"อืมมม"
ผมลืมตาขึ้นเเต่พบว่าตอนนี้ผมอยูาในห้องที่ทำจากไม้ที่ธรรมดาขณะที่ผมกำลังลุกขึ้นก็มีน้ำหนักที่หน้าอกทำไห้ผมเกือบล้มลง ก่อนที่ผมจะเห็นูเาสองลูกตรงอกผม ผมใมากก่อนที่จะดีดตัวขึ้นเเละดึงกระจกออกจากกระเป๋า เเละหัวใจผมก็หนุดเต้นทันที
"มะ...มันเป็ไปไม่ได้"
ในกระจกตอนนี้มิไช่ชายที่หล่อเหล่่าเเต่คือสาวน้อยที่สูง160กว่าๆรูปร่างเรียวเอวที่เฟอเฟ้ค ผิวที่ราวกับหยกที่สวยงามหน้าอกขนาดไหญ่ ใบหน้าที่น่ารักเเละอ่อนโยน ผมสีเงินเเสกทองเล็กน้อย
สีหน้าผมตอนนี้ไม่สู้ดีนักเเละบิดเบี้ยวไปมาเเต่มันไม่ได้น้สกลัวเเต่มันดูน่ารักมากๆ
"เชี้ย!!
ผมตื่นตระหนกอย่างมากก่อนที่สงบจิตใจที่เกือบเเตกได้ก็กินเวลาเป็ชั่วโมงระหว่างนั้นผมพึมพับราวกับคนบ้า
นี้ผมกลายเป็หญิงสาวที่หน่ารักงั้นเหรอ ชั่วซีวิตนี้ไม่เคยคิดฝันเลย
"หืมม"
ผมหนึกสิ่งหนึ่งได้ก่อนที่จะมองกระเป๋าใบเล็กๆข้างๆผม มันคือกระเป๋าที่ระบบมอบไห้ผู้เล่นดูเหมือนมันจะตามติดมาด้วย
"ระบบ"
ผมพูดเพิ่อเรียกระบบไห้ดูเเข็งเเกร่งเช่นเดิม เเต่มันน่ารักมากกว่า ถ้ามีชายหนุ่มอยู่ที่นี้พวกเขาคงกระโจนใส่ผมเเล้ว
//ข้อมูล//
ชื่อ:เฟอนาต
เลเวล:100
เพศ:หญิง
อาชีพ:นักบุญสีซาต
อาชีพรอง:จักพรรดินองเื
เผ่าพันธิ์:เนฟิริค (ผู้นำ)
ฉายา:เทพธิดาเเห่งา
อุปกรณ์:เซ็ตเสื้อผ้า ระดับปกติ กระเป๋ามิติระดับพระเ้า
เมื่อผมมองดูค่าสถานมันเปลี่ยนไปมองไม่มีหลอดเืเเละอะไรต่างๆเเละที่สำคัญเพศก็เปลี่ยนด้วย เเม้กระทั้งฉายาเทพาก็เปลี่ยนด้วย เเต่ผมก็พบว่าอุปกรณ์ทั้งหมดเครื่องประดับเเละอาวุธ ถูกยัดในกระเป๋าใบเล็กจนหมด
เเต่ก่อนที่ผมจะกรีดร้องออกมาประตูห้องก็เปิดออกมันคือเด็กสาวที่น่ารักมากเธออายุเพียง7ขวบเอง เมื่อเธอเห็นผมที่กำลังเศร้าอยู่เเต่มันไม่ทำไห้บรรยากาศหม่นมากเเต่กลับทำไห้ผมสวยขึ้นไปอีก
"พีสาวตื่นเเล้วเหรอ"
เธอเดินมาหาผมเเละทอบเสื้อผ้าไห้ผมก่อนที่จะวิ่งออกไปอย่าตื่นเต้นบอกคนอื่นๆว่าผมตื่นเเล้ว มันเป็เสื้อผ้าสำหรับผู้หญิงโยเฉพาะ ผมก็็พอมีความรู้บ้างในการใส่เสื้อของพวกผู้หญิง เริ่มจากชุกชั้นใน มันเเบบเเน่นมากเพราะขนาดของมันเล็กมากๆ ก่อนที่ผมจะส่วมไส่ชุดทั้งหมดเสร็จมันยากรำบาญมากๆ ก่อนที่จะมีคู่สามีภรรยาคู่หนึ่ง
"เ้าตื่นเเล้วงั้นเหรอ ข้านึกว่าเ้าจะตายเเล้วซะอีกตอนเราพบเ้า"
เป็ภรรยาที่กล่าวออกมาเธอเเสดงสีหน้าที่เป็ห่วง ออกมาสามีีนางก็เช่นกัน
ไอ้คนที่ช่วยเหลือคนอื่นที่ไม่รู้จักเเบบนี้เเละดูเเลอย่างดีเเละเเสดงความเป็ห่วงออกมามันหาได้อย่างยิ่งเลยละ ผมคิดกับตัวเองก่อนที่จะพยักหน้า เเละเเสดงรอยยิ้มทีาบิดเบี้ยวเเละไม่เป็ธรรมชาติออกมา เเต่ก่อนที่ผมจะตอบอะไรสามีนางก็กล่าวออกมา
"เ้าเกือบถูกพวกก็อบลินข่มขืน พวกข้าเลยช่วยเ้าเอาไว้นนะน่ะ"
สีหน้าผมมืดลงทันทีมันดำทมินมากๆเลย
"นี้คุณเราไม่ควรบอกเธอนะมัันอาจจะกระทบจิตรใจเธอได้"
ภรรยาดุด่าสามีนางเล็กน้อยสามีีได้เเต่ยิ้มออกมา
"เ้าชื่อว่าอะไร??"
เป็ภรรยาที่ถามผมออกมาเเต่ผมตอนนี้กำลังนึกถึงฉากพวกก็อบลินเเม้มันจะไม่เกิดขึ้นเเต่เหมือนมันจะกระทบจิตรใจผมเล็กน้อย
เมื่อเห็นว่าผมเหมือลอยเธอก็ไช้มือจักะจี้เอวผม ผมจึงได้สติ ก่อนที่เธอจะถามคำถามอีกครั้ง
"ชะ..ชื่อ เฟอนาต อาเค็นชีพ ค่ะ"
อาเค็นชีพคือนามสกุลของตระกูลของผู้นำเนเฟริคทุกรุ่นเเม้จะไม่ได่มาจสกตระกูลนี้ก็ตามต้องเปลี่ยนนามสกุลเป็ อาเค็นชีพทุกคน
"เป็ชื่อที่เพราะมากจะ มะนเเปลว่าอะไรนะ ดอกไม้ที่เเบ่งบานสินะ"
ผมอึ้งทันทีเพราะไม่ไช่เธอเเปลถูก เพราะดูเหมือนเธอจะรู้เื่ของรูนโบราณ
"มะ..ไม่ไช่คะ มันเเปลว่า ผู้มาจากสวรรด์ คะ"
ผมบอกความหมายที่เเท้จริงของชืาอของผมเธอดูเหมือนจะเขินเล็กน้อยส่วนสามีนางก็หัวเราะคิกคักก่อนจะโดนตบหัวเเละเงียบไป
"เอาละ ฉันชิ่อ ราเชล ส่วนนี้สามีฉัน อูดิน เธอคงเคยเจอลูกสาวของพวกเราเเล้ว เธอชื่อ วิเวียน น่ารักไช่ไหมละ"
ผมพยักหน้าออกไปเป็เชิงเห็นด้วย ราเชลหัวเราะชอบใจเเละคุยโม้เกี่ยวกับลูกสาวเธออย่างเมามันโดยที่ไม่รู้เลยว่าอูดินเเพ่นเเนบไปเเล้ว ผมก็ทนฟังเธอพ่าวเกี่ยงกัยลูกสาวอยู่นาน จนวิเวียนเดินกลับมา พร้อมกับดอกไม้