที่จะพูดจะจาไกล่เกลี่ยกับกอล์ฟ เธอรออย่างใจจดใจจ่อเวลาที่ล่วงเลยผ่านไป เล็กได้แต่มองหน้าแม่บัวที่กำลังแสดงออกให้เห็นชัดเจนว่าเธอกำลังวิตกกังวลและกลัวกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น และพยายามควบคุมสติและเก็บกดอารมณ์ความกลัวเอาไว้เพื่อไม่ให้แม่เธอรู้ว่าเธอเองก็กลัวสุดหัวใจเหมือนกัน…