เรือนใหญ่ จวนตระกูลจาง
"คุณชาย มีจดหมายด่วนมาส่งขอรับ"บ่าวรับใช้วิ่งเอาจดหมายเข้ามาให้ชายหนุ่ม
"จดหมายด่วนใครรึอาิ" บิดาถามอย่างสนใจ
"ของซินเออร์ขอรับท่านพ่อ" ชายหนุ่มเปิดจดหมายออกมาอ่านอยู่ครู่ใหญ่
"เห็นทีข้าต้องไปเยี่ยมเยียนน้องรักของข้าสักหน่อยแล้วขอรับท่านพ่อ"
"มีเื่อะไรหรือเปล่าอาิ นางเพิ่งจะแต่งงานได้ไม่ถึงเดือนนี่นา "
บิดาถามอย่างร้อนใจ ด้วยตัวเขาที่มีแต่ลูกชาย พอได้ไปเห็นและได้รู้จักนางเขานั้นก็นึกเอ็นดู อยากได้เป็ลูกสะใภ้เสียด้วยซ้ำแต่มาช้ากว่าเ้าลูกเต่าตัวนั้นเสียก้าวหนึ่ง แต่เขาก็ยังรู้สึกถูกชะตามองนางเหมือนลูกสาวอีกคนนึง
"เื่เล็กน้อย ไม่ต้องถึงมือท่านพ่อหรอกขอรับ " ชายหนุ่มยกยิ้มให้บิดาอย่างกวนโทสะ
"เ้าลูกคนนี้ ไม่ใช่เ้าหาข้ออ้างหนีเที่ยวอีกใช่หรือไม่ " เขาะโตามไล่หลังเ้าลูกชายตัวดีที่จ้ำอ้าวออกไปแล้ว
'มีลูกชายมันน่าปวดหัวจริงๆ เฮ้ออออ'เขาได้แต่คิดอย่างปลงตก
ชายหนุ่มเดินหนีท่านพ่อออกมา ก็มุ่งตรงไปที่เรือนนอนเพื่อเก็บสัมภาระเล็กน้อยก่อนออกเดินทาง
ถ้านางถึงกับส่งจดหมายมาขอความช่วยเหลือมีหรือที่พี่ชายคนนี้จะจัดการให้น้องรักไม่ได้ ถึงแม้วิทยายุทธของเขาจะไม่ถึงขั้นเก่งกาจแต่สิ่งหนึ่งที่เขาเชี่ยวชาญคือ พิษ
ซึ่งมีน้อยคนนักที่จะรับรู้เื่นี้เพราะเบื้องหน้านั้น ผู้คนรู้แค่ว่าตระกูลจางนั้นเป็เพียงแค่ตระกูลพ่อค้าวาณิชที่ส่งออกสินค้าสมุนไพรธรรมดาๆ ตระกูลหนึ่งเท่านั้น นอกจากคนในครอบครัวเขาก็มีแค่ครอบครัวลุงเฟิ่งเท่านั้นที่รู้ แต่ถ้าชื่อเสียงเ้าของฉายา 'เซียนพิษนิรนาม' คงไม่มีใครไม่รู้จัก
หนึ่งในผู้ที่อาจหาญวางยาพิษเหล่าขุนนางกังฉินที่ฉ้อโกงเงินหลวงตายเกือบยี่สิบคนภายในคืนเดียว นั้นก็คือเขาผู้นี้นี่เอง
ชายหนุ่มพุ่งตัวออกไปจากเรือน ถ้าต้องขี่ม้าไปเขาคิดว่าอาจจะต้องใช้เวลานานในการเดินทาง เขาจึงใช้วิชาตัวเบาไปแทน
สำนักเมฆาทมิฬ
หลังจากที่เขาได้พูดคุยกับนางในวันนั้น นางก็ไม่ให้เขาเข้าไปนอนในเรือนนอนอีกเลย นางปล่อยให้เขานอนแห้งเหี่ยวอยู่ที่หน้าเรือนมา2วันแล้ว ลูกน้องเงาได้แต่ส่งสายตาเวทนาไปให้กับท่านประมุข
"พวกเ้ามองข้าแบบนี้หมายความเช่นไร"
เขาได้แต่เอ่ยถามเสียงเย็น สองสามวันมานี้ลูกน้องเขาแทบจะไม่เห็นหัวเขากันอยู่แล้ว เอะอะอะไรก็ฮูหยินเฟิ่งยังงั้น ฮูหยินเฟิ่งอย่างนี้ ยังเห็นเขาเป็ประมุขอยู่หรือไม่
บานประตูเรือนค่อยๆ เปิดออกมา พร้อมกับร่างบางที่เขาคุ้นเคย
"ซินเออร์ วันนี้เ้างดงามยิ่งนัก จะออกไปไหนหรือ"
"วันนี้ท่านพี่จางิจะมาเยี่ยมเยียนข้าที่นี่เ้าค่ะ" ใบหน้าหวานเอ่ยตอบโดยไม่มองหน้าชายหนุ่มและเดินผ่านเขาไป ทิ้งเขาไว้ให้ยืนเคว้งคว้างอยู่ที่หน้าเรือนนอน
เขาได้แต่กำหมัดแต่ทำอะไรไม่ได้ เพราะยังมีความผิดติดตัวที่ยังไม่ได้แก้ไข ถ้าเขาวู่วามทำไรอีก นางคงได้หาอนุชายเพิ่มแน่ๆ
'รอข้าจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อน ข้าจะจับนางกดกับเตียงให้เดินไม่เป็เลย ' เขาได้แต่คิดในใจ '
**มี E-Book แล้วนะคะ สามารถติดตามได้ที่ Meb หรือตามลิ้งค์นี้นะคะ => https://www.mebmarket.com/ebook-194849-
518
