“นี่มันอะไรกัน!”
นักเรียนของโดมินิคที่คิดจะบุกมายังอาร์เดลเพื่อดักรอนักเรียนเฟลิกซ์ที่กำลังไล่โจมตีค่ายวิทยาลัยทั้งหมด พวกเขาต่างใตื่นเมื่อพบว่าค่ายอาร์เดลเงียบเกินไปจนส่งคนเข้าไปตรวจสอบ แต่เมื่อเข้าไปด้านในพวกเขาล้วนใมากกว่าเดิมเพราะนักเรียนที่อยู่ภายในค่ายหายไปทั้งหมด ไม่มีใครเหลืออยู่เลยสักคนเดียว ไม่เพียงเท่านั้นยังไม่มีร่องรอยการเคลื่อนไหวส่งผลให้พวกเขาใมากกับการหายไปของนักเรียนอาร์เดล
“เกิดอะไรขึ้น พวกมันหายไปไหน หรือว่านี้จะเป็แผนเช่นกัน”
หัวหอกของโดมินิคจับกลุ่มคุยกัน ตอนนี้พวกเขารู้สึกว่าตัวเองกำลังเข้าใจผิดไปหลายอย่าง แม้จะไม่รู้ว่าอาร์เดล้าจะทำอะไร แต่ตอนนี้สิ่งที่มันรู้คือ ค่ายอาร์เดลจะกลายเป็ที่มั่นของพวกมันไว้ใช้ต่อกรกับเฟลิกซ์ จึงพากันเข้าไปในค่ายเพื่อยึดเป็ของตนเอง ตอนนี้ค่ายของพวกมันคงจะถูกทำลายไปแล้วจึงหวังจะใช้ค่ายนี้ต่อสู้เพื่อชิงทุกอย่างกลับคืนมาและแก้แค้นให้กับนักเรียนในค่ายโดมินิคที่น่าจะถูกส่งออกจากการทดสอบไปทั้งหมด
—---------------------------
บุ๋ง!
แอนเดอร์สันโผล่หัวออกมาจากแม่น้ำจากนั้นเขาก็เริ่มเดินขึ้นมาบนฝั่งมองหาคนที่ลอบสังหาร จากเดิมเขา้าจะไปรวมกลุ่มกับเพื่อนที่ค่ายโดมินิคที่ถูกทำลายไป เขากลับเปลี่ยนแผนใหม่ หากไม่สามารถจัดการนักลอบสังหารได้ชีวิตของเขาคงจะแขวนเอาไว้บนเส้นด้ายตลอดเวลา แอนเดอร์สันจึงมุ่งหน้ามายังตำแหน่งที่เขาใช้เวทย์ลมพัดตัวเองตกลงมา หวังว่าพวกมันคงจะตามหาเขารอบๆนี้
ตู้ม!
เวทย์บอลสายลมพุ่งกระแทกต้นไม้ทำให้เกิดเสียงดัง ด้วยเสียงที่ส่งออกไปนั้นแอนเดอร์สันหวังว่ากลุ่มคนที่ตามหาเขาจะได้ยิน ทันใดนั้นระบบก็ได้แจ้งเตือนให้เขารู้ถึงการจับตามองอีกครั้ง
[แจ้งเตือน ท่านเข้าสู่อันตราย]
สายตาของแอนเดอร์สันกวาดไปรอบข้าง จากการสุ่มด้วยตั๋วทั้งหมด 123 ใบ เขาได้รับบะหมี่มาทั้งหมด 83 ชาม พลังเวทย์ที่ได้จากการสุ่มนั้นมีทั้งหมด 23 ปี ไม่เพียงเท่านั้นเขายังได้การ์ดป้องกันมาอีก 6 ใบ
ภายในการ์ดป้องกันบรรจุเวทย์ป้องกันธาตุดินระดับ 4 เอาไว้ มันสามารถใช้งาน 1 ครั้ง นอกจากนั้นเขายังได้การ์ดโจมตีอีก 5 ใบ การทำงานของการ์ดโจมตีจะต่างจากการ์ดป้องกัน มันไม่ได้บรรจุบทเวทย์เอาไว้แต่บรรจุพลังเวทย์ที่ใช้สำหรับร่ายเวทย์ระดับ 4 เมื่อเขาใช้เวทย์ใดก็ตามแล้วใช้การ์ดไปพร้อมกัน เวทย์ที่เขาใช้งานจะถูกยกระดับพลังทำลายให้เท่ากับเวทย์ระดับ 4
นอกจากนั้นเขายังได้การ์ดเร่งการเรียนรู้ 1 ใบ ความสามารถของมันน่ากลัวมาก หากแอนเดอร์สันเปิดใช้งานมันจะส่งเขาเข้าสู่มิติเวลา สำหรับภายนอกจะเท่ากับ 1 วันส่วนภายในนั้นจะเท่ากับ 1 ปี อย่างไรก็ตามมิติที่การ์ดเร่งการเรียนรู้สร้างขึ้นนี้ กลับใช้ได้แค่การเรียนรู้เกี่ยวกับทฤษฎีเวทมนตร์เท่านั้น ไม่สามารถเข้าไปฝึกดาบหรือฝึกร่ายเวทมนตร์ได้ ถึงอย่างนั้นมันกลับเป็การ์ดที่โกงมากสำหรับแอนเดอร์สัน หากเขาหอบหนังสือมาสักตู้แล้วเข้าไปในมิติของการ์ดเขาจะสามารถใช้เวลา 1 ปีในการทำความเข้าใจกับหนังสือเหล่านี้ ด้วยการใช้เวลาเท่ากับ 1 วันของด้านนอก
อย่างไรก็ตามสิ่งที่ทำให้เขาดีใจมากที่สุดกับการเสียตั๋วไป 123 ใบคือฉายาเ้าแห่งพืชพรรณและอีกอย่างคือเวทย์อัศนีสะท้าน เวทย์บทนี้เป็ถึงเวทย์ระดับ 4 แม้มันจะต้องใช้พลังเวทย์ของนักเวทย์ 400 ปี ระบบยั่วยุความโกรธกลับช่วยให้เขาใช้งานเวทย์บทนี้ได้ 1 ครั้งต่อวันโดยไม่เสียอะไร สำหรับแอนเดอร์สันต่อให้จะเป็การใช้งานเพียง 1 ครั้งเวทย์อัศนีสะท้านกลับสามารถช่วยชีวิตและพลิกกระดานหมากให้กับเขาได้
ฟิ้ว!
เสียงลูกธนูพุ่งแหวกสายลมดังขึ้นเช่นเดิม เหมือนกับทุกครั้งที่แอนเดอร์สันถูกลอบสังหาร ครั้งนี้กลับมีบางอย่างต่างออกไป แอนเดอร์สันที่แทบไม่สามารถตรวจจับตำแหน่งคนยิงได้ในครั้งก่อน ครั้งนี้เขากลับมองเห็นคนยิงธนูจึงทำการชักปืนยิงสวนกลับไป ภายใต้การสังเกตศรสายลมที่พุ่งออกจากปากกระบอกปืนเข้าหานักเวทย์ที่ลอบสังหารแอนเดอร์สันถึงกับเบิกตากว้างหลังจากเห็นความห่างของพลังเวทย์ 6 ปีก่อนหน้ากับพลังเวทย์ 29 ปีในตอนนี้
บรึ้ม!
ร่างชายชุดดำพุ่งชนต้นไม้ไปหลายสิบต้นก่อนจะทิ้งตัวลงไปนอนไม่ลุกขึ้นมาตอบโต้เลยสักนิด แอนเดอร์สันจึงเข้าไปสำรวจพบว่ามันเป็คนของคริสโตเฟอร์ แต่ไม่รู้ว่าพี่คนไหนของเขาส่งพวกมันมา ทันใดนั้นลูกธนูจำนวนมากก็ได้พุ่งมาจากทุกทิศทาง แอนเดอร์สันจึงก้าวเท้าหลบแล้วยิงสวนกลับจนนักเวทย์ 15 ดาวอีกคนกระเด็นชนต้นไม้หลังจากถูกศรสายลมกระแทกตัว
“ฮ่า ฮ่า ฮ่าการมีพลังเยอะกว่าศัตรูมันดีแบบนี้นี่เอง”
ปิ้ว!
ศรเวทย์ยิงออกไปยังตำแหน่งที่ััการเคลื่อนไหวได้ ปรากฎว่าตำแหน่งที่ยิงปืนออกไปมีชายคนหนึ่งยืนอยู่และถูกศรสายลมพุ่งชนจนสลบลงไป ทันทีที่เขารู้ว่าตัวเองมีพลังเวทย์มากกว่าเดิมจึงไม่คิดที่จะพุ่งเข้าหาศัตรูหรือพุ่งหาตำแหน่งที่ทำให้เขายิงได้ง่าย แอนเดอร์สันทำเพียงหันปืนไปยังตำแหน่งที่เขาได้ยินเสียงแล้วคาดคะเนจุดที่จะยิงออกไปแล้วลั่นไกส่งศรสายลมพุ่งทะลวงต้นไม้เข้าชนเป้าหมายที่เขา้ายิงจนร่วงลงไปสลบอีกคน
ปิ้วปิ้วปิ้ว!
“แย่แล้ว เป้าหมายปิดซ่อนพลังเวทย์เอาไว้ กระจายตัวเร็วเข้า”
ปิ้ว!
จากเดิมเป็ฝ่ายล่า หลังจากคนของพวกมันถูกเล่นงานคนแล้วคนเล่าเป้าหมายก็เปลี่ยนไปเป็หลบหนี ทว่าแอนเดอร์สันกลับไม่คิดให้มันไปไหนได้ ด้วยความแม่นปืนที่ติดมาจากชีวิตก่อนเขาได้คาดการณ์ตำแหน่งที่พวกมันจะพุ่งไปแล้วลั่นไกส่งศรสายลมพุ่งชนจนพวกมันคนแล้วคนเล่าร่วงลงไปนอนบนพื้นรอให้กรรมการมาเก็บพวกมันออกจากการทดสอบ เขาไม่กลัวพวกมันจะลุกขึ้นมาโต้ตอบหรือหนีใน่ที่เขาจากไป ด้วยาแที่สร้างขึ้นบนร่างกายของพวกมัน ไม่ใช่าแที่จะวิ่งได้ จำเป็ต้องได้รับการรักษาไม่อย่างนั้นจะอันตรายถึงชีวิตอย่างแน่นอน
ปิ้ว!
อ้าก!’
เสียงร้องเ็ปทรมานส่งออกมาจากชายคนสุดท้าย มันที่ถูกยิงบริเวณขาทำให้ไม่สามารถวิ่งต่อไปได้จึงนั่งจับเท้าด้วยความเ็ป
“พี่คนไหนของฉันส่งแกมา”
แอนเดอร์สันจ่อปืนไปยังหน้าของชายที่้าหนี ทว่ามันไม่ได้แสดงท่าทางหวาดกลัวกับคำขู่ของเขาเลยสักนิด แอนเดอร์สันจึงเตะเข้ากลางหน้าอกจนชุดเกราะของมันแตกละเอียดก่อนที่เขาจะดึงชุดเกราะออกมาจากตัวจนมันไม่ได้รับการป้องกันจากชุดเกราะอีกต่อไป หากเวทมนตร์ของกระบอกปืนทำงาน สิ่งที่มันได้รับจะเป็ความตาย
“ไง จะตายหรือว่าจะบอก”
“ฮ่าฮ่าฮ่า”
เสียงหัวเราะเหมือนคนบ้าส่งออกมาจากชายตรงหน้า แม้มันจะรู้ว่าตัวเองเข้าใกล้ความตายกลับไม่แหกปากร้องเลยสักนิด เขาจึงนำโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปมันเก็บเอาไว้จากนั้นก็ขู่มันอีกเช่นเดิม
“มีพ่อไหมนะ แม่ของแกอะ มีไหม พี่ชาย พี่สาว น้องชาย น้องสาว แกมีสิ่งเหล่านี้อยู่หรือเปล่า”
“หึหึ มี แต่พวกเขาอยู่ในสถานที่ปลอดภัย แกกล้าเข้าไปฆ่าคนของตระกูลที่อยู่ใต้การดูแลของสหพันธ์หรือไง เอาสิแอนเดอร์สัน ฆ่าฉันเลย การขู่แบบเด็กๆทำอะไรฉันไมได้หรอกนะ”
แอนเดอร์สันรู้ในทันทีเลยว่าชายคนนี้มาจากตระกูลเดียวกันกับพี่ชายของเขาสักคน แต่เขาไม่รู้ว่ามันมาจากตระกูลใดจึงเก็บใบหน้านี้เอาไว้ตรวจสอบในภายหลัง ทันใดนั้นเขาก็ได้รับการแจ้งเตือนให้รู้ว่ามีบางอย่างอันตรายกำลังย่างก้าวเข้ามาใกล้ เขาจึงหันมองไปยังตำแหน่งที่ได้ยินเสียงก่อนจะมีมอนสเตอร์ 10 ตัวปรากฎออกมา
“โอ้ว พอดีเลย ฉันกำลังคิดหนักอยู่ว่าหากฆ่าคนไปแล้วจะเกิดอะไรขึ้น พอดีมอนสเตอร์มาแค่นี้ก็ไม่น่าจะมีใครเล่นงานฉันได้เพราะแกตายจากเขี้ยวเล็บของมัน”
แอนเดอร์สันะโขึ้นไปบนต้นไม้ ทว่าชายที่ตกเป็เป้ามันได้ใช้หมัดทุบใบหน้าของตัวเองจนสลบไป เขารู้สึกสงสัยว่ามันกำลังทำอะไรถึงได้ทำให้ตัวเองสลบทันใดนั้นเขาก็พบว่า้ามีวงเวทย์ปรากฎแล้วดูดร่างของมันเข้าไป ไม่เพียงเท่านั้นร่างของนักลอบสังหารคนอื่นที่เขาทำให้าเ็สาหัสปางตายก็ถูกลำแสงของวงเวทย์ดูดหายไป เขาจึงรู้ได้ในทันทีเลยว่าตัวเองพลาดที่ปล่อยมันไปแบบนั้น เขาไม่นึกว่าโลกเวทมนตร์จะมีอะไรพิเศษแบบนี้ อย่างไรก็ตามการช่วยเหลือนักเรียนออกไปจากการทดสอบทำให้แอนเดอร์สันรู้ว่าทุกการกระทำของนักเรียนมีการตรวจสอบ การที่เขาไม่ได้ลงมือฆ่าใครจึงทำให้เขายังคงดูเป็คนปกติในสายตาคนอื่น
[แจ้งเตือน โฮสต์รอดพ้นจากเื่ราวที่นำไปสู่ความตายได้สำเร็จ ได้รับตั๋วสุ่มรางวัล 1 ใบ]
แอนเดอร์สันถอนหายใจ นักฆ่าเป็ถึงนักเวทย์ 15 ปีมีทั้งหมดหลายคนระบบกลับมอบตั๋วให้เขาเพียง 1 ใบเท่านั้น อย่างไรก็ตามมอนสเตอร์ 10 ดาวยังคงจ้องมองเขาจากบนพื้นเขาจึงะโหลบสายตาของมันจนทำให้ได้ตั๋วมาอีกใบ แต่เขายังไม่คิดจะปล่อยมันไปจึงทำการกลับเข้ามาฆ่ามันจนได้ตั๋วมาอีกหนึ่งใบ
“ต้องกลับไปดูวิทยาลัยก่อนสินะ”
แอนเดอร์สันออกวิ่งเต็มกำลังมุ่งหน้าไปยังค่ายโดมินิคที่ถูกทำลาย
จากแผนการของเขาที่วางเอาไว้ นักเรียนที่เฝ้าค่ายจำนวน 2,000 คนกลับไม่ได้เฝ้าค่ายอาร์เดล หลังจากที่หลายอย่างเกิดขึ้นที่ค่ายเฟลิกซ์แอนเดอร์สันและโซเดียร์ได้ส่งคนกลับไปบอกคนที่ค่ายให้เปลี่ยนแผนโดยใช้การล่องไปตามแม่น้ำเพื่อไปยังโดมินิค สาเหตุที่ต้องทำแบบนี้เพราะจะทำให้หลายวิทยาลัยสับสน โดยเฉพาะวิทยาลัยเฟลิกซ์
ส่วนวิทยาลัยโดมินิคที่หลอกตัวเองว่าการไปดักรอที่ค่ายอาร์เดลจะทำให้พวกเขาแย่งชิงทุกอย่างจากเฟลิกซ์กลับคืนมาได้ พวกมันจะถูกคิดว่าเป็นักเรียนของอาร์เดล สุดท้ายการต่อสู้จะเกิดขึ้นที่นั่น ด้วยการบุกไปทั้ง 4 ค่าย แอนเดอร์สันคิดว่าเฟลิกซ์คงจะอ่อนกำลังในวันสุดท้ายที่เฟลิกซ์ทำลายค่ายอาร์เดลที่นักเรียนโดมินิคเข้าไปยึด จะเป็วันที่พวกเขาจะเดินทางเข้าไปจัดการเพื่อแย่งทุกอย่าง
ตุบ!
แอนเดอร์สันหยุดยืนอยู่หน้าทางเข้าไปในค่ายโดมินิค ตอนนี้ถูกซ่อมกำแพงด้วยเวทย์ดินจนกลับมาเป็ปกติแล้ว ทันทีที่นักเรียนรู้ว่าแอนเดอร์สันเดินทางมาถึงจึงปล่อยให้แอนเดอร์สันเข้ามาด้านใน
“แอนเดอร์สัน นายหายไปไหนมา”
“ฉันถูกนักล่าลอบสังหาร”
แผลด้านหลังถูกธนูปักหายไป มันเป็ผลมาจากวงล้อสุ่มรางวัล ทุกครั้งที่แอนเดอร์สันได้รับพลังเวทย์สะสม 1 ปีนั้นาแบนร่างกายของเขาจะหายไปในทันที ด้วยสิ่งนี้จึงทำให้เขาหายจากอาการาเ็
“ตอนนี้เป็ยังไงบ้างครับ”
“ทุกคนแอบอยู่เงียบๆเผื่อจะมีหน่วยสอดแนมของศัตรู นายคิดว่าสิ่งนี้จะทำให้เราชนะจริงๆใช่ไหม”
ค่ายโดมินิคที่ถูกตีแตกถูกแทนที่ด้วยคนของอาร์เดล
“ผมไม่กล้ายืนยัน 100 % แต่หากเวียร์น่ายุ่งอยู่กับการโจมตีและไม่ได้ส่งคนกลับมาที่โดมินิค ผมคิดว่าโอกาสที่เราจะชนะมีเยอะมาก งั้นผมขอไปสอดแนมก่อนนะครับเพื่อไม่ให้มีอะไรพลาด ส่วนที่นี่จัดการกันเองเลยแล้วกันนะครับ ”
5K
![[ระบบ]บางทีที่นิยายมันบ้งอาจไม่ใช่เพราะเนื้อหาแต่เป็นปัญหาของนิสัยตัวละคร](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1631014112_18556690.webp)