จะทำอย่างไรดี? ไปต่อสู้กับเขาให้ถึงที่สุด? ผลก็แสดงออกมาแล้วนี่ว่าเธอเอาชนะเขาไม่ได้
หรือจะไปฟ้องร้องเขาดี? แต่ถ้าหากไปฟ้องขึ้นมาจริงๆคนที่วางยางมู่อี้เฉินคือเธอ สุดท้ายก็เท่ากับว่าเธอทำตัวเองน่ะสิ!
หรือจะแก้แค้นเขาดี? อืม นั่นมันแน่นอนอยู่แล้วในเมื่อเธอเสียเปรียบเขาเสียขนาดนี้
แต่ว่าครั้งนี้เธอ “เสียหายหลายแสน” แต่ว่าเขาน่ากลัวเสียยิ่งกว่าที่เธอคิดหากจะพูดถึงเื่แก้แค้นอาจจะต้องใช้เวลานานเสียหน่อย
เื่ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้เป็เื่ที่เธอถูกทำร้ายจิตใจเป็อย่างมากนี่เองก็เป็ครั้งแรกที่เธอใกล้ชิดผู้ชายขนาดนี้
แม้ว่านับตามปกติแล้วนอกเสียจากพี่สาวของเธอ เื่อื่นๆ เธอก็ไม่เคยเก็บเอามาใส่ใจแต่เื่ครั้งนี้เป็เพียงเื่เดียวที่มันมีผลต่อจิตใจเธอเป็อย่างมาก
ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยมีแฟนมาก่อนยิ่งรักแรกของเธอกับโอวหยางเทียนที่คบหากันมาสามปี ทั้งเคยจับมือทั้งเคยจูบ แต่ก็ไม่เคยพัฒนาจนถึงขั้นนี้
เวลาที่พวกเขานัดพบกัน เขาเพียงแต่กอดเธอแน่นๆ แล้วกัดฟันพูดว่า “ปล่อยคุณไปแค่ชั่วคราวเท่านั้นแหละรอให้เราแต่งงานกันก่อนเถอะ คอยดูสิว่าผมจะจัดการอย่างไรกับคุณ!”
รู้ว่าเขากำลังอดทนอยู่และก็เข้าใจว่าเขาให้เกียรติเธอขนาดไหนจำได้ว่าตอนนั้นเธอหน้าแดงไปทั้งหน้าแล้วหันมาจูบเบาๆ ไปที่แก้มของเขาครั้งหนึ่ง
เมื่อคิดถึงโอวหยางเทียน จ้าวตงหานก็เ็ปไม่น้อย
โอวหยางเทียนคือรักแรกของเธอเริ่มต้นจากคำสาบานรักกันอย่างหวานชื่นจนสุดท้ายก็หายไปดื้อๆ เปลี่ยนไปจนเธอเองยังรับมือไม่ทันแม้แต่กระทั่งเหตุผลที่จากไปเขาก็ยังไม่มีให้เธอ
เธอเก็บรักษาความบริสุทธิ์มาเนิ่นนานเดิมทีจะเก็บครั้งแรกเอาไว้ให้สามีที่รักมันจะต้องเป็อะไรที่หวานล้ำอย่างบอกไม่ถูกไม่เคยคิดเลยว่าเมื่อคืนมู่อี้เฉินคนนั้นจะเอาเปรียบเธอที่ในสถานการณ์แบบนั้น ที่เธอถูกกระทำอย่างหยาบคายแถมยังต้องเป็ยาถอนพิษให้กับไอ้สารเลวนั่นทั้งคืน
เมื่อคิดขึ้นมาได้ว่า เอ ไม่ได้ออกจากห้องตั้งนานสองนานทำไมถึงไม่มีคนของไนต์คลับเข้ามาดูเธอบ้าง? คิดไปคิดมาต้องเป็เพราะคนของมู่อี้เฉินเฝ้าอยู่นอกห้องแน่ๆและไม่ให้ใครเข้ามา!
จ้าวตงหานฝืนกายลุกขึ้นเก็บเสื้อผ้าของตนเองทีละชิ้นๆ ปรากฏว่าเสื้อเชิ้ตของเธอรวมทั้งชุดชั้นในนั้นถูกฉีกขาดจนหมดไม่สามารถใส่ออกไปไหนได้ ถึงแม้จะมีเสื้อสูทของมู่อี้เฉินชิ้นนั้นคลุมก็ตามเถอะเธอไม่สามารถเดินออกไปข้างนอกทั้งอย่างนี้ได้หรอก
มองไปยังโทรศัพท์ของตนเองที่ถูกเหวี่ยงแตกจนเหลือแต่ซากข้างตู้วางเหล้านั่นซึ่งมันใช้การไม่ได้แล้ว
บ้าบอสมควรตายที่สุด!
เธอด่ามู่อี้เฉินในใจอีกระลอกและหันกลับไปยกหูโทรศัพท์ในห้องอีกครั้งปรับอารมณ์ตนเองให้คงที่และกดโทรออกหาจ้าวเซี่ยหน่วนก่อนอันดับแรก
“พี่คะ เมื่อคืนงานเสร็จดึกมากเลยนอนที่บริษัทพี่โทรเข้ามาหาฉันใช่ไหม? โทรศัพท์ฉันเสียน่ะอืม ไม่ต้องห่วงนะฉันไม่เป็ไร”
เมื่อวางสายพี่สาวเสร็จเรียบร้อยเธอก็โทรศัพท์หาเพื่อนสาวคนสนิทของเธอคนหนึ่ง
ยี่สิบนาทีให้หลัง เจี่ยงเชี่ยนก็มาถึง
เจี่ยงเชี่ยนเป็เพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยของจ้าวตงหานซึ่งเป็เพื่อนสนิทที่สุดคนหนึ่งของเธอ นิสัยค่อนข้างสงบเยือกเย็นรูปร่างหน้าตาดีและเป็ผู้บริหารคนสำคัญคนหนึ่งของบริษัทั์ใหญ่
ตอนเจี่ยงเชี่ยนเปิดประตูเข้ามาก็มองเห็นจ้าวตงหานสวมเสื้อคลุมทับไว้นั่งกอดอกอยู่กับพื้นแขนเสื้อเชิ้ตขาดไปหนึ่งข้าง แม้แต่กระดุมก็เหลือเพียงเม็ดเดียวกางเกงก็ไม่ได้อยู่ในสภาพที่สมบูรณ์ดูยับๆ เยินๆ ทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นดูแล้วน่าอายเป็อย่างมาก
ได้ยินเสียงฝีเท้า จ้าวตงหานก็เงยหน้าขึ้นมองเจี่ยงเชี่ยนมองเห็นปากของเธอบวมน้อยๆ หางตายังมีคราบน้ำตาอยู่คอและแขนทุกที่ล้วนเต็มไปด้วยรอยแดงช้ำ
ถึงแม้ว่าในโทรศัพท์จ้าวตงหานไม่ได้กล่าวอะไรออกมาเพียงแต่บอกให้เธอซื้อเสื้อผ้ามาให้ชุดหนึ่งแต่ว่าเห็นท่าทางแบบนี้แล้วเธอก็เดาออกได้ว่าเกิดอะไรขึ้นไปส่วนหนึ่ง
“ให้ฉันเรียกตำรวจไหม?”
เจี่ยงเชี่ยนถามขึ้นมา
จ้าวตงหานส่ายหน้าเบา ๆ
เจี่ยงเชี่ยนปิดประตูลงและนำถุงกระดาษที่อยู่ในมือส่งให้เธอ “งั้นแกเอาชุดนี้ไปเปลี่ยนก่อน!”
จ้าวตงหานพยักหน้า เธอชื่นชมเจี่ยงเชี่ยนอย่างหนึ่งคือ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นจะนิ่งเฉยไม่ใแม้แต่น้อย ดังนั้นเธอจึงเรียกให้เจี่ยงเชี่ยนมาแต่กลับกันหากเธอเรียกลู่เจียฉีเพื่อนสนิทอีกคนมาละก็จะต้องวุ่นวายตกตะลึงไปกันใหญ่ อีกทั้งยังจะโวยวายข้างหูของเธอไม่หยุดเป็แน่
จ้าวตงหานรับถุงกระดาษมาและก็เดินเข้าไปในห้องน้ำ
เธอรวบผมขึ้นอย่างลวกๆ ผัดหน้าลงรองพื้นหนาให้กับตัวเองอีกชั้นหนึ่งทั้งแต่งหน้าให้เข้มขึ้น เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเดินออกไป
เจี่ยงเชี่ยนถอนหายใจแล้วจึงถามขึ้น “เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
“ฉันนอนกับเขาแล้ว”
จ้าวตงหานก้มหน้าลง สองมือขยุ้มปลายเสื้อแน่นในใจรู้สึกเศร้าหดหู่เป็อย่างมาก
“ไหนว่าหาเด็กหนุ่มสักคนมานอนกับเขาไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงกลับกลายเป็ตัวเองได้?”
“ก็ครั้งแรกมันจะสำเร็จอยู่แล้ว แต่มันผิดแผนไปหมดกำลังจะหาหลักฐานที่คนอื่นเป็เกย์ก็ยังไม่ทันได้ แต่ดันกลายเป็ตัวเองเสียตัวซะก่อน”
ทำร้ายคนอื่นแต่ดันเข้าตัวเองทั้งหมดที่กล่าวมาคือว่าตัวเองทั้งนั้น ถ้าหากว่าเื่นั้นพูดออกไปละก็มันคือเื่ตลกชัดๆ
“ก็ฉันบอกแล้วไงว่าผู้ชายคนนั้นไม่ได้เล่นงานเขาง่ายๆ หรอกแผนแกมันปัญญาอ่อน แกก็ไม่เชื่อฉัน”
“ก็ฉันไม่คิดว่ามันจะเป็อย่างนี้นี่”
เธอประเมินชายหนุ่มต่ำเกินไปหรือจะบอกว่าเธอมั่นใจในตัวเองเกินไปก็ว่าได้
แผนที่เคยเล่นมาสามารถหลอกคนอื่นได้สำเร็จทุกครั้งแต่ครั้งนี้เธอประมาทไปสักหน่อย
ไม่คิดว่าแผนการที่วางมาดีขนาดนี้จะไม่สำเร็จยิ่งไม่เคยคิดว่าเขาจะใช้วิธีการแบบนี้มาแก้แค้นเธอ
“แกนะ วันๆ มัวแต่คิดถึงแต่คนอื่น ไม่เคยคิดถึงตัวเองกี่ปีมาแล้วเวลาคนอื่นทำผิด แกก็เป็แพะรับบาปแทนตลอดคนอื่นเขาไม่ทำธุรกิจก็ไปทำงานแทนเขา คนอื่นเขาไม่อยากแต่งงานกับมู่อี้เฉิน แกก็ไปคิดหาวิธีช่วยเขาสุดท้ายตกเป็ของผู้ชายคนนั้นแทนไปแล้ว แล้วถ้าพี่สาวแกไม่กล้าคลอดลูกเพราะกลัวเจ็บแกจะไปคลอดลูกแทนคนอื่นเขาไหมล่ะ? ทำมาทุกอย่างคนรอบข้างก็ไม่มีใครเห็นหัวแกแกคิดว่าที่แกทำมาทั้งหมดมันคุ้มบ้างไหม?”
ได้ยินคำพูดพวกนี้ จ้าวตงหานก็เงยหน้าขึ้นมามองเพดานและพูดเสียงพึมพำว่า
“เสี่ยวเชี่ยน แกไม่ต้องพูดแล้ว แกก็รู้อยู่พี่สาวสำคัญกับฉันมากแค่ไหนถ้าหากว่าตอนนี้ไม่ใช่เพราะเธอก็ไม่มีฉันในวันนี้ ขอแค่เพียงเธอมีความสุข ไม่ว่าจะให้ฉันทำอะไรก็ได้ทั้งนั้นแม้คนอื่นไม่เห็นหัว ฉันเองก็ไม่แคร์”
“เด็กโง่!”
เจี่ยงเชี่ยนกัดฟันกรีดร้องออกมา เธอรู้สึกเหนื่อยหน่ายกับเพื่อนคนนี้เป็อย่างมากจนไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรแล้ว
“พวกเราไปกันเถอะ ฉันยังมีธุระที่บริษัทต้องจัดการอีก”
พูดจบ จ้าวตงหานก็เดินออกไป
เธอเหนื่อยจนไม่มีแรง แต่อย่างไรก็ไม่อยากพักผ่อนยังกลับไปทำงานจัดการเื่ที่บริษัทเป็ปกติ
ที่ทำงาน
“ผู้ช่วยจ้าว วันนี้สีหน้าไม่ค่อยดีคุณไม่สบายหรือเปล่าคะ?”
ฉู่เช่อแผนกฝ่ายบุคคลยื่นแก้วชาให้เธอ พร้อมถามด้วยความเป็ห่วง
“ฉันไม่เป็ไรจ้ะ”
รู้ดีว่าอีกฝ่ายเป็คนดีจ้าวตงหานฝืนยิ้มเล็กน้อยและรับแก้วชาไป
“นี่เป็แฟ้มประวัติของพนักงานบรรจุใหม่ฉันจะวางไว้ตรงนี้นะคะ หากมีเวลารบกวนคุณช่วยดูหน่อยค่ะถ้ารู้สึกไม่สบายคุณรีบกลับไปพักผ่อนดีกว่านะคะ ร่างกายสำคัญกว่า อย่าหักโหมจนเกินไปนะคะ”
“โอเค ฉันจะพยายามนะ”
เพียงพูดจบก็หันกลับไปยุ่งกับงานต่อ
เวลานี้มู่อี้เฉินเองก็กำลังนั่งจัดการเื่บริษัทอยู่ในห้องทำงานชั้นสูงสุดของตระกูลมู่กรุ๊ป
เหลิ่งคุนถือเอกสารฉบับหนึ่งเดินเข้าไปในห้องทำงานกล่าวเสียงเบากับมู่อี้เฉินว่า “นายน้อยครับ มีเอกสารรบกวนให้เซ็นชื่อครับ”
“อืม เอาวางไว้ตรงนั้นก่อน!”
******ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/90ce161da221886d696d6570951463b2
***เวลาแชร์หรือเมาท์มอยนิยายเื่หนีรักร้ายท่านประธานเ้าเล่ห์ที่ไหนขอฝากแฮชแท็ก #หนีรักร้ายท่านประธานเ้าเล่ห์ #readAwrite ด้วยน้า
206
