ย้อนเวลาสู่ยุค 70: สร้างชีวิตใหม่ด้วยมิติซูเปอร์มาร์เก็ต 【จบ】

        ตอนที่ 128 ได้รับจดหมายแล้ว

        หลังจากทานอาหารเสร็จ หานชีเยวี่ยทำทีเป็นเดินออกไปล้างกล่องข้าว แต่กลับพบว่าไม่มีใครออกมาล้างกล่องข้าวเลย ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อสังเกตดูสักพัก หานชีเยวี่ยก็ต้องประหลาดใจที่พบว่าประตูห้องทำงานทุกห้องปิดสนิท

        บางห้องก็ปิดม่านลงมา บางห้องดูเหมือนจะไม่มีม่าน แต่ความเงียบสงบในลานกลางก็บอกกับหานชีเยวี่ยว่าทุกคนกำลังพักเที่ยง

        ชีวิตที่นี่มันช่างเป็นระบบระเบียบอย่างแปลกประหลาดจริง ๆ 

        หลังจากหานชีเยวี่ยกลับเข้าไปในห้องทำงาน เธอก็ปิดม่านลง จากนั้นก็หยิบผ้าปูที่นอนจากมิติออกมาปูลงหลังจากทำงานหนักมาตลอดทั้งเช้า ร่างกายจึงรู้สึกตึงเครียดมาก พอได้เอนตัวลงนอนก็รู้สึกสบายอย่างที่สุด ในระหว่างที่กำลังเคลิ้มๆ อยู่นั้น หานชีเยวี่ยผล็อยหลับไป

        แต่เวลาในการนอนกลางวันของเธอค่อนข้างสั้น เพียงแค่ประมาณยี่สิบนาที เธอก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเองโดยธรรมชาติ

        หานชีเยวี่ยดูนาฬิกาข้อมือ พบว่าเหลือเวลาอีกชั่วโมงกว่าจะถึงเวลาทำงานช่วงบ่าย หลังจากทำงานหนักมาทั้งเช้าก็ไม่ได้พักผ่อน แม้จะได้นอนไปบ้าง แต่ตอนนี้สมองก็ยังไม่ค่อยปลอดโปร่ง

        หานชีเยวี่ยไม่ได้คิดจะใช้ช่วงพักเที่ยงนี้ในเรียนหนังสือ เพราะถ้าเรียนในช่วงเวลานี้ ประสิทธิภาพคงไม่ดีเท่าไหร่ เธอตัดสินใจจะออกไปเดินเล่นข้างนอก เพื่อให้สมองได้พักปล่อยว่างก่อนที่จะกลับมาเรียนต่อ

        สุดท้าย เธอตัดสินใจที่จะไปเดินเล่นบนถนนของสหคาม

        ถึงสหคามจะเล็กยังไง แต่ก็มีทุกอย่างครบครัน บนถนนสายเล็กๆ มีทั้งร้านสหกรณ์ ศูนย์อนามัย และที่ทำการไปรษณีย์ ส่วนอย่างอื่นนั้นไม่มีอีกแล้ว

        หานชีเยวี่ยเดินไปตามถนน ไม่ถึงสิบนาทีก็เดินจากหัวถนนไปถึงท้ายถนนแล้ว

        ถนนมันเล็กเกินไป หานชีเยวี่ยอดนึกถึงความเจริญรุ่งเรืองหลังจากนี้อีกหลายสิบปีตอนเธอเคยเห็นตอนเป็นวิญญาณไม่ได้ แล้วก็อดถอนหายใจไม่ได้

        สุดท้ายก็ยังไม่ได้พัฒนาขึ้นมา ความเจริญรุ่งเรืองในอนาคตมันไม่เกี่ยวกับยุคนี้เลย

        ตอนที่กำลังจะหันหลังกลับ หานชีเยวี่ยก็เหลือบไปเห็นที่ทำการไปรษณีย์ ทันใดนั้น เธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เหมือนว่าในช่วงหลายปีหลังจากนั้น ผู้คนจำนวนมากต่างก็สะสมแสตมป์ และแสตมป์บางดวงก็มีราคาสูงจนน่าตกใจ แสตมป์เล็กๆ แผ่นเดียวก็อาจมีราคาสูงถึงล้านหยวน

        เสียดายที่เธอจำไม่ได้ว่าแสตมป์ดวงไหนที่ราคาขึ้น แต่ว่าซื้อเก็บไว้สักสองสามใบก็ได้ไม่เสียหาย เผื่อว่าตัวเองอาจจะมีโชคก็ได้

        ด้วยความคิดนี้ หานชีเยวี่ยจึงเดินเข้าไปในที่ทำการไปรษณีย์

        อย่างไรตอนนี้แสตมป์ก็ถูกมาก อีกทั้งเธอก็ไม่ได้ขัดสนเรื่องเงิน

        เมื่อหานชีเยวี่ยเข้าไปในที่ทำการไปรษณีย์ ก็เห็นชายหนุ่มวัยยี่สิบต้นๆ คนหนึ่งนั่งอยู่หลังจุดบริการ เขาเผลอหลับไป พอเห็นหานชีเยวี่ย เขาก็แสดงท่าทางประหลาดใจเล็กน้อย

        “สหาย สวัสดีครับ จะส่งจดหมายเหรอครับ?”

        หานชีเยวี่ยรู้สึกแปลกใจกับท่าทีของชายหนุ่ม

        “ฉันอยากจะซื้อแสตมป์ ไม่ทราบว่าตอนนี้มีแสตมป์อะไรบ้าง?”

        “สหาย ตอนนี้เราเพิ่งได้แสตมป์ชุดใหม่มา เป็นแสตมป์ที่ระลึก《ครบรอบ 50 ปี วันครบรอบการก่อตั้งกองทัพปลดแอกประชาชนจีน》 หนึ่งชุดมีห้าดวง ดวงละแปดเฟิน ทั้งชุดสี่เจี่ยว คุณจะรับไหมครับ? ”

        หานชีเยวี่ยไม่รู้ว่าแสตมป์ชุดนี้มีคุณค่าแก่การสะสมหรือไม่ แต่ในเมื่อบังเอิญมาเจอกันก็ถือเป็นโชคชะตา เธอจึงตัดสินใจซื้อเก็บไว้ สุดท้าย หานชีเยวี่ยซื้อแสตมป์แต่ละแบบมาอย่างละยี่สิบดวง รวมเป็นเงินทั้งสิ้นแปดหยวน

        เมื่อเห็นหานชีเยวี่ยซื้อแสตมป์เยอะขนาดนี้ ชายหนุ่มก็รู้สึกประหลาดใจมาก 

        ผู้หญิงคนนี้จะสะสมแสตมป์ หรือว่ามีจดหมายต้องส่งเยอะแยะกันแน่?

        “คุณชอบสะสมแสตมป์เหรอครับ?”

        หานชีเยวี่ยที่กำลังตั้งใจดูแสตมป์อยู่ ต้องสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงชายหนุ่มเจ้าหน้าที่ที่ทำการไปรษณีย์แต่หานชีเยวี่ยก็ตั้งสติได้เร็ว เมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็มีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าแล้ว

        “ก็ไม่ได้ถึงกับชอบหรอกค่ะ แค่รู้สึกว่าแสตมป์มันเล่าเรื่องได้!”

        นี่คือความจริง แสตมป์หลายดวงก็มีนัยและความหมายที่ซ่อนอยู่ มันสามารถเล่าเรื่องได้จริงๆ รอยยิ้มหวานของหานชีเยวี่ยทำให้ชายหนุ่มถึงกับตาพร่ามัวไปชั่วขณะ ใบหน้าของชายหนุ่มแดงก่ำขึ้นมาทันที แต่เขาก็ยังคงถามต่อ

        “สหาย ผมไม่คุ้นหน้าคุณเลย คุณเป็นคนในสหคามของเราเหรอครับ?”

        เมื่อชายหนุ่มถามคำถามนี้ หานชีเยวี่ยก็เข้าใจในที่สุดว่าทำไมชายหนุ่มถึงมองเธอด้วยท่าทางประหลาดตั้งแต่แรก ก็ที่นี่มันเป็นที่เล็กๆ ทุกวันก็คงจะเจอแต่คนคุ้นหน้ากัน พอมีคนแปลกหน้าโผล่มา ก็ไม่แปลกที่ชายหนุ่มจะจ้องมองเธอ

        “ฉันเป็นเจ้าหน้าที่ใหม่ของสหคามค่ะ ชื่อหานชีเยวี่ย ต่อไปคงมีโอกาสได้เจอกันบ่อยๆ อีกหน่อยคงคุ้นหน้ากันแล้ว”

        “ที่แท้คุณก็เป็นเจ้าหน้าที่ใหม่ของสหคามนี่เอง สวัสดีครับ สหายหานชีเยวี่ย ผมชื่อฉางจื้อหย่วน ยินดีที่ได้รู้จักครับ”

        ฉางจื้อหย่วนแสดงท่าทีต้อนรับอย่างกระตือรือร้น ราวกับจะเดินเข้าไปจับมือทำความรู้จักกับหานชีเยวี่ยอยู่แล้ว หานชีเยวี่ยไม่ทันตั้งตัวกับการถูกต้อนรับอย่างอบอุ่นขนาดนี้ เธอจึงรู้สึกไม่ค่อยคุ้นชิน เธอจึงคิดว่าน่าจะรีบออกจากที่นี่ไปเสียดีกว่า

        “หลังจากนี้ถ้ามีแสตมป์ใหม่เข้ามาเมื่อไหร่ ผมจะเก็บไว้ให้คุณชุดหนึ่งนะครับ”

        แม้หานชีเยวี่ยจะบอกว่าแค่ซื้อเพราะนึกสนุก แต่ฉางจื้อหย่วนก็คิดว่าหานชีเยวี่ยคงจะชอบสะสมแสตมป์

        “ค่ะ งั้นก็ขอบคุณล่วงหน้านะคะ” หานชีเยวี่ยพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ

        คนที่กระตือรือร้นมากเกินไป หานชีเยวี่ยรู้สึกว่าเธอรับไม่ไหวจริงๆ เธอว่าเธออยู่ห่างๆ ดีกว่า

        “อ้อ สหายหานชีเยวี่ย ผมนึกขึ้นได้ว่าเหมือนจะมีจดหมายของคุณฉบับหนึ่งนะครับ”

        ฉางจื้อหย่วนนึกขึ้นมาได้ว่าในจดหมายที่เพิ่งได้รับมา มีฉบับหนึ่งเป็นของหานชีเยวี่ย ดูเหมือนจะส่งมาจากเมืองหลวง

        “จดหมายของฉัน?” หานชีเยวี่ยถึงกับงงไปเล็กน้อย จากนั้นก็นึกขึ้นมาได้ว่าน่าจะเป็นจดหมายที่ลู่จิ่งหมิงส่งมาจากเมืองหลวงหลังจากที่เขาไปถึง

        ก็ไม่รู้ว่าจดหมายนั้นเป็นของเธอ หรือว่าเป็นของคุณปู่คุณย่าของลู่จิ่งหมิงกันแน่

        “คุณรอสักครู่นะครับ เดี๋ยวผมไปหยิบมาให้ หานชีเยวี่ย ชุมชนถวนเจี๋ย”

        ฉางจื้อหย่วนพูดพลางก็หาจดหมายของหานชีเยวี่ยไปพลาง เมื่อหานชีเยวี่ยรับมาดู ก็พบว่าเป็นจดหมายที่ส่งมาจากเมืองหลวงจริงๆ เป็นจดหมายที่หนามากจนซองป่องออกมา ไม่ได้ระบุชัดเจนว่าใครเป็นคนส่ง มีแค่ที่อยู่ แต่ที่อยู่นั้นก็ไม่ค่อยชัดเจนเท่าไหร่ นอกจากลู่จิ่งหมิงแล้ว เธอก็ไม่รู้จักคนอื่นที่เมืองหลวงเลย น่าจะเป็นลู่จิ่งหมิงจริงๆ

        หานชีเยวี่ยมองตัวอักษรที่เขียนด้วยลายมือตัวหนักบนซองจดหมาย ก็อดนึกถึงลู่จิ่งหมิงไม่ได้

        แม้จะรู้จักกันไม่นาน แค่ไม่กี่ครั้ง แต่ด้วยความไม่กี่ครั้งนั้นเอง ลู่จิ่งหมิงกลับสร้างความประทับใจให้หานชีเยวี่ยอย่างลึกซึ้ง

        แต่หานชีเยวี่ยก็ไม่รู้ว่าทำไม เธอก็แค่รู้สึกว่าลู่จิ่งหมิงเป็นคนดีคนหนึ่ง

        ฉางจื้อหย่วนคอยสังเกตสีหน้าของหานชีเยวี่ยอยู่ตลอดเวลา เมื่อเห็นหานชีเยวี่ยมีท่าทางเขินอายและยินดี เขาก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

        จดหมายฉบับนี้คงเป็นจดหมายที่แฟนของสาวสวยคนนี้ส่งมาให้สินะ? ไม่เช่นนั้นแล้ว สาวน้อยคงจะไม่แสดงท่าทางแบบนี้เมื่อเห็นจดหมาย คงจะไม่ดูเหมือนกำลังคิดถึงใครอยู่แบบนี้

        ก็จริง สาวสวยขนาดนี้ ถ้าไม่มีแฟนก็คงจะแปลกจริง ๆ

        ในระหว่างที่ฉางจื้อหย่วนกำลังคิดอยู่นั้น เขาก็ละทิ้งความคิดเล็กๆ ที่เพิ่งผุดขึ้นมาที่มีต่อหานชีเยวี่ยไป

        บนโลกนี้ยังมีดอกหญ้าสวยงามอีกมากมาย สหายหานสวยเกินไป

        หลังจากหานชีเยวี่ยกล่าวลาฉางจื้อหย่วนแล้ว เธอก็ถือจดหมายกลับไปที่สหคาม ลานสหคามยังคงเงียบสงบ เห็นได้ชัดว่าทุกคนยังไม่ตื่น เธอกลับไปที่ห้องทำงานของตัวเอง หลังจากปิดประตูลง เธอก็ค่อยๆ เปิดซองจดหมาย

        เมื่อเธอเปิดซองจดหมายดู ก็พบว่าข้างในมีจดหมายอยู่สองฉบับ ฉบับหนึ่งมีเลขเจ็ด (ชี) ตัวใหญ่เขียนอยู่ เห็นได้ชัดว่าเป็นจดหมายของเธอ เธอเดาว่าจดหมายอีกฉบับที่ไม่มีอะไรเขียน น่าจะเป็นจดหมายของสองเฒ่า

        เธอแค่เปิดจดหมายของตัวเองออกมา ตัวอักษรบนจดหมายก็ยังคงเป็นลายมือหนักๆ เหมือนกับบนซองจดหมาย ลายมือสมกับบุคลิกคนเขียนจริงๆ

        มุมปากของหานชีเยวี่ยปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่รู้ว่ารอยยิ้มของเธอตอนนี้อ่อนโยนและงดงามขนาดไหน ถ้าหากลู่จิ่งหมิงได้เห็นหานชีเยวี่ยในตอนนี้ เขาคงจะรู้สึกใจเต้นแรงอย่างแน่นอน

        แต่เสียดายที่ตอนนี้เขากำลังอยู่ห่างไกลหลายพันลี้ มองไม่เห็นคนที่อยู่ในใจได้ ทำได้แค่เขียนจดหมายเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้นคนทั้งสองก็ไม่ค่อยสนิทกัน แม้แต่ในจดหมายก็ไม่สามารถเขียนคำพูดที่แสดงความรู้สึกออกมาตรงๆ ได้ ทำได้แค่ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบเท่านั้น