ความจริงแล้วความแข็งแกร่งของเตียวเหลียงนับว่าไม่เลวเลย แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าหยางเจา เขาทำได้เพียงตกเป็ฝ่ายรับศึกอยู่ฝ่ายเดียว เตียวเหลียงเบี่ยงตัวหลบพ้นสองหอกแรกไปได้ แต่พอหอกที่สามแทงทะลวงเข้ามา เขาก็ไม่อาจต้านทานได้อีกต่อไป ถูกฟาดจนตกจากหลังม้า
โชคดีที่บนร่างของเขายังใส่แผ่นป้องกันอกเอาไว้ ตอนที่หยางเจาแทงหอกเดียวจนแผ่นป้องกันอกแตก อุปกรณ์คุ้มครองชีวิตชิ้นสุดท้ายจึงหมดสิ้นไป
เตียวเหลียงร่วงลงกระแทกพื้น โดยไม่สนใจความเ็ป เขารีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นหวังจะหลบหนีต่อ ทหารโพกผ้าเหลืองสองสามนายที่ไม่เกรงกลัวความตายหมายจะคุ้มกันเตียวเหลียงหลบหนี จึงพุ่งเข้ามาขวางหน้าหยางเจา ทั้งยังพยายามจะตีหยางเจาให้ตกจากหลังม้า
หยางเจาควบม้าพุ่งเข้าใส่ ชนทหารที่ขวางทางกระเด็นลอยออกไป แล้วเร่งม้าตามมาถึงด้านหลังของเตียวเหลียง
"รีบมาช่วยข้าเร็ว!" เตียวเหลียงไม่อยากตาย จึงร้องะโเสียงดังลนลาน
ทว่าภายใต้คมหอกของหยางเจา ย่อมไม่มีผู้ใดสามารถช่วยชีวิตเขาได้ เสียงร้องะโเพิ่งจะหลุดออกจากปาก เขาก็ถูกหอกยาวแทงทะลุหัวใจจากทางด้านหลังเสียแล้ว
[สังหารศัตรู 1 ราย ค่าประสบการณ์ +80,000]
[ระบบยกระดับขึ้นเป็ lv38]
สมกับเป็ตัวละครอันดับสามของกองฏโพกผ้าเหลือง เหรินกงเจียงจวินเตียวเหลียง ค่าประสบการณ์ที่ได้มาจึงสูงยิ่งนัก การสังหารครั้งนี้ทำให้หยางเจายกระดับขึ้นอีกสองเลเวล ในใจพลันรู้สึกเบิกบานยิ่ง
ทหารโพกผ้าเหลืองสองสามนายในบริเวณใกล้เคียง เมื่อเห็นร่างของเตียวเหลียงล้มพับลงตรงหน้าก็รีบถอยห่างจากหยางเจาด้วยความใกลัว
"ตายแล้ว... ท่านเหรินกงเจียงจวินตายแล้ว!" ใครคนหนึ่งแผดเสียงะโขึ้นมา
ข่าวการสิ้นชีพของเตียวเหลียงกระจายไปในหมู่ทหารอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้เกิดความหวาดวิตกอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
หยางเจาตวัดดาบตัดศีรษะของเตียวเหลียงออกมา แล้วใช้ปลายหอกแทงชูขึ้นสูงพลางประกาศลั่นว่า "เตียวเหลียงสิ้นชีพแล้ว!"
เสียงะโนี้แพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็ว ขณะเดียวกัน พวกฟางรุ่ยก็ตามมาจนทัน เมื่อเห็นดังนั้นก็ช่วยกันะโก้องขึ้นพร้อมกันว่า "เตียวเหลียงสิ้นชีพแล้ว!"
ทหารโพกผ้าเหลืองที่กำลังบุกตีเมืองอยู่นั้น เมื่อมองมาตามเสียงก็เห็นศีรษะที่หยางเจาชูขึ้นสูง ซึ่งนั่นคือเหรินกงเจียงจวินของพวกเขาจริง ๆ ทันใดนั้น อารมณ์ความหวาดวิตกก็ลุกลามไปทั่วกองทัพอย่างรวดเร็ว
ขนาดเตียวเหลียงยังถูกสังหาร แล้วพวกเขาจะทำอะไรได้อีก? ยามนี้แม่ทัพใหญ่สิ้นชีพ ทหารโพกผ้าเหลืองที่กำลังบุกตีเมืองจึงตกอยู่ในความโกลาหลระส่ำระสาย
ทางด้านจางหนิวเจี่ยว เมื่อได้รับข่าวว่าเตียวเหลียงถูกทหารรักษาการณ์เมืองเยี่ยเฉิงหลายร้อยนายซุ่มโจมตีและไล่ล่า เขากำลังจะนำทัพมาช่วย แต่กลับได้เห็นภาพศีรษะของเตียวเหลียงถูกชูขึ้นสูง จึงร้องอุทานขึ้นว่า "แย่แล้ว!"
ยามนี้กองฏโพกผ้าเหลืองพ่ายแพ้โดยสิ้นเชิง การจะยึดเมืองเยี่ยเฉิงจึงไร้ซึ่งหวังอีกต่อไป
ณ เมืองเยี่ยเฉิง
ั้แ่เช้าตรู่ กองฏโพกผ้าเหลืองก็ยกทัพมาบุกโจมตีอย่างหนัก เมื่อคืนผู้ตรวจการแคว้นหวังเฟินแทบไม่ได้ข่มตานอน พอได้ยินเสียงกลองศึกดังขึ้นก็รีบวิ่งไปยังหอคอยกำแพงเมืองทิศตะวันออก ร่วมกับพัวหองเพื่อบัญชาการและจัดสรรนายทหารแต่ละนายในการรักษาเมือง
ทว่าด้วยการเคลื่อนพลบุกโจมตีระลอกใหญ่ของกองฏโพกผ้าเหลือง กำแพงเมืองทิศตะวันออกจึงต้องรับแรงกดดันมหาศาล จนเกือบจะต้านทานไว้ไม่ไหวอีกครั้ง
จอสิว ผู้ช่วยผู้ตรวจการได้ติดตามมายังหอคอยกำแพงเมืองทิศตะวันออกเช่นกัน เขามองออกไปนอกเมืองแล้วเอ่ยด้วยความกังวลใจว่า "ท่านผู้ตรวจการ หยางจวินโฮ่วคงไม่ได้หลอกลวงพวกเราทุกคนหรอกนะขอรับ? ความจริงเขาไม่ได้ออกนอกเมืองไปซุ่มโจมตี แต่หาโอกาสหลบหนีไปใช่หรือไม่? ยามนี้กองฏโพกผ้าเหลืองเคลื่อนพลออกจากค่ายมาบุกตีเมืองทั้งหมดแล้ว แต่ยังไม่เห็นการซุ่มโจมตีของเขาเลย"
"ไม่หรอก!" หวังเฟินเอ่ยปากปฏิเสธ แต่ในใจกลับกระตุกวูบเพราะรู้สึกว่ามีความเป็ไปได้ หากเป็เช่นนั้นจริง แล้วหลูจงหลางยังมาไม่ถึง เมืองเยี่ยเฉิงของพวกเขาจะทำเช่นไร?
ขณะที่เขากำลังร้อนรุ่มใจ ทหารนายหนึ่งก็อุทานขึ้นด้วยความใว่า "ท่านผู้ตรวจการ ค่ายศัตรูเกิดไฟไหม้ขอรับ!"
"เกิดไฟไหม้จริง ๆ ด้วย!" จอสิวรีบหันไปมองค่ายศัตรู ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อย
หวังเฟินเห็นดังนั้นก็ประหลาดใจอย่างยิ่ง ก่อนจะหัวเราะลั่นออกมาว่า "ต้องเป็หยางเจาลงมือแน่ ๆ ทำได้ดีมาก! เผาค่ายศัตรูก่อนเพื่อดึงดูดความสนใจของฏโพกผ้าเหลือง แล้วกระจายกำลังทหารข้างกายเตียวเหลียง จากนั้นค่อยหาโอกาสลอบสังหาร ไม่เลว ๆ !"
สิ้นคำพูด พวกเขาก็มองเห็นกำลังคนสิบกว่านายพุ่งออกจากค่ายทหารของฏโพกผ้าเหลือง ราวกับคมมีดที่แทงเข้ากลุ่มองครักษ์ข้างกายเตียวเหลียง แม้ระยะทางจะค่อนข้างไกลจนมองเห็นได้ไม่ชัดเจนนัก แต่ทหารสิบกว่านายนั้นก็คือทหารรักษาการณ์เมืองเยี่ยเฉิงของพวกเขาแน่นอน มาตอนนี้ภาพความโกลาหลของพวกฏโพกผ้าเหลืองก็พอจะมองเห็นได้คร่าว ๆ แล้ว
จากนั้นพวกเขาก็เห็นหยางเจาจัดการหุยง่วนเสี้ยวกับหวังตู้ แล้วเร่งม้าไล่ล่าสังหารเตียวเหลียง จนกองฏโพกผ้าเหลืองยิ่งเกิดความโกลาหลหนักกว่าเดิม
"หยางเจา... เขาเก่งกาจถึงเพียงนี้เชียว!"
จอสิวเห็นภาพหยางเจาลุยเดี่ยวเข้าสู่ทัพศัตรู แล้วใช้หอกเดียวจัดการเตียวเหลียงที่ร่วงลงมาจากหลังม้า เมื่อครู่เขาเพิ่งจะตั้งข้อสงสัยว่าหยางเจาคิดจะหลบหนี พริบตาเดียวก็เหมือนถูกตบจนหน้าร้อนผ่าวไปหมด
"เตียวเหลียงสิ้นชีพแล้ว!" เสียงะโก้องระลอกหนึ่งดังขึ้นจากใต้กำแพงเมือง แม้พวกเขาจะฟังได้ไม่ชัดเจนนัก แต่ก็พอจะคาดเดาเนื้อหาได้ เพราะศีรษะของเตียวเหลียงยังคงถูกชูขึ้นสูงอยู่บนปลายหอกของหยางเจา
ทหารโพกผ้าเหลืองที่กำลังบุกตีเมือง เมื่อได้รับข่าวว่าเตียวเหลียงตาย ก็ใลนลานจนสิ้นไร้จิติญญาการรบ แม้กระทั่งทหารที่ปีนขึ้นมาบนบันไดลิง ก็พากันถอยร่นไปแย่งกันลงอย่างระส่ำระสาย
เดิมทีพัวหองใกล้จะต้านทานไว้ไม่ไหวแล้ว แต่ยามนี้แรงกดดันกลับลดลงอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นภาพความโกลาหลใต้กำแพงเมือง เขาก็หัวเราะลั่นออกมา "หยางเจา... เขาทำได้ดีจริง ๆ ฮ่า ๆ ๆ !"
"ท่านผู้ตรวจการ มาแล้ว... ท่านหลูจงหลางมาถึงแล้วขอรับ!" ทหารส่งข่าวคนหนึ่งวิ่งมาจากหอคอยกำแพงเมืองทิศเหนือ แล้วเอ่ยขึ้นด้วยความตื่นเต้นว่า "ท่านหลูจงหลางนำกองทัพใหญ่มาถึงนอกเมืองแล้ว ทัพซานเหออู่เซี่ยว*[1] กำลังเปิดฉากไล่สังหารกองฏโพกผ้าเหลืองขอรับ!"
"จริงหรือ?!" หวังเฟินกับพัวหองเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็รีบมองไปยังประตูทิศเหนือทันที
ภาพที่เห็นคือกองทัพหัวกะทิจากลั่วหยางจำนวนมาก ภายใต้การนำของโลติด กำลังเคลื่อนพลเข้าใกล้หอคอยกำแพงเมืองทิศตะวันออกจริง ๆ ยามนี้แม่ทัพใหญ่สิ้นชีพ กองฏโพกผ้าเหลืองโกลาหลจนสิ้นสภาพ เมื่อเห็นกองทัพหลวงบุกมาสังหาร ก็ยิ่งระส่ำระสายพากันหนีตายเอาชีวิตรอด
พัวหองเอ่ยขึ้นว่า "ท่านผู้ตรวจการ ข้าอยากนำทหารออกจากเมืองไปสังหารศัตรู เพื่อรับตัวท่านหลูจงหลางขอรับ!"
หวังเฟินมองไปยังทัพศัตรูที่แตกพ่ายด้านล่าง แล้วตอบรับทันที "เปิดประตูเมือง ออกไปสังหารศัตรู!"
"ฆ่า!"
จิติญญาการรบของทหารรักษาการณ์เมืองเยี่ยเฉิงพุ่งสูงถึงขีดสุด พวกเขาปักหลักรักษาเมืองมานานถึงเจ็ดวัน ในที่สุดก็ได้รับชัยชนะ ความอัดอั้นจากการถูกกดดันจึงถูกระบายออกมาอย่างดุเดือด
ด้านล่าง จางหนิวเจี่ยวเห็นเตียวเหลียงถูกสังหารก็รีบเอ่ยคำสั่งการ รับ่ต่อจากเตียวเหลียงในการจัดระเบียบกองทัพใหญ่ ทว่าคำสั่งเพิ่งจะส่งออกไป เขาก็ได้รับแจ้งว่าโลติดมาถึงแล้ว!
"ถอยทัพ! ถอยทัพทั้งหมด!" เขาตระหนกใจนหน้าถอดสี
การสิ้นชีพของเตียวเหลียงส่งผลกระทบต่อขวัญกำลังใจของทหารอย่างยิ่ง ยามนี้โลติดยังมาถึงอีก หากยังไม่รีบถอยทัพ พวกเขาคงต้องพ่ายแพ้จนดับสิ้นไปทั้งหมด จางหนิวเจี่ยวพยายามรวบรวมทหารที่ระส่ำระสายเพื่อหลบหนีไปทางเมืองกิลกกุ๋นทางทิศเหนือ แต่ยังไม่ทันจะพุ่งออกไป ทหารเก่งกาจจากลั่วหยางก็พุ่งเข้ามาประชิดและไล่สังหารเสียแล้ว
"เกณฑ์ทหารสามหมื่นนายมาสกัดหลังให้ข้า!"
"ส่วนคนที่เหลือหากไม่อยากตาย จงเร่งตามข้ามา มารวมตัวกันด่วน!"
จางหนิวเจี่ยวคุมทหารที่ระส่ำระสายอย่างยากลำบาก คำสั่งแต่ละอย่างถูกส่งผ่านนายทหารรองข้างกาย ขณะที่เสียงเคาะฆ้องสัญญาณถอยทัพดังขึ้นอย่างไม่ขาดสาย
หยางเจาส่งศีรษะของเตียวเหลียงให้ฟางรุ่ยเก็บไว้ แล้วเงยหน้ามองไปทางทิศเหนือ
"นั่นคงเป็ทัพเหนือห้าค่ายสินะ แข็งแกร่งกว่าทหารรักษาการณ์เมืองเยี่ยเฉิงจริง ๆ " เขามองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "พี่น้องทั้งหลาย! ท่านหลูจงหลางมาถึงแล้ว ศัตรูกำลังหลบหนีอย่างหมดสภาพ โอกาสสังหารศัตรูสร้างผลงานของพวกเรามาถึงแล้ว ตามข้าไปสังหารต่อ!"
ในเมื่อศัตรูระส่ำระสายถึงเพียงนี้ การที่พวกเขาลุยตามไปก็คือการซ้ำเติม ศัตรูที่กำลังพ่ายแพ้ หยางเจาและพวกพ้องสองร้อยกว่านายกำลังจะควบม้ากวดตามทหารที่หลบหนีไป ในตอนนั้นเองก็เห็นประตูเมืองเปิดออก พัวหองนำทหารออกจากเมืองมาไล่ล่าศัตรูด้วยตนเอง พวกเขาจึงไปสมทบกับพัวหองเพื่อร่วมกันสังหารทหารศัตรูที่แตกพ่าย
ในที่สุดทหารรักษาการณ์เมืองเยี่ยเฉิงก็ได้เปิดฉากสังหารกองฏโพกผ้าเหลือง จิติญญาการรบจึงยิ่งมายิ่งพุ่งสูง
"จิวฉอง เ้าไปสกัดหลัง!"
จางหนิวเจี่ยวเห็นทหารหลวงมีจิติญญาการรบดั่งั และรุกสังหารดุดันยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ ก็เกรงว่าตนเองจะหนีไม่พ้น จึงเพิ่มกำลังพลอีกห้าพันนายกลับไปสกัดหลังเพื่อคุ้มกันตนเองหลบหนี
จิวฉองนำทหารห้าพันนายไปเข้าร่วมกับกองทัพสกัดหลัง แต่เขาไม่ได้นำกองกำลังไปสกัดหลังตรง ๆ บางทีอาจเพราะได้รับแรงบันดาลใจจากการที่หยางเจาลอบสังหารแม่ทัพใหญ่จนพลิกสถานการณ์า เขาจึงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนำทหารห้าพันนายนี้พุ่งตรงเข้าหาทัพหลักของกองทัพหลวง
การสังหารโลติด... ย่อมเป็วิธีการสกัดหลังที่ดีที่สุด!
เมื่อกองทัพหลวงกำลังรีบเร่งไล่ล่ากองฏโพกผ้าเหลือง ทัพหลักที่โลติดประจำอยู่จึงมีกำลังพลไม่มากนัก จิวฉองมองเห็นช่องในการลอบสังหาร และกล้าที่จะเสี่ยงทำเช่นนี้!
[1] ทัพเหนือห้าค่าย หรือชื่อเรียกอื่นคือ ซานเหออู่เซี่ยว, เป่ยจวินอู่ยิง หรือเป่ยจวินอู่เซี่ยว เป็กองกำลังทหารประจำการระดับหัวกะทิของราชสำนักฮั่น มีหน้าที่หลักในการอารักขาเมืองหลวงและปราบปรามฏ โดยแบ่งออกเป็สองส่วนหลัก ได้แก่ 'ซานเหอ' กองกำลังทหารม้าชั้นยอดที่คัดเลือกมาจากสามหัวเมืองยุทธศาสตร์รอบเมืองหลวง ประกอบด้วย เหอหนาน, เหอตง และเหอเน่ย ส่วน 'อู่เซี่ยว' หรือ กองทัพห้าค่าย เป็กองกำลังประจำการห้าค่ายใหญ่รอบเมืองหลวง ประกอบด้วย ค่ายถุนฉี, ค่ายเยว่ฉี, ค่ายปู้ปิง, ค่ายฉางสุ่ย และค่ายเซ่อเชิง
1K
