หยงิ กำลังนอนอ่านนิยายอยู่ดีๆ จู่ๆแสงปริศนาก็ส่งออกมาจากโทรศัพท์ ถูดดูดเข้าไป ในโทรศัพท์ เขาพบว่าตัวเองอยู่ในห้องที่ไม่รู้จัก หยงิลุกขึ้นไปส่องกระจกแล้วพบว่า เค้าได้เข้ามาอยู่ในร่างของคนคนหนึ่ง
ที่มีหน้าตาหล่อเหล่า ผมดำตัวสูงคิ้วเป็รูปกระบี่ สายตาเ็า ผิวขาว จู่ๆก็มีเสียงดังออกมาจากนอกห้อง “ถังเฉิงถึงเวลาไปโรงเรียนแล้ว”
หยงิยืนงง จู่ๆก็ได้มีความทรงจำของใครบ้างคนเข้ามาในห้วงสมองของหยงิ “ตึง” หยงิล้มลงจากพื้นแล้วเอามือกลุ้มห้วด้วยท่าทางเ็ป เ้าของเสียงที่เรียงหมงิได้วิ่งเข้ามาในห้อง “ถังเออร์!!!” คนๆนั้นรีบเข้าไปประคอง หมงิ
หมงิลืมตา ได้พบกับหญิงสาว อายุ25ปี ผมยาวสีน้ำตาล รูปร่างสมบูรณ์ ประคองเค้าอยู่ “ท่านแม่ข้า ไม่เป็ไรขอรับ”
แม่ของถังเฉิงได้ประคองหยงิไปนั่งที่โต็ะและพูดด้วยร้ำเสียงที่เป็ห่วงว่า “ลูกเป็ตรงไหนหรือไหม เราไปหาหมอดีมั้ย ให้แม่ไปเรียกพ่อมามั้ย” หยงิได้หันไปมองท่านแม่ “ไม่เป็ไรครับท่านแม่ ลูกอยากจะขอนอนพักซักหน่อยขอรับ” แม่ของถังเฉิงได้เอามือลูบหัวด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้ม “ถ้าลูกรู้สึกป่วยหรือไม่สะบายตรงไหนให้เรียกแม่เลยน่ะ” แม่ของถังเฉิงได้ลุกออกจากห้องแล้วปิดประตูเบาๆ
เมื่อเห็นว่าท่านแม่ได้เดินออกไปแล้ว เค้าได้ลุดขึ้นมาแล้วเดินไปที่กระจก หยงิพึกพัม “นี้เราได้มาอยู่ต่างโลกแล้วหรอเนี่ย!!! เราจะมีระบบโกงเหมือนในนิยายรึเปล่าเนี่ย! นิ้วทองคำ!” หลังจาดหยงิกล่าวคำนี้ออกมาไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น “ทำไม่ไม่มีอะไรเกิดเลย ฟระ นิ้วทองคำ! นิ้วทองคำ!! ระบบ ระบบ!!” “หรือว่าไม่มีระบบโกง ม่ายน้าาาาา”
หลังจากหยงิทำใจได้ เค้าได้มองกระจกอีกครั้ฝและพูดว่า “ไม่มีก็ช่างมัน หมงิจะมีชิวิตรอดในต่างโลกให้ได้ เดี๋ยวสิ เ้าของร่างนี้ชื่อถังเฉิง แสดงว่าต้องเปลี่ยนชื่อเป็ถังเฉิงสิน่ะ” ถังเฉิงได้มองไปยังประตู้ที่ปิดสนิท “ข้างนอกคือโลกใบใหม่ที่ต้องใช้ชีวิตสิน่ะ”
ถังเฉิงได้เดินไปเปิดประตู้พร้อมก้าวออกจากประตูด้วยความตื่นเต้น
696
