ตอนที่ 17ไอ้คิ้วหนามาหาเื่!
ส่วนพ่อผันของเขาก็ตามสไตล์ศิลปินถ้าไม่สอนวาดภาพก็จะสอนเล่นดนตรี ตามแต่เขาอยากจะเรียนและโดยมากมักเป็กีตาร์โปร่ง หรือไม่ก็เปียโน คีย์บอร์ด ตามที่เสือน้อยชอบ
ในส่วนวาดภาพนั้นก็ทำได้นิดหน่อยผสมสีก็ทำเป็บ้างเล็กน้อย...
ส่วนตัวแล้วเสือน้อยชอบเปียโนมากกว่าเล่นแล้วไม่เจ็บนิ้ว อารมณ์ศิลปินพรั่งพรูอยู่ในสายเืของเขา ที่ซึมซับจากพ่อมาั้แ่เด็กจึงทำให้เขามีความสามารถด้านนี้ไม่น้อย เพียงแต่ไม่ถึงกับดีเลิศแค่เข้าขั้นเล่นเก่งเท่านั้น
คนเรานั้นมีความชอบไม่เหมือนกันพ่อไม่อาจยัดเยียดสิ่งที่ตนชอบทั้งหมดให้ลูกชายได้ เพียงแค่นำเสนอและท้ายที่สุดลูกของเขาก็เลือกสิ่งที่ตนเองชอบมา เฉกเช่นพวกเครื่องดนตรี หรือเื่ชกมวยก็เหมือนกันคนเรามีความชื่นชอบไม่เหมือนกัน
……
ตัดกลับมาที่ปัจจุบันหน้าโรงอาหาร
เสือน้อยที่เหม่อลอยหวนนึกถึงอดีตตอนประถม ที่พึ่งผ่านไปหมาด ๆ กางเกงก็เปลี่ยนสีแล้วโตขึ้นอีกปีแล้ว...
เสือน้อยบอกเพื่อน ๆ“ขอตัวไปซื้อข้าวกินก่อน”
เด็กหนุ่มหันไปมองร้านข้าวที่เปิดอยู่ไม่กี่ร้านพึ่งจะสิ้นเสียงเสือน้อยพูดจบไม่นาน เพื่อนร่วมห้องคนสนิทครั้นตอนอยู่ประถมอย่างไอ้เข้มก็ได้ะโไล่ตามหลังมา
เมื่อกวาดสายตาไปมองกลุ่มเพื่อนใหม่ของเสือน้อยเขาผงกศีรษะเป็การทักทาย และก็เตรียมที่จะเดินเข้าไปคุยกับเพื่อนซี้
เสียงสมชายดังขึ้นมาจากในกลุ่ม“ไอ้เข้ม มึงมาสายนะเนี่ยกูรอตั้งนาน…”
เสือน้อยเหลือบไปมองเห็นแต่ก็เข้าใจได้ทันที ปกติแล้วโรงเรียนแห่งนี้คนเข้ามาเยอะทั้งเพื่อนใหม่เพื่อนเก่า เพื่อนข้างบ้าน ญาติพ่อ หลานปู่ ฯลฯ
“กูหิวข้าวเดี๋ยวไปหาอะไรกินก่อน ถ้าใครหิวก็ไปนั่งด้วยกัน” เสือน้อยมุ่งหน้าไปที่โต๊ะว่าง ๆก่อนวางกระเป๋าจองที่เลือกสรรหาอาหารกิน แข่งกับเวลาก่อนเข้าแถว
สมชายถามขึ้นว่า“มึงรู้จักไอ้หมอนี่ด้วยเหรอวะ ไอ้เข้ม!?”
เข้มตอบชัด“รู้จักสิวะ เพื่อนสนิทกันเลย เรียนห้องเดียวกันตอนประถม…”
สมชายพูดต่อ“นี่มึงรู้มั้ย เพื่อนมึงไปจีบดอกฟ้าเข้าเสียแล้ว เป็สาวสวยห้องสองที่ไอ้คนชื่อพี…ที่มันพึ่งไปมีเื่ชกต่อยเมื่อวานดันไปชอบด้วยแน่ะ มึงเองก็เตือน ๆ เพื่อนเก่ามึงหน่อยสิ ได้ข่าวว่าไอ้พีเนี่ยมันเอาเื่ไม่ใช่ย่อยเลยนะ”
เข้มกะพริบตาปริบ ๆ สองสามทีก่อนที่จะหัวเราะร่า ความคิดในสมองก็พลันผุดคำพูดหนึ่งขึ้นมา
ตัวเขาพูดขึ้นว่า“นี่มึงรู้ไหมที่โรงเรียนเก่าของกู ทั้งพวกครูรวมไปถึง ‘พระครู’ และเพื่อนร่วมโรงเรียนรู้จักไอ้เสือแม่งแทบทุกคนพระครูที่โรงเรียนบอกประโยคหนึ่งที่จำขึ้นใจกูได้เลย…แค่มันไม่ไปหาเื่ใครก็บุญหัวแค่ไหนแล้ว!”
กลุ่มเพื่อน ๆร่วมห้องกับสมชาย ทำทีงุนงง ก่อนจะเปิดปากถามว่า “ขนาดนั้นเลยเหรอวะ?”
เข้มยืนตอบด้วยรอยยิ้มจางๆ ก่อนพูดว่า “อยู่ ๆ กันไปเดี๋ยวก็รู้เองแหละ เออแต่เตือนพวกเอ็งก่อนนะอย่าไปหาเื่มันจะดีที่สุด!” พอพูดเสร็จ เขาก็วิ่งตามเสือน้อยไปซื้อข้าวกิน
ทั้งสองนั่งคุยกันสัพเพเหระเข้มก็แซวว่าได้ข่าวไปจีบสาว ส่วนเสือน้อยก็บรรยายอย่างออกรสออกชาติเสือน้อยก็ถามว่า “เพื่อน ๆ โรงเรียนเก่าเราคนไหนอยู่ห้องสองบ้างวะ?”
เข้มคิดได้ทันที“น่าจะมีนะ เอ่อ...มะปรางไง!”
เสือน้อยดวงตาเปล่งประกาย“งั้นง่ายเลยเดี๋ยวกินเสร็จมึงกับกูไปหามะปรางกัน!”
ทั้งสองรีบกินข้าวทันทีก่อนเสือน้อยจะหยิบโทรศัพท์ค้นหาเบอร์ของมะปรางจากนั้นก็ไม่รีรอโทรไปหาเธอเดี๋ยวนั้นเลย
มะปราง : ว่าไง…คิดยังไงถึงโทรมาหาได้ล่ะ?
เสือน้อย :ก็...มีเื่ให้ช่วยหน่อย ตอนนี้อยู่แถวไหนเดี๋ยวเรากับไอ้เข้มไปหา...
ครู่ต่อมาเสือน้อยกับเข้มก็วิ่งปรู๊ดมาหาเสือน้อยยิ้มแห้ง ๆ ก่อนเดินไปหาเด็กสาวผิวขาวเธอนับเป็ดาวเด่นของโรงเรียนเมื่อตอนประถมทีเดียว
เสือน้อยมาถึงก็เข้าเื่ทันทีเพราะเป็คนกันเองรู้จักกันมาเนิ่นนาน โดยที่ตัวเขาขอให้ช่วยแนะนำให้รู้จักกับเพื่อนใหม่ของเธอหน่อย
มะปรางก็ถึงบางอ้อ“เหมือนฝันนี่เอง...ไม่น่าล่ะทำเอาเสือน้อยกลายเป็ลูกแมววิ่งตามมาถึงที่เลยเชียว” ส่วนมะปรางก็มองไปทางนายเข้มที่เขินอายอยู่ด้านหลัง ก่อนจะเลิกสนใจ
เสือน้อยยิ้มจาง ๆแก้เขิน และไม่ปฏิเสธอะไร ทางด้านมะปรางก็บอกว่า“เมื่อวานก็สนิทกันแล้วในกลุ่มห้องสอง มีเพื่อน ๆ น่ารักเยอะมากเลย…มา ๆเดี๋ยวเราพาไปรู้จัก”
เข้มบ่นพึมพำ “ใครจะน่ารักเท่ามะปรางได้...ไม่มีหรอก” แน่นอนเขาคิดแค่เพียงในใจ
เ้าตัวเดินจับกระเป๋าบิดตัวไปมาอาการมีพิรุธ อย่างชัดเจน นี่เป็หนึ่งในเหตุผลที่เขารีบสวาปามข้าวอย่างรวดเร็ว
ก่อนมะปรางเสนอให้เดินไปคุยไป“บอกก่อนนะ…แค่แนะนำให้รู้จักเท่านั้น ที่เหลือต้องช่วยตัวเอง เข้าใจไหม?”
เสือน้อยผงกศีรษะรับด้วยความเข้าใจยังไม่ลืมพูดอ้อม ๆ “แค่ได้มะปรางช่วยก็เปิดทางได้เยอะแล้วเมื่อวานเราไปถามชื่อเขามาแล้ว วันนี้แค่อยากมาแนะนำตัวน่ะ...คุยไม่นานหรอก”ด้วยเพราะเขาไม่รู้จะคุยเื่อะไร แวะมาทักทายคือกิจกรรมหลัก
จากนั้นก็ได้เดินมาถึงตึกเรียนศิลปะลานกว้างไม่มากแต่ให้ความร่มรื่น น่านั่งเป็อย่างมากแม้เศษใบไม้จะร่วงหล่นอยู่เป็ระยะ ๆ
มะปรางเดินมาถึงกลุ่มพร้อมกับเด็กหนุ่มแปลกหน้าสองคน คนหนึ่งหน้าตาคมเข้ม ผิวสองสี รูปร่างสูงใหญ่หากสังเกตดี ๆ จะเห็นมัดกล้ามเนื้อแน่นขนัด ที่เด่นสะดุดตาก็คือรอยยิ้มบนหน้าและฟันสีขาวเม็ดข้าวโพดเรียงราย
ส่วนอีกคนก็มองดูแล้วใบหน้าแป้นแล้นตัวเตี้ยกว่าอีกคนเล็กน้อย สายตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นมองไปที่แผ่นหลังของมะปรางเพื่อนสาวที่เดินนำอยู่ข้างหน้า
พอมาถึงโต๊ะมะปรางก็แนะนำให้เพื่อนกลุ่มใหม่ได้รู้จัก“ทุกคนนี่เพื่อนเก่าจากโรงเรียนเดิมของเรา และเขามาหาใครบางคนแถวนี้แน่ะ”เธอฉีกยิ้มกว้างด้วยมาดทะเล้น จึงทำเอาเข้มหัวใจพองโต
เด็กสาวที่น่ารักสะดุดตาที่สุดในกลุ่มก็พลันชำเลืองมองมาทางทั้งสามคนอยู่นานแล้ว แน่นอนว่าต้องเป็เหมือนฝัน
เธอมองเห็นนอกจากมะปรางแล้วก็เป็เด็กหนุ่มคุ้นหน้าอีกคนที่พึ่งขอเบอร์เธอเมื่อวานนี้เองกับเพื่อนชายอีกคนที่ทำหน้าทะเล้น
“สวัสดีเหมือนฝัน…”เสือน้อยโบกมือทัก พร้อมยิ้มยิงฟัน
“สวัสดีจ้ะ...นาย...เสือ...น้อย!”เธอยิ้มก่อนจะเน้นคำพูด แสดงออกว่าชื่อนี้ ได้ฟังครั้งหนึ่งก็ลืมไม่ลงจำง่ายอีกอย่างเล่นเข้ามาจีบเธอตั้งสองครั้งแน่ะ
เพื่อน ๆสาวในกลุ่มต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก เตรียมนินทาหลังจากนี้เป็แน่!
มะปรางก็แนะนำตัวเพื่อนตนเองอย่างเป็ทางการ“คนนั้นชื่อเข้ม ส่วนคนนี้ชื่อเสือน้อย” จากนั้นเธอก็ปล่อยให้เสือน้อยจัดการเอง
สมองเสือน้อยหมุนเร็วจี๋ไอ้เราก็แค่อยากคุยและอยากเจอหน้า แต่พอเจอดันพูดอะไรไม่ออกเสียได้!
จึงได้ชวนคุยในเื่ของเมื่อวาน“นี่วันนี้เดี๋ยวเราเพิ่มเพื่อนในเอ็มไปนะ...เหมือนฝัน”
เหมือนฝันก็ไม่ปล่อยให้หนุ่มตรงหน้ารอเก้อตอบกลับอย่างมีมารยาท “ได้สิ! เดี๋ยวเรารอรับนะ...”
แต่ว่ายังไม่ทันได้พูดจบประโยคก็มีเด็กหนุ่มอีกคนหนึ่ง พุ่งเข้ามาเบียดกระแทกทำเอาเสือน้อยต้องถอยหลังออกไปสองก้าว
คนที่มาใหม่ผิวขาวหน้าขาวจั๊วะตาสองชั้นคมเข้ม ดวงตามองไปแล้วดูขี้เล่น ทั้งสูงโปร่ง สำคัญที่คิ้วหนาเข้มเด่นเป็เอกลักษณ์มองดูก็รู้ว่าผู้หญิงชอบแนว ๆ นี้เยอะมาก
“นี่เหมือนฝัน...เราซื้อสาหร่ายมาฝากน่ะ”ยังไม่ทันไรก็พูดสอดแทรกเข้ามาแล้ว อย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย
มะปรางตะลึงลานอดอุทานในใจไม่ได้ “เ้าคิ้วหนาแกซวยแล้ว!”
เธอหวั่นใจเหลือเกินว่าเสือน้อยจะอารมณ์ขึ้นจึงได้หันไปกระตุกชายแขนเสื้อของเพื่อนเก่าส่งสัญญาณว่าให้ใจเย็น
พอ ๆกับเข้มที่คิดในใจว่า “ซวยแล้วมึง!”
เสือน้อยเห็นสายตาแฝงไว้ด้วยความขอร้องจากเพื่อนๆ ทำนองว่าอย่าก่อเื่นะ เขาที่โดนเบียดกระเด็นก็ฝืนยิ้มอยู่ด้านข้าง
ทว่าในใจโกรธไม่หาย “ทำเสียเชิงชายต่อหน้าสาวที่ชอบ นี่...มันออกจะเกินไปหน่อย!” เสือน้อยได้แต่ข่มใจไว้ ไม่งั้นได้เสียคะแนนต่อหน้าเหมือนฝันเป็แน่
เสือน้อยก็พูดแทรกขึ้นมาว่า“เหมือนฝัน งั้นเราขอตัวก่อนนะ…ไว้เดี๋ยว..เอ่อ..จะแวะมาเยี่ยมใหม่”เขาฉีกยิ้มกว้างก่อนโบกมือลา ทั้งยังไม่ลืมโบกมือให้มะปราง
พอทั้งคู่เดินหลบพ้นมุมมาเสือน้อยตาขวางทันที “ไอ้นั่นแม่งเป็ใครวะ มึงรู้จักเปล่า!?” แววตาเขา ราวกับพยัคฆ์พร้อมล่าเหยื่อพร้อมกระโจนเข้ากัดเหยื่ออย่างเต็มเขี้ยว
“ก็คงเป็คนดังนั่นแหละที่เปิดเรียนเมื่อวานแม่งก็เริ่มไปมีเื่ชกต่อยเลย เห็นว่าชื่อพี นี่แหละ”เข้มตอบ “เอาไงมึงจะจัดเลยมั้ย?” เขารู้จักเพื่อนตัวเองเป็อย่างดี
“พุทธภาษิตว่าทำสิ่งใดไม่เกินสามเหมือนที่กูบอกทุกครั้งแหละ อันนี้ครั้งแรกก็ปล่อยมันไปก่อน ยังเหลืออีกสองครั้ง”เสือน้อยพาเพื่อนเดินผ่านตึกออกไปสนามฟุตบอล เพื่อที่จะเตรียมตัวเข้าแถว
เสือน้อยเอ่ยปากพูด“ลอง ๆ ช่วยกูสืบประวัติมันหน่อย” เขาเอ่ยปากขอความช่วยเหลือ
“มาแล้วสินะ!” เข้มแสยะยิ้ม
ก่อนจะรับคำ“เออได้เลย!” พอนึกถึงเื่แบบนี้มันก็ทำเอาเขาย้อนนึกถึงตอนเสือน้อยชอบก่อเื่ที่โรงเรียนเก่าซึ่งเ้าตัวมักได้เปรียบทางด้านเหตุผลอยู่เสมอ
…….
ทั้งคู่ที่ยืนอยู่ปลายสุดของสนามฝั่งตรงกันข้ามกับที่นักเรียนส่วนใหญ่ไปรวมตัว รอเข้าแถวเคารพธงชาติกัน
ทั้งคู่สนทนาไปมาเช่นเพลงที่ต้องท่องจำสองเพลงแถมยังต้องท่องกฎเยาวชนคนดีศรีปทุมวิไลทั้งสิบเอ็ดข้อด้วย
ตอนนี้ทั้งคู่ยังท่องไม่ไปถึงไหนเลยส่วนเื่ร้องเพลงฟังติดหู ไปหลาย ๆ วัน ประเดี๋ยวก็ร้องได้เองแหละทั้งคู่คิดแบบนี้
ครู่หนึ่งก็มีรุ่นพี่ม.2 ม.3 เดินเข้ามาทักทายเสือน้อยเป็ที่รู้จักกันอย่างดี ในละแวกนี้ ทั้งเพื่อนและรุ่นพี่จากโรงเรียนเก่า ทั้งเพื่อนที่อาศัยอยู่แถวนี้
เสือน้อยก็ถามข้อควรระวังในโรงเรียนครูคนไหนดุหรือว่าคนไหนใจดี มันมักจะเป็เื่ที่นักเรียนใหม่ทุกคนอยากจะรู้และแหล่งข้อมูลที่ดีที่สุดก็คือพวกที่เข้ามาเรียนก่อน
1K
![BAD BOY โซ่ล่ามรัก [ SO X MILO ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1654136277_77307137.webp)
