ขอรักเธออีกสักครั้ง ภาค 1

เสียงคลื่นกระทบฝั่ง กลิ่นความสดชื่นของอากาศ นาเดียเดินทอดน่องไปตามความยาวของหาด ผมยาวสลวยลู่ไปตามแรงลมพัดเผยให้เห็นใบหน้างามสวยน่ามอง  ร่างงามหยุดมองเรือยอร์ชหลายลำแล่นกลับท่าเรือมิชิแกน  ดวงตากลมโตเปล่งประกายพร้อมกับริมฝีปากอิ่มยิ้มออกมา “พวกเขากลับกันหมดแล้ว” ความสวยงามตามธรรมชาติของนาเดียทำเอาคนที่เดินตามหลังมาเงียบๆ ต้องหยุดมองห่างๆ “คุณชอบหาดทรายที่นี่ไหม” นาเดียยกมือขึ้นป้องสายลมแรง เมื่อได้ยินเสียงชีวานาเดียเปลี่ยนสีหน้าทันที “ไม่ชอบค่ะ”  ชีวาบังคับให้เธอนั่งข้างกายใต้ร่มไม้ นาเดียทำหน้างอง้ำเพราะเขินอายที่ภาพเธอคลานหนีสน๊อบ ป้าของชีวาหัวเราะชอบใจ “ไม่ต้องมาปลอบใจฉันค่ะ”  ชีวาโอบร่างของเธอไว้ “คนที่รักกัน เขางอนกันเหรอครับ” นาเดียเมินหน้าหนีไม่ยอมมองหน้าคนข้างกาย วงแขนแกร่งโอบรัดเอวบาง “คุณป้าไม่ให้เรากลับค่ำนี้ ผมคิดว่าเราคงต้องค้างคืนที่นี่สักคืน” นาเดียหน้าแดงซ่านเมื่อต้องอยู่ข้างคืนที่นี่ “ผมบอกคุณป้าว่าคุณเป็นแฟนของผม” เขาบอกยิ้มๆ “คุณป้า...พูดอะไรคะ”  

“อืมม คุณป้าสั่งให้แม่บ้านจัดห้องนอนให้คุณกับผม คืนนี้คุณนอนให้ห้องผม” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นจากมุมปากของชีวา “คุณไม่น่าบอกคุณป้าเเบบนั้นเลยค่ะ” ชีวาเซร่างสูงพิงร่างงามของเธอ ทิ้งศีรษะลงบนไหล่ขวาของเธอ “บอกไปแล้วครับ คุณเองก็สารภาพแล้วว่ารักผม จะเล่นตัวทำไม ลองขึ้นสวรรค์กับผมสักครั้งไหม รีบรองคุณจะติดใจ” นาเดียปัดศีรษะของเขา ผลักร่างสูงให้ออกห่าง ชีวาปัดท่อนแขนของเธอ ร่างงามเสียการทรงตัว นาเดียถูกชีวากดร่างให้นอนลงบนพื้นทราย  ชีวาคร่อมร่างของเธอไว้ “อย่าดิ้น” นาเดียดันใบหน้าคมที่คลอเคลียมข้างแก้มนวล “อืม” สองมือหนาเคลื่อนไปโอบรัดร่างงามก่อนก่อนจะลูบไล้แผ่นหลังบางและสีข้าง ริมฝีปากร้อนเคลื่อนไปตามดวงหน้าเลื่อนไปใบหูขาว เป่าลมร้อนรดใบหูขาว สร้างความเสียวสยิวจนเธอสะท้านไหวในอ้อมแขนของเขา  ไม่นานนาเดียต้องสะดุ้งสั่นเมื่อฝ่ามืออุ่นเลื่อนเข้าใต้เสื้อตัวยาวเข้าไปครอบครองทรวงอกของเธอ “ชีวาา ปล่อยฉันก่อนค่ะ” อารมณ์วาบหวามกำลังขับเคลื่อนอย่างสวยงาม เสียงโทรศัพท์ของชีวาก็ดังขึ้น “มีคนโทร.มาค่ะ” นาเดียดันใบหน้าของเขาออก “ช่างมัน ….ไม่ต้องสนใจ”  

“ทำไมพูดแบบนั้น อาจจะเป็นคุณแม่ของคุณนะคะ” นาเดียหาวิธีหลุดออกจากอ้อมแขนกำยำ ชายหนุ่มคลายวงแขนออกแล้วกดรับโทรศํพท์ นาเดียเห็นเขาเผลอก็ผลักร่างกำยำออกห่างแล้วลุกขึ้น วิ่งเข้าทางเดินเข้าบ้านพักตากอากาศ จนชีวาคว้าแขนไม่ทันมองตามร่างงามอย่างคาดโทษ มาดีน่าอยู่ในสาย “อากาศกำลังสบาย ป้าจัดโต๊ะทานอาหารเที่ยงกันข้างริมสระว่ายน้ำ  พวกหลานอยู่ที่ไหนกัน ” มาดีน่าเดินตามหาชีวา “ครับ”  ร่างสูงกดวางสายโทรศํพท์เมื่อพบมาดีน่าเดินเข้ามาถึงตัวเขา “นาเดียไม่อยู่กับหลาน ป้านึกว่าเธอมาเดินเล่นริมหาด”  

“จริงด้วยครับ นาเดียต้องการกลับบ้านวันนี้ก่อนดวงอาทิตย์ตกดิน” มาดีน่าขมวดคิ้วโก่งเข้าหากัน “กลับบ้านวันนี้ ชีวา หลานพูดอะไร” มาดีน่าตีต้นแขนของชีวาอย่างแรง “ไม่ให้กลับ อยู่เป็นเพื่อนป้าสักสองสามวัน”  

ได้เวลาอาหารเที่ยงชีวานั่งที่โต๊ะอาหารค้างๆป้ามาดีน่า “จะให้ดาน่าไปตามเธอมาไหม” ชีวาเลื่่อนเก้าอี้ออก “ผมไม่ตามเธอเองดีกว่าครับ” ชีวาโอบกอดมาดีน่ากระซิบอะไรบางอย่าง “คุณป้าทานก่อนครับ”  มาดีน่ามองท่าเดินที่รีบเร่งของหลานชาย อดยิ้มไม่ได้ “คุณชีวาชื่นชมคุณนาเดียมากจริงๆนะคะ” แคทสาวใช้สวนขึ้นพร้อมตักข้าวหอมสวยลงในจานแก้วเจี่ยระไน “ฝ่ายหญิงจะโดนทำโทษไหม ที่ลงมาช้า ตรงนี้น่าเป็นห่วงมากกว่า” นาเดียอาบน้ำเสร็จสวมเสื้อคลุมออกมาจากห้องน้ำ หยิบผ้าเช็ดตัวผืนเล็กเช็ดผมที่เปียกไปมาอยู่หน้ากระจก ภาพของร่างสูงมองเธอสะท้อนอยู่ในกระจกทำเอาผ้าเช็ดตัวร่วงจากมือ จังหวะนั้นชีวาเดินเข้ามานาเดียขยับตัว ชีวาเดินตรงเข้าไปหาเธอ ทั้งสองปะทะกัน นาเดียไม่ได้ตั้งตัวเซล้มลงบนเตียงนอน “ว๊ายยย” นาเดียร้องตกใจกำลังจะลุกขึ้น แต่ชีวาไม่ยอมปล่อยโอกาสอีกครั้ง สายตามองร่องแยกของสาบเสื้อคลุม ผิวพรรณงามผุดผ่อง กลิ่นโฟมอาบน้ำผสมกลิ่นเนื้อของสาวสวย  “รู้ไหมว่าผมหิวจนตาลาย ทำไมต้องอาบน้ำตอนนี้ด้วย” นาเดียชี้เสื้อผ้าที่ถอดกองบนพื้น “เนื้อตัวของฉันเต็มไปด้วยเม็ดทราย คุณจะไม่ให้ฉันอาบน้ำเหรอคะ” 

นาเดียดิ้นเล็กน้อย เสื้อคลุมหลุดลงเผยหัวไหล่งาม ชีวากดริมฝีปากลงบนผิวงามแทนคำโต้เถียง ปลายจมูกจมลงบนเนินอก เรียวปากรูปหยักเลื่อนเข้าดูดปลายสีชมพูใต้เสื้อคลุมอย่างร้อนแรง ชีวาดื่มด่ำความหวานของทรวงอกนานพอสมควร นาเดียแทบละลายในอ้อมแขนของเขา  “อ่าาา” เสียงครองเบาๆของนาเดียทำให้มือหนาของเขาเคลื่อนไปที่ปมเชือก แต่ทว่าเขาเริ่มเป็นห่วงคุณป้าที่นั่งรอทานอาหารเที่ยตามลำพัง  ชายหนุ่มผละร่างของเธอ ดึงสาบเสื้อปิดทรวงอกอิ่มเอิบ “เเต่งตัวเร็ว คุณป้ารอพวกเราอยู่” ชีวาดึงร่างงามเข้ากอดแน่น “หายใจเข้าลึกๆ ตัวร้อนผ่าวหมดเลย” ชายหนุ่มดีใจที่นาเดียเริ่มเข้าหาเขามากว่าเดิม “คุณออกไปสิคะ ฉันจะแต่งตัว” ชีวาปล่อยเธอพร้อมจูบที่กลุ่มผม “คุณป้ารออยู่ครับ” 

บรรยากาศบนโต๊ะอาหาร นาเดียนั่งตรงกันข้ามกับชายหนุ่มรูปงามที่นั่งข้างคุณป้ามาดีน่า “อาหารถูกปากไหมจ๊ะ นาเดีย” นาเดียหยิบผ้าเช็ดปากเช็ดริมฝีปากแล้วตอบอย่างสุภาพ “อร่อยมากค่ะ” ชีวาอมยิ้มไม่พูดอะไร ตักอาหารสองสามอย่างลงในจานของเธอ “ฉันตักเองได้ค่ะ” นาเดียพรำพรัมปรายตามองใบหน้าเกลี้ยงเกลาของชีวา “คุณเป็นแขกของที่นี่ ผมในฐานะเจ้าบ้านต้องดูแลคุณเป็นอย่างดี” มาดีน่าเข้าใจในความสัมพันธ์ของชายหนุ่มหญิงสาวทันที “พักที่นี่สักสองคืน พรุ่งนี้เป็นวันเสาร์ตรงกับวันชาติของสหรัฐและหยุดต่อเนื่องในวันอาทิตย์” 

ปลายเท้าของชีวาเขี่ยปลายเท้างามใต้โต๊ะอาหารให้รับคำ  นาเดียพยักหน้าตกลงอย่างจำใจ “ค่ะ แต่หนูเป็นห่วงแม็กค่ะ” มาดีน่ามองชีวา “แม็ก น้องชายเจ้าสน๊อบใช่ไหม” ชีวาเคี้ยวอาหารรีบดื่มน้ำ “ครับ เธอเป็นห่วงแม็กมากกว่าผม” นาเดียตาโตใส่ชีวา “จริงไหมครับ ผมขับเรือมาที่นี่ เพราะต้องการอยู่กับคุณป้าแต่คุณใจดำมากเลย” มาดีน่าหัวเราะชวนนาเดียต่อ “คืนนี้เราตั้งแคมป์บุฟเฟ่อาหารทะเลกันดีไหม” ชีวาฉีกยิ้มกว้างเมื่อได้ยินเมนูอาหารค่ำ “สุดยอดเลยครับ”  

หลานชายโอบกอดร่างคุณป้าอย่างปลื้มปิติล้นหัวใจจนลืมไปว่าเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น “คุณท่านค่ะ รับโทรศัพท์ด้วยค่ะ” มาดีน่าคว้าโทรศัพท์มือถือจากสาวใช้ “...ฉันไม่รับดีกว่า” ชีวามองหน้าจอโทรศัพท์มือถืออย่างสงสัย “คุณปู่ ทำไมคุณป้าไม่รับสายครับ” สาวใช้แคทธารีนแทรกขึ้นด้วยความเป็นห่วง “รับเถอะค่ะ ไม่งั้นท่านประธานอาจจะมาที่นี่ตอนนี้เลยนะคะ”  มาดีน่าจ้องดวงตากลมโตที่มองใบหน้าของทุกคน เธอรู้สึกเเปลกๆ หัวใจของนาเดียเต้นไม่เป็นจังหวะ ชีวาเลื่อนจานอาหารห่างจากตัวเอง “ผมขอกลับก่อนดีกว่าครับ ผมยังไม่ต้องการพบคุณปู่ตอนนี้ครับ” มาดีน่าจับมือของชีวาแล้วกุมแน่นส่ายหน้าไม่ให้ไปไหน 

มาดีน่ารับสายของพ่อบังเกิดเกล้าที่ห่วงใยลูกสาว “ค่ะ คุณพ่อ” นาเดียวางช้อนซุปลงในถ้วย ในใจเธอต้องการลุกขึ้นออกไปจากที่นี่ มาดีน่าเข้าใจอาการของชายหนุ่มหญิงสาว จึงตัดสินใจลุกขึ้นเดินเลี่ยงออกมาคุยกับคุณปู่อนิราชตามลำพัง  สีหน้าที่ไม่สบอารมณ์ของชีวาทำให้นาเดียเริ่มเข้าใจความสัมพันธ์ที่ไม่ลงรอยกันของสมาชิกในครอบครัว ทั้งคู่นั่งนิ่งไม่พูดคุยอะไร  “ป้าขอโทษโดยจ่ะ” ร่างเพรียวในชุดเดรสยาวนั่งลงที่เดิม “คุณปู่จะมาที่นี่ มาคุยเรื่องการคืนเกาะนี้ให้วิภาดา” สีหน้าไม่สบายใจของมาดีน่า “คุณป้าครับ ทำไมต้องคืนเกาะนี้ให้คุณวิภาดา เกาะนี้เป็นของคุณปู่ไม่ใช่เหรอครับ” นาเดียกุมมือแน่นใต้โต๊ะ ก้มหน้าไม่กล้าสบตาคุณป้ามาดีน่า 

“วิภาดายอมเซ็นใบหย่าภายใต้เงื่อนไขมากมาย หลานไม่รู้เลยใช่ไหม ว่าวิภาดาขอเงินสดหนึ่งพันล้านรูปี ตึกคอนโดมิเนียมสามสิบเเห่งในเครือไวศานย์กรุ๊ป เกาะเเห่งนี้ รวมทั้งหุ้นส่วนของกิจการทั้งหมดสามสิบเปอร์เซ็นต์” ชีวากุมขมับส่ายหน้าไปมา “ผมไม่เข้าใจครับ ทำไมพวกผู้ใหญ่โหดร้ายแบบนี้ครับ” มาดีน่าพยักหน้าให้นาเดียส่งเครื่องดื่มให้ชีวา  “ดื่มน้ำก่อนค่ะ คุณชีวา”  

ชีวาลุกขึ้นจากเก้าอี้ “ผมจะกลับไปคอนโดฯครับ นาเดียต้องเตรียมสอบชิงทุน ผมจะมาเยี่ยมคุณป้าอาทิตย์หน้าครับ” ในเวลานี้มาดีน่าจะไม่ยอมให้ชีวาต้องเจ็บปวดอีกครั้ง “ป้าจะขอต่อรองอีกครั้งหนึ่ง หลานไม่ต้องวิตกกังวล ชีวาได้ยินที่ป้าพูดไหม”  เป็นครั้งแรกที่นาเดียเห็นสีหน้าสงบนิ่งของชีวาในอ้อมกอดของมาดีน่า “ผมขอโทษครับ ที่ผมทำให้คุณป้าเดือดร้อน เกาะแห่งนี้มีคุณค่าทางจิตใจของผมด้วยครับ” มาดีน่าลูบไล้ใบหน้าของหลานรัก หัวใจของมาดีน่าต้องการให้ชีวาพบหน้าปู่อนิราช “ป้าไม่ยอมวิภาดาแน่นอน เสร็จเรื่องเมื่อไร ป้าจะโทร.ไปหา”