"ท่านอ๋องขอรับ" เสียงเรียกข้างนอกนั้นทำให้คนที่นอนอยู่บนเตียงค่อยๆลืมตา แต่ก็ชะงักเพราะบนตัวของท่านอ๋องมีร่างเล็กของซานซานนอนซบหน้าอกอยู่ ยามนี้คนที่นอนอย่างซานซาน ใบหน้าเล็กๆนี้ช่างน่ามอง ทำให้เขาอดจะยิ้มเสียไม่ได้ แต่ก็ต้องทำหน้านิ่งเหมือนเดิมเพราะเธอกำลังจะตื่น
"ทำไมนิ่มจัง" พอซานซานลืมตาขึ้นมาถึงกับสะดุ้งเพราะตอนนี้เธออยู่บนตัวของท่านอ๋อง ซึ่งทำให้ซานซานรีบลุกจากตัวเขาขึ้นมานั่งทันที
"ตื่นแล้วรึ"
"เอ่อ....ตัวข้าไปซบตัวท่านั้แ่เมื่อไหร่"
"เื่นี้ข้าก็ไม่รู้เพราะข้าตื่นขึ้นมาก็เห็นเ้านอนน้ำลายยืดอยู่บนอกเสียแล้ว " ซานซานเมื่อได้ยินอย่างนี้แล้ว อยากจะมุดหนีไปเสียจริงๆ แต่งงานเข้าหอครั้งแรกทำเื่น่าอายต่อหน้าผู้ขึ้นชื่อเป็สามี
"น่าอายชะมัด" ซานซานสบสเบาๆและก้มหน้าทันที
"เอาเถอะๆ นอนซบสามีตัวเองไม่ใช่เื่ผิด ส่วนเื่ที่เ้านอนน้ำลายยืดก็......." ไม่ทันที่ท่านอ๋องจะพูดจบก็ถูกเล็กๆมาปิดที่ริมฝีปากให้เขาหยุดพูด
"ท่านหยุดพูดได้แล้ว แค่นี้ข้าก็อับอายมากเกินพอแล้ว"
"ก็ได้ ๆ ข้าไม่พูดแล้ว เ้าก็ค่อยๆแต่งตัว ข้าจะออกไปก่อน"
"อื้ม!" ซานซานได้แต่พยักหน้าตอบรับ
...........
"มู่ตง มีอะไร"
"ข่าวจากค่ายขอรับ คนของท่านแม่ทัพพึ่งส่งข่าวมาเมื่อเช้านี้ ว่าให้ท่านรีบไปที่ค่ายด่วนขอรับ"
"อื้มข้าเข้าใจแล้ว เตรียมม้าให้ข้า ส่วนเ้ามู่ตง เ้ากลับไปส่งพวกนางที่จวน แล้วตามข้ามาที่ค่าย"
"ขอรับ"
จังหวะเดียวกันที่ซานซานเดินเข้ามาพอดี "ซานซานเ้ามาพอดี ข้าต้องกลับไปจัดการเื่ที่ค่ายก่อน ส่วนเ้ากลับจวนไปก่อน มู่ตงจะเป็คนพาเ้ากลับไป"
"ท่านไปเถอะ "
"งั้นข้าไปก่อน แล้วตอนเย็นเจอกันที่จวน"
"อื้ม!"
จากนั้นเขาก็ควบม้าออกไปทันที
"มู่ตง "
"ขอรับพระชายา"
"เ้าช่วยไปส่งข้าที่ตลาด "
"แต่...ท่านอ๋องให้ข้าน้อยไปส่งท่านที่จวนนะขอรับ "
"แต่ข้าจะไปตลาด ส่วนเื่นั้นข้าจะอธิบายกับท่านอ๋องเอง "
"ขอรับ"
ไม่นานรถม้าก็มาจอดหน้าร้านโรงเตี๊ยมหมินฉางของพี่จื่อเหยียน
"ท่านมาที่นี่ทำไมรึเ้าค่ะ"
"ตามข้าเถอะหน่า ข้าคงไม่พาเ้ามาทำอะไรแปลกๆหรอก"
พอเดินเข้ามาซานซานก็หันซ้ายหันขวาหาเ้าของโรงเตี๊ยมและบังเอิญจื่นเหยี่ยนเดินออกจากห้องครัวพอดี
"พี่จื่อเหยียน"
"ซานซานเ้ามาได้ยังไง "
"ข้าคิดถึงขนมกุ้ยฮวาน่ะเลยมาที่นี่ พี่พอจะมีเหลือบางไหม"
"แน่นอนสิ สำหรับเ้ามีอยู่แล้ว งั้นนั่งรอตรงนี้ก่อน"
ไม่นานจื่อเหยี่ยนก็มาพร้อมจานขนมหลากสี "เ้ามาได้ถูกวัน วันนี้ข้าคิดสูตรขนมขึ้นมาใหม่ ว่าแต่คนข้างเ้าคือ... "
"อ๋อ! เสี่ยวจูคนดูแลของข้าน่ะ"
"หน้าตาน่ารักเชียว ลองชิมขนมก่อนสิ"
"อร่อย เหมือนเดิม ฝีมือพี่จื่อเหยียนยังเหมือนเดิม" ซานซานเอ่ยปากชมพร้อมหยิบขนมเข้าปาก "ซานซานก็ยังเป็เ้าปากหวาน ไม่สิข้าควรเรียกพระชายาอ๋องรึเปล่า "
"เรียกข้าเช่นเดิมเถอะ ว่าแต่หยางจื่อยังไม่กลับมาจากป่าอีกหรอ "
"เ้าก็รู้รายนั้นนั่งอยู่นิ่งๆได้เสียเมื่อไหร่ วันๆเข้าป่าไปหาสมุนไพรตามลุงิ "
" นั้นสินะ " พอหันไปเห็นเสี่ยวจูกินขนมอย่างเอร็ดอร่อย "อร่อยมากเลยเ้าค่ะ อร่อยที่สุดั้แ่เคยกินมาเลยเ้าค่ะ" คนที่ได้เห็นและได้ยินถึงกับยิ้มขึ้นมา "ข้าบอกแล้วฝีมือพี่จื่อเหยียนใครกินก็ติดใจ"
"ถ้าชอบก็กินเยอะๆ ในครัวยังมีอีกมาก ถ้าชอบข้าจะห่อให้เ้ากลับไปกินที่จวน"
"แน่นอน ว่าข้า้ามัน" ซานซานเอ่ยตอบรับทันที จนอีกฝ่ายหุบยิ้มไม่ได้
"งั้นพวกเ้าก็กินกันไปก่อน ข้าไปดูแลลูกค้าโต๊ะอื่นก่อน"
"พี่ไปเถอะพวกข้าจะนั่งกินขนมเงียบอยู่ตรงนี้ ไม่รบกวนพี่หรอก" จากนั้นจื่อเหยียนเดินไปดูแลลูกค้าโต๊ะอื่น
"ท่านนี้ดีจริงๆที่รู้จักคนดีๆอย่างแม่นางจื่อเหยียน"
"แน่นอน ข้ารู้จักนางมาั้แ่เด็ก นางค่อยดูแลข้าเสมือนน้องสาวตัวเอง "
"พระชายา เราก็ออกมานานแล้วถ้้าท่านอ๋องกลับมาไม่เจอท่านจะเป็เื่ใหญ่เอานะเ้าคะ"
"เขาคงไม่ว่าอะไรหรอก เ้าจะกังวลไปใย อีกอย่างจะให้ข้านั่งๆนอนอยู่แต่จวน มันน่าเบื่อจะตายไป อีกทั้งข้ายังไม่พร้อมไปเจอเมียเขาอีกคนตอนนี้หรอกนะ"
"แต่....."
"งั้นเอาอย่างนี้ เ้ากลับไปรอที่จวนก่อน ส่วนถ้าเขากลับมาก็บอกไปว่าข้าไปเยี่ยมท่านน้า "
"แต่ว่า.."
"ห้ามปฎิเสทนี่คือคำสั่ง"
"เ้าค่ะ"
ค่ายทหารตงลั่ว
ฮัดชิ้ว!!! เสียงจามทำให้ลู่เหยี่ยนถึงกับต้องแซวขึ้นทันที "มีคนนินทาท่านเสียแล้ว "
"ไร้สาระ!" ท่านอ๋องตอบสั้นๆง่ายๆ จนทำให้ลู่เหยี่ยนถึงกลับหน้าเจื่อนไปเลย " ว่าแต่ท่านเป็เช่นไรแต่งเมียเข้าจวนตั้งสองคนเป็หญิงงามทั้งคู่เสียด้วย "
"ถ้าอยู่รู้เ้าก็ลองแต่งเมียคู่เข้าจวนบ้างสิ " ท่านอ๋องที่ตอนนี้ขมับเขม็งอ่านรายงานที่กองอยู่บนโต๊ะกองใหญ่ ลู่เหยื่ยนเมื่อได้ยินอย่างนั้นก็รีบปฎิเสททันที "ไม่เอาด้วยหรอก ชีวิตหนุ่มสันโดษคือชีวิตของข้า"
"แล้วแต่เ้าเถอะ ว่าแต่เ้าส่งคนไปเรียกข้าแต่เช้ามีเื่อะไร "
"เกือบลืม มีข่าวจากทางใต้ว่ามีคนอพยพหนีจากน้ำท่วมเดินทางเข้าเมืองหลวงเป็จำนวนมาก"
"ข้าเข้าใจแล้ว เื่นี้ข้าจะทูลฝ่าาเอง ส่วนเ้าก็สั่งการให้ทหารลาดตระเวนอย่างเข้มงวด "
"อื้ม! ข้าจะรีบสั่งการเดี๋ยวนี้ ดูท่าทางท่านตอนนี้สิเร่งรีบอะไรขนาดนั้นคิดถึงภรรยาทั้งคนที่จวนรึ"
ท่านอ๋องไม่พูดอะไรเขาเงยหน้าจากกระดาษในมือจ้องมาทางลู่เหยี่ยนด้วยสายตาดุเบาๆ "แม้ ๆ ข้าแค่พูดเล่นน่า งั้นข้าไปละ "
เขานึกไปนึกมาป่านี้ซานซานคงจะถึงที่จวนแล้ว เขากับยิ้มมุมปากพอคิดเื่เมื่อเช้าขึ้นมา ซูซานซานเป็ผู้หญิงที่ไม่เหมือนใครและไม่มีใครเหมือนจริงๆ ไม่นานมู่ตงก็มาพร้อมสีหน้าไม่สู้ดีนัก
"มาแล้วรึมู่ตง ส่งพวกนางถึงจวนแล้วใช่หรือไม่" มู่ตงตอบท่านอ๋องอย่างติด ๆ ขัด ๆ " เอ่อ..." ท่านอ๋องเห็นหน้าของคนสนิทของตัวเองก็รู้แล้วว่าจะต้องมีเื่อะไรขึ้นแน่ๆ
"บอกข้ามาเดี๋ยวนี้ว่าเกิดอะไรขึ้น"
"ข้าน้อยของสภาพว่าไม่ได้พระชายาที่จวนขอรับ"
ตุ้บ!! ท่านอ๋องเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ทุบโต๊ะไปหนึ่งที จนมู่ตงที่ยืนอยู่ถึงกับสะดุ้งด้วยความใ "เ้านี้นะ ทำนอกเหนือคำสั่งข้าตลอด เห็นแก่ที่เ้าติดตามข้ามาั้แ่เด็กข้าจะไม่ลงโทษเ้า แล้วตอนนี้พวกนางไปไหนกัน"
"ตอนแรกข้าน้อยยืนยันว่าจะไปส่งพระชายาที่จวน แต่พระนางไม่ยอมกลับบอกว่าจะไปหาท่านน้าที่หอบุปผาให้ได้ ข้าน้อยก็จนปัญญาแล้วขอรับ"
"ก็ยังดีที่เป็สถานที่นางคุ้นเคย เ้ากลับจวนไปก่อน ส่วนนางข้าจะเป็คนพานางกลับมาเอง"
"ขอรับ"
ซูซานซาน อย่าให้ข้าเจอตัวเ้านะ ข้าจะลงโทษเด็กหัวลั้นอย่างเ้า !!!
บัดนี้พระอาทิตย์ค่อยๆลับขอบฟ้าภายในเมืองก็ถูกประดับประดาด้วยโคมไฟหลากสี ผู้คนก็พากันเที่ยวชม ซานซานที่ตอนนี้เดินมองสองข้างทางด้วยความลื่นลม
"คิดถึงบรรยากาศเช่นนี้จัง" ซานซานหันไปมองเห็นร้านขายถังหูลู่ ถึงกับตาลุกวาว
"ถังหูลู่ น่ากินจัง" ในขนาดที่กำลังจะเดินไปนั้นจู่ก็มาชายแต่งตัวมอมแมมวิ่งมากระชากถุงเงินไปต่อหน้าต่อตา "ถุงเงินข้า!!!" ซานซานไม่รอช้าที่จะวิ่งตามชายคนนั้นไป แต่ก็ต้องหยุดฝีเท้าเพราะเสียงเรียกที่คุ้นเคยเรียกชื่อเธอขึ้นมาเสียก่อน
"ซูซานซาน!!!"
"ท่านอ๋อง" เขาไม่รอช้าที่จะเดินตรงมายังที่ซานซานยืนอยู่และสวมกอดร่างของซานซานทันที "ดีนะที่เธอไม่เป็ไร"
เขาห่วงข้าอย่างงั้นหรอ ใจเต้นเป็บ้า อาการแบบนี้เขาเรียกว่าอะไรกัน !!!
~> ตอนต่อไป
#เป็กำลังให้พี่????กับน้อง????ด้วยนะค๊าาา
2K
