001
“แน่ใจนะพี่บัว จะเอาอย่างนี้จริงๆ น่ะ”หนึ่งในสองร่างผลุบๆ โผล่ๆ อยู่ตรงประตูรั้วบ้านหลังใหญ่ถามขึ้นเสียงสั่น
“ฮื่อ...จะถามอะไรนักหนาหลายรอบแล้วนะ”
คนที่ถูกเรียกว่าพี่บัวตอบกลับไปอย่างรำคาญพลางสอดส่ายสายตามองไปท่ามกลางบรรยากาศมืดมิดของราตรีกาล ที่ทำให้เห็นตัวบ้านเป็เงาสลัวๆเหมือนกับมีชีวิต อันเป็ผลมาจากต้นไม้น้อยใหญ่ที่ขึ้นอยู่รายรอบปลิวไหวไปตามสายลม
“ถ้าเราถูกจับได้ล่ะพี่”
“ไม่มีใครอยู่สักคนแล้วหมาตัวไหนมันจะมาจับเรากันฮึ...ใครใช้ให้แกพูดอะไรเป็ลางไม่ดีแบบนี้ฮึประเดี๋ยวก็ป้าดเข้าให้หรอก”
“ฉันกลัวนี่พี่ถ้าเกิดถูกจับได้ขึ้นมาละก็...” เ้าตัวปัญหายังคงพูดต่อ จนบัวหรือบุษกรจำต้องหันหน้าเข้มและดวงตาดุมาเตือน
“อย่าป๊อดไปหน่อยเลยไอ้เก่งไม่มีใครอยู่สักหน่อย”
บุษกรเองก็กลัวมิใช่น้อยหากแต่จะให้ความกลัวทำให้สิ่งที่คิดไว้หยุดชะงักไปก็เห็นจะทำไม่ได้มีคนข้างหลังรอความหวังจากเธออยู่วินาทีนี้เงินคือสิ่งสำคัญยิ่งสำหรับเธอที่จะเอาไปช่วยคนที่รักที่สุด
หญิงสาวยื่นมือเย็นๆไปจับราวรั้วเหล็กไว้แน่นพยายามห้อยโหนร่างเข้าไปภายในบ้านด้วยความว่องไวปราดเปรียว แต่เพราะความไม่ชินที่ก็เกือบจะทำให้ผลัดตกลงไปเช่นกัน
“จะเอาจริงๆเหรอพี่บัว ถ้าถูกจับได้ขึ้นมา...คุกนะพี่” เก่งถามอย่างหวาดกลัว มือเล็กกระด่างกระดำยื่นไปดึงรั้งเสื้อตัวโคร่งถึงแม้จะเป็คนมือเร็ว แต่เขาก็หยิบฉวยเฉพาะของพ่อกับแม่เท่านั้นเองแล้วก็ไม่เคยคิดที่จะไปขโมยของที่บ้านของใครเขาด้วย
คนที่ถูกถามอารมณ์เสียเกือบจะหันไปด่าอยู่แล้ว แต่ก็เผอิญนึกได้ว่าอยู่ที่ไหน เลยได้แต่หันไปตีหน้าั์ใส่แทนเธอผ่อนลมหายใจออกทางปากแรงๆ คนยิ่งรีบๆ อยู่ยิ่งจะทำให้ชักช้าดีไม่ดีมีคนมาเห็นเข้าเดี๋ยวก็ได้เข้าซังเตเอาซะจริงๆ นะสิ
“เออซิวะแกก็รู้ว่าพี่จำเป็ต้องใช้เงินด่วนนี่หว่า ต้องทำแบบนี้แหละ ถึงจะได้เงินเร็วๆอย่างที่้า” บุษกรตอบกลับและรีบดึงเอามือเล็กของเก่งออกจากตัวเสื้อ
“ไม่ต้องกลัวพี่ดูลู่ทางมาดีแล้ว ที่นี่ไม่มีใครอยู่เลย หรือถ้าจะมากันจริงๆ ก็ไม่ใช่ตอนนี้”
บุษกรรีบพาตัวเองไปซ่อนที่หลังต้นไม้ใหญ่นี้เป็ครั้งแรกที่เธอริอ่านทำเื่ผิดกฎหมายด้วย้าสิ่งของอะไรก็ตามที่สามารถนำไปแลกเป็เงินเพื่อนำไปยืดชีวิตของคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตให้อยู่ด้วยนานๆ
“เออ...ถ้าแกกลัวมากนักถ้ามันมีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ แกก็รีบหนีไปเลย ไม่ต้องรอ ฉันเอาตัวรอดได้”
บุษกรให้สั่งความเด็กชายที่คลานตามมาหลบด้วยร่างบอบบางในชุดเสื้อเชิ้ตลายหมากรุกตัวใหญ่และกางเกงยีนเก่าๆ ขาดกะรุ่งกะริ่งสวมหมวกแก๊ปสีดำสนิทดึงมาปกปิดใบหน้าที่ทาด้วยขี้เถ้าผสมดินให้ยิ่งขะมุกขะมอมมากยิ่งกว่าที่เคยเป็ถ้ามองเผินๆ แล้วคนอื่นจะคิดว่าเธอเป็เพียงแค่เด็กหนุ่มที่ยังโตไม่เต็มที่แต่คนที่อยู่ด้วยกันเท่านั้นแหละที่จะรู้ว่าภายใต้เสื้อผ้าหลวมโคร่งนี้คือหญิงสาวสวยวัยสะคราญ
บุษกรจะอายุครบยี่สิบปีในอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้แล้วแต่เธอไม่สนใจงานเลี้ยงฉลองวันเกิดอะไรเลย สนใจเพียงว่าจะทำยังไงถึงจะดึงเอาชีวิตแม่พรพรรณ ผู้หญิงที่สำคัญที่สุดเพียงคนเดียวให้มีชีวิตอยู่กับเธอให้นานที่สุด
‘แม่จ๋า...อดทนรอบัวหน่อยนะบัวจะหาเงินไปรักษาแม่ให้หายให้เร็วที่สุดด้วย’
นับั้แ่จำความได้เธอมีแต่แม่พรพรรณที่คอยเฝ้าดู อบรมและสอนสั่ง ส่วนพ่อแท้ๆ บุษกรยิ้มหยันพ่อที่เธอไม่เคยจะเห็นหน้า นำพาแต่ความเ็ปที่ฝังรากลึก คนที่ทำให้เธอถูกล้อถูกเรียกว่าเด็กไม่มีพ่อ ต้องแอบร้องไห้ตั้งหลายครั้งเพราะผู้ชายไร้ความรับผิดชอบคนนั้น
บุษกรยอมรับว่าทุกครั้งที่มีใครเอ่ยถึงพ่อใจของเธอเหมือนกับมีถูกบีบคั้นจนอึดอัดและเ็ปแม้ปากจะตอบไปว่าไม่...ไม่ได้อยากพบเจอผู้ชายใจร้ายคนนั้นแต่ก็รู้ดีว่าในส่วนลึกของหัวใจ ยังไงก็ยังโหยหาและ้าอ้อมอกของผู้เป็พ่ออยู่เสมอ
“คิดเื่พ่ออยู่อีกแล้วใช่ไหมบัว”
“เปล่านี่คะบัวไม่คิดถึงคนใจดำแบบนั้นหรอก”
“พูดอย่างนี้อีกแล้วนะบัวแม่บอกแล้วใช่ไหม พ่อจะต้องมีเหตุผลของพ่อ หนูเป็ลูกไม่ควรคิดไม่ดีกับพ่อมันไม่ดี รู้ไหม”
“แต่มันเป็เื่จริงนี่ค่ะผู้ชายคนนั้นใจร้ายมาก ทอดทิ้งไม่ดูดำดูดี ปล่อยให้แม่ถูกรังแก ทำให้อับอายจนแทบไม่กล้าออกจากบ้านเพราะกลัวสายตาคนรอบข้างที่มองมาอย่างสมเพสและเหยียดหยาม”บุษกรพูดด้วยความอึดอัดเคียดแค้นใจเพราะยังทำใจไม่ได้กับความใจร้ายของพ่อที่มีต่อแม่แท้ๆ ของเธอ
“ไม่พูดแบบนั้นนะบัวพ่อต้องมีเหตุผลที่ทำอย่างนั้น”
“เหตุผลของคนเห็นแก่ตัวนะสิคะ”บุษกรยังเถียงไปด้วยความเจ็บใจ ได้ฟังเื่ของแม่แท้ๆ ทีไรใจเธอร้อนรุ่มและเคียดแค้น เ็ปแทนแม่ผู้ให้กำเนิดยังดีว่ามีอ้อมแขนของผู้หญิงอีกคน ถึงจะไม่ใช่คนร่วมสายเืเดียวกันแต่ก็รักและเป็ห่วงเธอมากคนที่ได้ชื่อว่าพ่อเสียอีก
“ผู้ชายคนนั้นทำให้แม่เ็ปบัวไม่มีวันยอมรับเขาเด็ดขาด”
น้ำตาแห่งความเ็ปของแม่ที่พรั่งพรูยามเมื่อถูกเธอรบเร้าถามถึงผู้เป็พ่อทำให้ลูกคนนี้รู้สึกผิดเสมอมา ไหนจะถ้อยคำจากปากแม่พรพรรณซึ่งเป็เพื่อนกับแม่แท้ๆของเธอ คนที่รับรู้และคอยฟังปัญหา อยู่เคียงข้างยามทุกข์ใจคอยเอาใจช่วยคนที่ถูกบีบคั้นจนแปรเปลี่ยนความรักที่เคยมีกลับกลายเป็ความเฉยชาและเ็ป
“ถ้าเขายังมีความเป็ลูกผู้ชายพอดูแลเมียตัวเองไม่ให้มารังควานคนอื่น แม่คงยังมีชีวิตอยู่”
น้ำตาบุษกรเอ่อล้นคลอเบ้าเมื่อนึกถึงผู้เป็มารดาที่ได้สามีที่ทำตัวเหมือนไม้หลักปักขี้เลนโอนเอนไปมาตอนอยู่กับแม่ของเธอก็บอกว่ารักและจะไม่แต่งงานกับผู้หญิงที่ผู้เป็แม่หาให้แต่พอเจอตัวจริงกับคำพูดหวานหูผิดคำสัญญาโดยทันที แถมยังเป็คนเห็นแก่ตัวยังมาขอร้องให้แม่อยู่ในบ้าน...มองดูสามียกย่องเชิดชูผู้หญิงคนอื่น แต่ตัวเองคือผู้อาศัยที่ถูกขับไล่ไม่เว้นแต่ละวัน
“บัว!”
“ยังไงบัวก็ไม่ให้อภัยผู้ชายคนนั้นแน่ค่ะแม่พรพรรณ”บุษกรพูดน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว
พรพรรณได้แต่ส่ายศีรษะอย่างระอาใจกับคำพูดของบุตรสาวบุญธรรมก่อนจะหนักใจเมื่อได้ยินอีกคำที่ดังมาจากปากสาวน้อย
“ถ้ามีโอกาสบัวจะเอาคืนผู้ชายใจร้ายและยายหมาบ้าที่มาอาละวาดทำให้แม่อยู่ไม่เป็สุข”แค่ผู้ชายคนเดียว ถึงกับตามราวีผู้หญิงอีกคนแทบจะทุกวัน เรียกตัวเองว่าผู้ดีแต่คำพูดเหมือนกับไพร่กลางถนน ทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งแทบจะหนีตายเพราะทนอับอายไม่ไหว
แม่พาร่างกายอ่อนระโหยโรยแรงน้ำตาไหลนองหน้ามาขอความช่วยเหลือจากแม่พรพรรณที่ไม่อยากรับภาระสักเท่าไหร่เพราะตัวเองกำลังจะแต่งงานกับข้าราชการหนุ่มอนาคตไกลแต่พอได้ฟังเหตุผลว่าถูกแม่สามีรังเกียจ สามีก็อ่อนแอไม่มีความคิดเป็ของตัวเองอะไรๆ ก็แล้วแต่แม่...แม่ ที่สำคัญคือรู้ว่าเพื่อนท้องอยู่ ก็เลยสงสารให้ที่อยู่ที่กินคอยดูแลและปลอบใจ รับฟังปัญหาที่มีอย่างเข้าอกเข้าใจ
หากเคราะห์กรรมยังไม่สิ้นในวันแต่งงานมีผู้หญิงอุ้มท้องมาป่าวประกาศว่าโดนแย่งสามีสร้างความอับอายและความเ็ปให้กับแม่พรพรรณจนเกือบจะทิ้งชีวิตตัวเองอยู่หลายครั้งแต่สายใยคือเธอซึ่งยังอยู่ในท้องแม่ฉุดรั้งเอาไว้ก่อนจะตัดสินใจพากันมาตั้งต้นใหม่ที่ซึ่งไม่มีคนรู้จักขุดคุ้ยถามเื่ที่เกิดขึ้นปล่อยให้เวลาจะช่วยรักษาาแที่มี เพื่อจะได้มีอนาคตที่สดใสใบหน้าที่เคยมีแต่อมทุกข์เริ่มมีรอยยิ้มให้เห็น
“หนูเป็คนดื้อพูดยากแบบนี้ั้แ่เมื่อไหร่กันบัว แม่ไม่เคยสอนให้หนูเป็แบบนี้นะ”
“เปล่าสักหน่อยบัวเป็คนพูดง่าย...ง่ายมากๆ ด้วย” บุษกรทำหน้าแป้นแล้น “และรักแม่ที่สุดด้วย”หญิงสาวโผเข้ากอดพร้อมกับกดจมูกลงบนแก้มเหี่ยวย่นของพรพรรณด้วยความรักสุดใจ…รักโดยไม่มีข้อแม้และไม่้าสิ่งใดตอบแทน
น้ำตาเอ่อล้นคลอเบ้าบุษกรเมื่อคิดถึงแม่ที่ไปทำงานแล้วไม่ได้กลับมา คืนนั้นฝนตกหนัก รถที่แม่นั่งมาเบรกแตกลื่นไถลไปอีกฝั่งหนึ่งของถนนและพอดีกับที่มีรถสิบล้อวิ่งสวนมาคนขับและหญิงชายอีกสองสามคนตายคาที่ ส่วนแม่ไปตายที่โรงพยาบาลพอได้สั่งเสียและฝากฝังเธอไว้กับแม่พรพรรณ
บุษกรสลัดความคิดที่ทำให้จิตใจเศร้าหมองออกไปพลางมองเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ ความจริงเธอไม่ได้อยากจะทำอย่างนี้เลยสักนิดแต่เพื่อดึงรั้งเอาชีวิตของแม่พรพรรณเอาไว้ดังนั้นไม่ว่าหนทางที่จะให้ได้เงินมานั้นผิดแค่ไหนเธอก็ต้องทำ
“แกดูต้นทางดีๆนะโว้ยไอ้เก่ง ถ้าเห็นอะไรไม่ชอบมาพากลก็ส่งสัญญาณอย่างที่พี่บอกไว้ จำได้ใช่ไหม”หญิงสาวบอกลูกไล่ตัวเล็กที่มาช่วยดูต้นทางและคอยระวังหลังให้เสียงเข้ม
“เรากลับกันดีกว่าพี่บัวหาเงินไม่ใช่เื่ยาก พี่เก่งออกจะตายเดี๋ยวก็ได้เงินไปรักษาป้าพรแล้วละ”เก่งไม่ยอมตอบรับคำสั่งพี่สาวบ้านใกล้เรือนเคียง แต่กลับชักชวนให้กลับบ้านท่าเดียวถ้าขืนแม่รู้ว่าเขามาทำอย่างนี้มีหวังหวายได้ลงที่หลังจนลายพร้อยแน่ หรือไม่ถ้าเกิดถูกจับได้ก็ต้องเข้าไปอยู่ในคุก แค่คิดก็กลัวจนตัวสั่นแล้ว
“แกจะกลัวอะไรวะไอ้เก่งไหนว่าเป็นักเลงโตไง เื่แค่นี้ก็ปอดไปได้” บุษกรตอบกลับไปอย่างรำคาญใจคนยิ่งกลัวๆ อยู่ยิ่งจะทำให้กลัวหนักขึ้นไปอีก
หญิงสาวจ้องเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ตอนที่เธอช่วยแม่พรพรรณเดินเร่ขายส้มตำ ด้วยความที่เป็คนตาไวและช่างสังเกตทำให้เห็นว่าบ้านหลังนี้ไม่เคยมีคนมาพักเป็เวลานานแล้ว ผิดกับบ้านหลังอื่นๆที่จะมีคนมาคอยทำความสะอาดเป็ประจำ
“พี่ดูลาดเลามาตั้งหลายวันแล้วบ้านนี้ไม่มีคนอยู่ กลางวันก็เงียบเหมือนป่าช้าอยู่แล้ว ไม่ต้องพูดถึงกลางคืนเลยเชื่อใจพี่น่ะเก่ง พี่เข้าไปแป๊บเดียวเดี๋ยวก็ออกมาแล้ว แกตดยังไม่ทันจะหมดตูเลย”บุษกรพยายามพูดปลอบใจทั้งน้องชายข้างบ้านและตัวเอง
“อยู่ตรงนี้อย่าไปไหนพี่ไปแล้วจะรีบกลับมา...ถ้ามีอะไรผิดสังเกตก็ส่งสัญญาณเตือนแล้วแกหนีไปได้เลยนะ”
บุษกรสูดลมหายใจเข้าปอดเต็มแรงเรียกความกล้าเธอมองไปทั่วบ้านด้วยความระมัดระวัง ถือคติที่ว่า ทำอะไรไม่ควรประมาท
บุษกรวิ่งลัดเลาะไปหลบใต้พุ่มไม้ใหญ่พาร่างไปชิดมุมหนึ่งของบ้านส่วนที่เป็ประตูห้องครัวหญิงสาวไปจับลูกบิดประตูบิดเบาๆ ให้แน่ใจว่าไม่ติดกลอนหรือล็อกเพราะไม่อยากเสียเวลางัดแงะให้มีหลักฐาน
หญิงสาวยิ้มจนแก้มปริถ้าไม่ใช่เพราะ์เข้าข้าง เ้าของบ้านก็คงประมาทเลินเล่อ ถึงได้ปิดประตูไว้เฉยๆไม่ใส่กลอนให้เรียบร้อย
บุษกรเหลียวซ้ายแลหลังอีกครั้งก่อนแง้มประตูแทรกตัวเองเข้าไปและปิดลงอย่างรวดเร็ว
“เย้!”หญิงสาวกำหมัดกระทุ้งเข้าหาตัวด้วยความดีใจ ก่อนจะรีบยกมือปิดปากเมื่อรู้ว่าเผลอทำอะไรลงไป เธอผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก เมื่อเข้ามาอยู่ในบ้านได้แล้ว
บุษกรปรับให้ชินกับความมืดของบ้านเธอควานหาไฟฉายกระบอกเล็กๆที่พกติดตัวมาด้วยมาส่องมองทิศทางอย่างระมัดระวังตัวที่สุด
590K
