เปรี้ยง! เปรี้ยง!!
เสียงการต่อสู้ดังสนั่นไปทั่วทั้งป่ากลุ่มนักผจญภัยสี่คนกำลังวิ่งหนีไปพลางต่อสู้กับฝูงมอนสเตอร์หมูป่าขนเหล็กไปด้วย ยังโชคดีที่ดูเหมือนมอนสเตอร์หมูป่าเหล่านี้จะไม่สนใจพวกเขามากนักมีเพียงสามตัวเท่านั้นที่วิ่งไล่มาส่วนอีกเจ็ดตัวกำลังกัดกินศพของเพื่อนพวกมันอยู่
“ทำไมพวกมันถึงมากันเยอะขนาดนี้!” เกรฟะโออกมาขณะที่ใช้ดาบฟาดฟันไปด้วยยังดีที่มอนสเตอร์ทั้งสามตัวที่ตามมาไม่ได้แข็งแกร่งเท่าตัวพวกเขากำจัดไปจึงทำให้พวกเขาพอจะต่อสู้และหลบหนีไปพร้อมกันได้
“ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าพวกมันกินศพกันเองด้วยเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ” วอลแทงค์ของทีมที่ดึงมอนสเตอร์หมูป่าสองตัวเอาไว้กล่าวออกมาสถานการณ์ตอนนี้จัดได้ว่าย่ำแย่มาก ต้องรับมือมอนสเตอร์ถึงสามตัวแถมยังไม่รู้ด้วยว่าอีกเจ็ดตัวที่เหลือจะตามมาไหม
ตู้ม ตู้ม บึ้ม
“พลังเวทย์ผมจะหมดแล้วน้ำยาฟื้นฟูก็เหลือแค่สองขวด!”หลังจากส่งเวทย์บอลไฟโจมตีมอนสเตอร์หนึ่งในตัวที่กำลังโจมตีเกรฟอยู่เขาก็กล่าวออกมาพร้อมกับหยิบน้ำยาฟื้นฟูออกมากินไปด้วย
ฟิ้ว ฉึก!
“ทำได้ดีมาก เซรีน”เกรฟกล่าวชมหญิงสาว เพราะธนูดอกนั้นยิงเข้าที่ั์ตาของมอนสเตอร์เข้าพอดีทำให้มันโจมตีใส่เขาพลาดเป้าไป
เพราะไม่สามารถเข้าไปช่วยโจมตีระยะประชิดได้หญิงสาวเพียงคนเดียวจึงหยิบธนูออกมาต่อสู้แทนเธอฝึกทั้งการใช้ดาบและธนูจึงพอจะช่วยสนับสนุนได้บ้าง
............
“สำเร็จ เหลืออีกแค่สองตัวแถมพวกเราก็ถอยมาห่างจากอีกเจ็ดตัวนั้นได้เกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว” เกรฟกล่าวออกมาหลังจากล้มมอนสเตอร์ไปได้หนึ่งตัว
“เลิกพูดแล้วมาช่วยกันก่อนได้ไหม! ผมจะตรึงมันเอาไว้ไม่อยู่แล้วนะ!” วอละโขึ้นเพราะเห็นอีกสามคนไม่เข้ามาช่วยสักทีถึงเขาจะเป็แทงค์แต่ก็ต้องหลบบ้าง รับดาเมจบ้างพอมอนสเตอร์จะไปโจมตีคนอื่นก็ต้องใช้สกิลดึงมันกลับมาอีก
“จัดการให้เสร็จแล้วรีบหนีกันเถอะอย่างน้อยแบ่งแก่นเวทย์กันไปคนละอันก็ยังพอได้ค่าใช้จ่ายกันบ้าง” ไมเคิลกล่าวออกมาพร้อมกับบัพเพิ่มพลังโจมตีให้กับเกรฟ
“ฆ่ามัน!” ทั้งสี่คนประสานเสียงลงมือจัดการมอนสเตอร์หมูป่าขนเหล็กอีกสองตัวด้วยความแน่วแน่พวกเขาจะต้องรอดไปให้ได้!
…………………..
หลังทั้งสี่คนรุมโจมตีได้ประมาณสิบนาทีมอนสเตอร์หมูป่าขนเหล็กทั้งสองตัวก็ถูกพวกเขาจัดการจนได้เกรฟรับหน้าที่เดินไปเลาะเอาแก่นเวทย์ออกมาจากร่างของหมู่ป่าขนเหล็ก ส่วนคนอื่นๆกำลังนั่งพักผ่อนกันอยู่ จะได้เดินทางกันต่อ
“ผมขอตัวไปธุระหน่อยนะ”ไมเคิลที่เห็นว่าน่าจะปลอดภัยแล้วจึงได้แยกตัวไปยังพุ่มไม้ใกล้ๆเพื่อไปทำธุระส่วนตัว แต่หารู้ไม่ว่ามีอะไรบางอย่างกำลังรอเขาอยู่!
“เฮ้ย มันต.... ฉูดด”อยู่ ๆไมเคิลที่กำลังจะเดินเข้าพุ่มไม้ก็ะโออกมาพร้อมกับเงียบไป
ครึ่งหลัง
ทำให้ทุกคนพากันหันไปมองก็พบว่าร่างของไมเคิลที่ยืนอยู่ตรงนั้น ร่างกายดูปกติดีทุกอย่าง แต่ส่วนของศีรษะกลับหายไปซะแล้วเืพุ่งทะลักออกมาจากร่างกายที่ไร้ซึ่งส่วนหัว
“ไมเคิล!!” ทั้งสามคนที่หันไปเห็นเหตุการณ์พากันร้องออกมาสุดเสียง
“สุนัขเพลิงทมิฬ”เกรฟซึ่งเป็หัวหน้ากลุ่มและมีความรู้เยอะที่สุดกล่าวออกมาทำให้อีกสองคนที่ยังเหลือรอดได้รู้ชื่อของมอนสเตอร์ด้านหน้า
“มันคือตัวอะไรกันฉันไม่เคยเห็นมอนสเตอร์แบบนี้มาก่อนเลย”เซรีนกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ
“มันเป็มอนสเตอร์ระดับสามที่ติดท็อปตัวอันตรายในป่านี้เลยล่ะความจริงภารกิจที่กลุ่มของพวกเราได้รับมาก็คือมาสืบเื่ของเ้าตัวนี้แล้วกลับไปยืนยันตำแหน่งของมันให้ทางสมาคมรู้” วอลกล่าวตอบ เขาก็ได้เห็นรูปวาดคร่าว ๆ ของมันมาแล้ว ทำให้พอจะจำได้
“มันน่าจะซุ่มดูการต่อสู้ของพวกเราอยู่แต่แรกแล้วพอพวกเราเผลอก็อาศัยจังหวะจัดการหนึ่งในพวกเราทันที บัดซบ!” เกรฟสบถออกมาในหัวต่างคิดวิธีกรมากมายว่าจะเข้าต่อสู้หรือค่อย ๆหลบหนีคืนนี้มันแปลกประหลาดเกินไปแล้ว! แถมไมเคิลก็ยังต้องมาตายอีก
กลุ่มของพวกเขาทั้งสามคนสนิทกันมากพวกเขาได้เจอกันที่ดันเจี้ยนระดับ Fในตอนที่เพิ่งเป็นักผจญภัยหน้าใหม่หลังจากนั้นก็ช่วยเหลือกันมาตลอดจนเลื่อนระดับมาเป็นักผจญภัยแรงค์E ได้
“เหมือนจะไม่มีเวลาให้คิดมากแล้ว คุณเซรีนถ้าพวกผมรับมือไม่ไหวขอให้คุณรีบหนีไปเลย”เกรฟพูดขึ้นมาเมื่อเห็นว่าสุนัขเพลิงทมิฬเตรียมเข้าโจมตีแล้ว
มันเป็มอนสเตอร์สุนัขที่มีสีดำทั้งตัวมีหนามกระดูกแหลมคมอยู่ตามขาทั้งสี่ข้างรวมถึงกระดูกสันหลังของมันนอกจากนี้มันยังเรียกเปลวเพลิงทมิฬ เวทมนตร์ระดับสามได้อีกด้วยถ้าประมาทโดนเปลวเพลิงนี้เข้าจัง ๆ ต่อให้เป็ผจญภัยแรงค์ D ก็ได้รับาเ็สาหัสได้ นับประสาอะไรกับพวกเขาที่เพิ่งจะแรงค์ E
ตู้ม!
วอลยกโล่ขนาดใหญ่ของเขาขึ้นมาป้องกันการโจมตีที่ถูกเล็งไปหาเกรฟไว้ได้ทันแต่ถึงจะป้องกันไว้ได้ตัวของเขาก็ยังสูงส่งถอยหลังไปนับสิบก้าว! ขนามหมูป่าขนเหล็กยังทำให้เขาถอยได้แค่หนึ่งถึงสองก้าวเท่านั้น มอนสเตอร์ตัวนี้แข็งแกร่งเกินไป!
“ย๊ากกก ดาบผ่าศิลา”เมื่อเห็นว่าวอลได้หยุดการโจมตีครั้งแรกของมอนสเตอร์ไว้แล้วเกรฟก็ได้อาศัยจังหวะนั้นะโเข้าใส่สุนัขเพลิงทมิฬจากทางด้านข้างทักษะดาบผ่าศิลาที่สามารถแยกหินได้ด้วยดาบเดียวถูกเรียกใช้ทันทีเขาเล็งไปยังบริเวณคอของมอนสเตอร์ที่ไม่มีกระดูกปกคลุมไว้
ฉีก!
แต่คมดาบที่ควรจะสับเข้าที่คอของสุนัขเพลิงทมิฬมันกลับหยุดอยู่อย่างนั้นด้วยระยะห่างแค่หนึ่งนิ้วเท่านั้นพร้อมกับหยดเืที่ค่อย ๆ ไหลลงมาสู่ปลายดาบ
“ไม่นะ! ไอ้มอนสเตอร์สารเลว” เซรีนส่งเสียงออกมาพลางยิงธนูเข้าใส่ไม่หยุดหวังให้การโจมตีนี้ช่วยให้ร่างของเกรฟถูกปล่อยตัว
แต่มันก็สายไปซะแล้วเพราะร่างของนักดาบประจำทีมถูกหางที่แหลมคมของสุนัขเพลิงทมิฬทะลวงผ่านกลางร่างลอยค้างอยู่แบบนั้น
“อั้ก! หนี...ไป...ฝาก...ดูแลน้องสาว...ของไมเคิลด้วย.....อ๊ากกกก”ยังไม่ทันที่เกรฟจะพูดจบ เขาก็ถูกเพลิงทมิฬเผาร่างทั้งเป็ ิัค่อยๆไหม้เกรียมเขากรีดร้องออกมาด้วยความเ็ปถึงขีดสุด
ตุบ! บรู๊วววว
สุนัขเพลิงทมิฬสะบัดหางโยนร่างที่ถูกเผานั้นทิ้งไปข้างทางอย่างไม่ใยดีก่อนที่จะส่งเสียงหอนออกมาดังกังวาน ถึงแม้จะไม่รู้ภาษาของสุนัขแต่เสียงหอนของมันกลับทำให้คิดว่ามันส่งเสียงออกมาเพราะยินดีกับการฆ่าซะมากกว่าเรียกกำลังเสริม
“คุณเซรีน รีบไปซะถ้าคุณรอดไปได้ฝากดูแลน้องสาวของไมเคิลที่โรงพยาบาลไวท์เฮาส์ด้วยเธอชื่อว่าโรส” วอลที่เห็นภาพตรงหน้าถึงแม้ในใจจะเต็มไปด้วยความโกรธ
แต่เขาก็รู้ดีว่าไม่อาจจะทำอะไรได้มากนักจึงกล่าวกับเซรีนตัวของเขาและเกรฟล้วนเด็กเด็กกำพร้าที่เสียครอบครัวจากการบุกโจมตีของมอนสเตอร์ไม่มีอะไรให้กังวลอยู่เื้ัถ้าตายไป ไม่เหมือนกับไมเคิลเขานั้นมีน้องสาวซึ่งเป็ผู้ป่วยติดเตียงอยู่ที่โรงพยาบาลเครดิตส่วนใหญ่ที่หาได้ล้วนถูกใช้ไปในการรักษาน้องสาวของเขาซึ่งเกรฟและวอลก็คอยช่วยเหลือไมเคิลด้วยเหมือนกันในบางครั้ง
“........ ฉันขอโทษ! ”เซรีนกล่าวจบก็รีบวิ่งหนีไป ทิ้งให้วอลยืนยิ้มให้อยู่ด้านหลังเผชิญหน้ากับสุนัขเพลิงทมิฬเพียงลำพัง
“ดีแล้ว... หวังว่าเธอจะรอดไปได้ก็ยังดี” วอลพึมพำออกมาเบา ๆ เขากระชับโล่ในมือแน่น เดินเข้าหาอย่างไม่หวาดกลัว!
“เข้ามาเลยไอ้มันหมา บัดซบ!” วอละโอย่างห้าวหาน ขอแค่เขาถ่วงเวลาเพิ่มได้อีกสักนิดเธอก็คงจะหนีไปได้ไกลมากขึ้นอีกสักหน่อย
ชีวิตก็แบบนี้ความตายคือเื่ปกติ...
....................
690
