ตอนที่ 1 ลายมือบอกชะตา
เพียงนารา สาวน้อยน่ารักใบหน้าจิ้มลิ้มกำลังนั่งคิดถึงคำพูดของป้าบุญ ป้าบุญคือหมอดูชื่อดังในย่านที่เธออยู่วันนั้นแกขอดูลายมือ และทักเพียงนาราว่า...
"เส้นเดินทางเด่น มีแพลนจะไปไหนหรือเปล่า" เพียงนาราส่ายหน้าให้ป้าบุญ
"ไม่ค่ะ หนูจะไปไหนได้ ลองหนูหายไปสิ แม่ได้ด่าสามวันไม่เลิก"แม่ที่เพียงนาราพูดถึงเป็เพียงแม่เลี้ยงเท่านั้น ไม่ใช่มารดาผู้ให้กำเนิด
"แต่ป้าว่านารากำลังจะได้เดินทางนะเนี่ย"ป้าบุญมองลายมือแล้วพูดย้ำอีกครั้งด้วยความมั่นใจ
"ไปไกลมั้ยจ๊ะ"
"ไม่ใกล้ ไม่ไกล แต่เส้นมันคมลึก เหมือนจะได้ไปจากที่นี่"ป้าบุญก็พูดไปตามเส้นลายมือที่เห็น ส่วนจะเกิดขึ้นหรือไม่นั้นก็อีกเื่
"แฟนหนูก็ยังไม่มี ป้าดูใหม่ซิ ในใจหนูไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว แม่ด่าทุกวันถ้าเมามาก็..."
"ก็ถูกตีใช่มั้ย"
"ใช่จ่ะ แต่หนูไม่รู้จะไปไหน"
"เอาน่า...อาจจะมีอะไรบางอย่างนำพาให้ต้องไปก็ได้ปีนี้นารากำลังจะได้เจอเนื้อคู่ด้วยนะเนี่ย" ป้าบุญมองแล้วมองอีกมองเส้นลายมือ จากประสบการณ์ดูลายมือมาทั้งชีวิตของท่านเื่เนื้อคู่ยังไงก็ไม่พลาด
"เนื้อคู่เหรอจ๊ะ" นาราทำหน้างง ผู้ชายที่เข้ามาจีบเธอแค่ได้เห็นสภาพแม่ขี้เมาแถมยังด่าเก่ง คุยได้ไม่ถึงสามวันก็หนีแล้ว
"ใช่จ่ะ เส้นเนื้อคู่ก็เด่น นี่ไงเส้นนี้ดูสิ" ป้าบุญชี้ให้เพียงนาราดูเส้นในลายมือของเธอพร้อมกับสอนให้เธอดูลายมือไปด้วย
"แต่ชีวิตยังต้องเจออุปสรรคอีก ยังไงก็อดทนเอาหน่อยนะถ้าผ่าน่นี้ไปได้ชีวิตก็จะเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ"
"ชีวิตหนูั้แ่เสียพ่อไปก็ไม่เห็นมีอะไรดีเลย" นาราคิดถึงพ่อที่สุดถ้าพ่อยังอยู่ ชีวิตของนาราต้องดีกว่านี้แน่ๆ
"ไม่เชื่ออย่าลบหลู่สิ"
"หนูเชื่อป้าอยู่แล้วจ่ะ ขอให้คำทำนายของป้าเป็จริงหนูจะได้ไปจากที่นี่สักที" ที่ยังต้องอยู่ เพราะไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนเธอเกิดและโตที่นี่ ไม่เคยไปไหนไกล
"เอาเถอะ คงอีกไม่นาน ชีวิตเอ็งจะต้องดีขึ้นอย่างแน่นอนเชื่อป้านะ"
"ป้าจ๊ะ หนูจะได้เรียนต่อมั้ยจ๊ะ" ป้าบุญส่ายหน้าให้เป็คำตอบ
ั้แ่ที่พ่อของเธอเสียไปตอนจบ ม.6 พอดีหลังจากที่พ่อเสียไปแม่เลี้ยงก็บอกกับเธอว่าไม่มีเงินส่งเรียนนั่นจึงทำให้เพียงนาราไม่มีโอกาสได้เรียนต่อเหมือนเด็กรุ่นเดียวกัน
ทุกวันนี้เธอมาช่วยป้าบุญดูแลคิวลูกค้าในร้านและช่วยขายของ ได้ค่าจ้างเป็รายวัน ่ไหนลูกค้าดูดวงเยอะป้าแกก็แบ่งให้มากหน่อยป้าบุญเป็คนใจดี ขี้สงสารเงินส่วนหนึ่งที่ได้มาจากการดูดวงท่านก็ต้องแบ่งไปทำบุญด้วย
่เวลาว่างๆสองปีที่ผ่านมาป้าบุญก็มักจะสอนเพียงนาราดูลายมืออยู่เสมอ ทำให้เพียงนาราพอที่จะดูลายมือให้คนอื่นได้แต่ยังไม่เก่งมากนัก
ในขณะที่เพียงนารากำลังนั่งคิดถึงเื่ราวต่างๆที่ผ่านๆมาเสียงแม่ร้องะโเรียกนาราดังลั่นบ้าน
"นารา นารา แกอยู่ไหน มาหากูหน่อย"นาราออกจากภวังค์ความคิดเมื่อสักครู่นี้ทันที
"หนูอยู่นี่จ่ะ" ขานรับพร้อมกับรีบลุกเดินไปหาแม่ที่กำลังร้องเรียกอยู่ตอนนี้ขืนชักช้าเดี๋ยวแม่โมโห คนที่เจ็บตัวก็คงหนีไม่พ้นนาราอีกตามเคย
"มานี่ซิ" อนงค์แม่เลี้ยงของนารา ท่าทางเมามาด้วยเดินเข้ามานั่งด้วยท่าทางหัวเสีย คงจะไปบ่อนแล้วเสียมาอีกตามเคย
"แม่มีอะไรจะใช้หนูหรือเปล่าจ๊ะ" เมื่อก่อนตอนพ่อยังอยู่นาราและแม่เลี้ยงมีความเป็อยู่ที่ดี แต่หลังจากที่พ่อเสียไป แม่ก็เริ่มเข้าบ่อนดื่มเหล้า ติดการพนัน นาราไม่ได้เรียนหนังสือการศึกษาน้อยเธอจึงไม่รู้ว่าจะไปทำงานอะไร บังเอิญเจอป้าบุญชักชวนให้ไปช่วยแกทำงานที่ร้าน มีค่าแรงให้ นาราจึงไป เนื่องจากบ้านของป้าบุญอยู่ไม่ได้ห่างจากบ้านของเธอมากนัก
"ถึงเวลาที่มึงจะต้องตอบแทนกูแล้ว"สายตาของอนงค์จับจ้องมองมาที่ใบหน้าของเพียงนาราส่วนแขนอีกข้างกอดขวดเหล้าเอาไว้แน่น
"ตอบแทนอะไรจ๊ะ" ทุกวันนี้เธอก็กำลังตอบแทนอยู่ไม่ใช่เหรอแม่ชอบอ้างเื่ตอบแทนบุญคุณกับเพียงนาราอยู่เสมอสองปีมานี้หลังจากที่พ่อของเธอเสียชีวิตไปแล้ว เงินที่เพียงนารารับจ้างหามาได้ก็เอามาเป็ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่ากับข้าว ในบางครั้งก็ยังต้องเจียดให้แม่ด้วย
การที่มีกันอยู่แค่สองคนทำให้เพียงนาราไม่กล้าออกจากบ้านไปทำงานที่ไกลๆ ถึงแม้ว่าเธอจะอยากไปมากก็ตามก่อนพ่อเสียแม่อยู่กับพ่อมาห้าปี พ่อเสียไปสองปีเพียงนาราอยู่กับแม่เลี้ยงมาเจ็ดปี แม่ไม่มีลูก ถ้าเธอไปแม่คงอยู่คนเดียว
"ก็ตอบแทนที่กูเลี้ยงมึงมาจนโตป่านนี้นี่ไง กูจะให้มึงแต่งงาน"คำว่าแต่งงานทำให้เพียงนารารู้สึกใมาก
"แต่งงาน! แต่งกับใคร หนูไม่แต่ง"
"มึงต้องแต่ง กูไม่มีเงินแล้ว บ้านพ่อมึงกำลังจะโดนยึด"แม่เอาบ้านของพ่อหลังนี้ไปจำนำที่บ่อน ซึ่งเธอเองก็เพิ่งจะรู้แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
"ก็ถ้าแม่ไม่ไปเล่นการพนัน..." เพียงนารายังพูดไม่ทันจบเสียงของแม่เลี้ยงก็ดังขึ้นพร้อมกับชี้นิ้วมาที่ใบหน้าของเธอ ด้วยสายตาไม่พอใจจนเพียงนาราไม่กล้าที่จะพูดต่อ เธอจึงหยุดคำพูดอยู่แค่นั้น
"มึงหยุดพูดเดี๋ยวนี้เลยนะ ใครใช้ให้พ่อมึงรีบตายล่ะ ยังไงมึงก็ต้องแต่งกูจะเอาเงินค่าสินสอดไปใช้หนี้" เมื่อก่อนตอนยังมีพ่ออยู่ พ่อทำงานคนเดียวเลี้ยงแม่ เลี้ยงนาราอย่างดี หลังจากที่หัวเรือของบ้านไม่อยู่แล้วความเป็อยู่ในบ้านก็เปลี่ยนไป
"เท่าไหร่จ๊ะ"
"ห้าแสน"
"ห้าแสน!! หนูไม่แต่งนะแม่" ลึกๆแล้วนาราก็มีความดื้ออยู่บ้างพอสมควรแต่ด้วยความที่ตัวเองเป็เด็กจึงยอมแม่เลี้ยงมาตลอดแต่เื่แต่งงานเธอคงยอมไม่ได้
"กูให้มึงเลือก แต่งงานมีครอบครัว กับถูกขายให้เ้าของบ่อนมึงจะเลือกอันไหน"
"หนูไม่เลือก" คำพูดของผู้หญิงที่เพียงนาราเรียกว่าแม่ทำให้เพียงนาราน้ำตาร่วง เธอคิดว่าแม่น่าจะพูดจริงแม่เลือกสิ่งนี้ให้เธอคงเป็ทางเลือกสุดท้ายแล้วเพราะที่ผ่านมาแม่ก็พาผู้ชายเข้าบ้านไม่ซ้ำหน้าตลอด ตัวเองคงขายไม่ได้แล้วก็เลยคิดจะขายลูก
"เงินห้าแสนที่แม่เป็หนี้ เรามาช่วยกันทำงานใช้หนี้ก็ได้นี่จ๊ะ"แม่ไม่มีลูก นาราเองก็ไม่มีใคร เงินห้าแสนจะว่าเยอะก็เยอะ แต่ถ้าตั้งใจทำงานตั้งใจเก็บสักวันจะต้องใช้หนี้หมดได้อย่างแน่นอน
"ชาติไหนจะหมดล่ะ ก็แค่แต่งงาน เบื่อก็เลิก สมัยนี้เขาไม่ถือกันแล้วช่วยแม่หน่อยไม่ได้หรือไง" ฝ่ามือเรียวยกขึ้นปาดน้ำตาที่แก้มใสๆของตัวเอง
"หนูไม่แต่ง ยังไงหนูก็ไม่แต่ง"
"ไม่แต่งไม่ได้! กูเอาเงินเขามาแล้ว เตรียมตัวให้พร้อมเย็นนี้เขาจะมารับตัวแกไป" พูดจบก็ลุกเดินกอดขวดเหล้าเข้าห้องไปโดยไม่สนใจความรู้สึกของเพียงนาราเลยสักนิด
ตอนแรกบอกว่าจะเอาเงินไปใช้หนี้เธอเข้าใจว่ายังไม่ได้เอาเงินเขามา ครั้งนี้บอกว่าเอาเงินเขามาแล้วคำพูดของแม่มีอะไรเชื่อถือได้บ้าง
เมื่ออนงค์เดินหายเข้าห้องไปเพียงนาราจึงวิ่งออกจากบ้านไป พร้อมกับกระเป๋าสะพายที่เธอใช้เป็ประจำเวลาออกนอกบ้านเธอไม่รู้ว่าจะไปไหน จึงวิ่งไปหาป้าบุญ คนที่ให้งานและเงินกับเธอ
194
![[จบ] สาวนาผู้เป็นมารดาของครอบครัวตัวร้าย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1676012370_30572998.webp)
