ชาตินี้ข้าจะไม่ยอมรักท่านอีก

 ตอนที่ 30: หมากลวงที่เดินด้วยรอยยิ้ม

ณ ตำหนักบัวเงิน ในวังหลวง

หนานหรูเหยียนวางกล่องของขวัญที่เพิ่งได้รับจาก “เจิ้งซืออวี่” ลงบนโต๊ะเบา ๆ

ภายในคือผ้าคลุมไหล่ผืนบางปักลายเมฆอ่อน ด้วยไหมเงินจากเมืองชายแดน

เธอยิ้มรับ…แต่แววตาไม่เหมือนเดิม

“ชายคนนี้…มีคำพูดที่เหมือนสายลม แต่ในสายลมนั้น กลับมีคมดาบซ่อนอยู่”

…

หญิงสาวเดินไปยังห้องหนังสือในตำหนัก

หยิบรายงานลับฉบับหนึ่งที่สายข่าวของเธอจากฝ่ายราชินีส่งมาให้

รายชื่อกลุ่มพ่อค้าและค่ายทหารที่กำลังถูกรวบซื้อโดยบริษัทเงา

ผู้ก่อตั้งมีชื่อเพียงคนเดียว—

“เจิ้งซืออวี่”

…

“เขาไม่ได้มาเพื่อคุยเ๹ื่๪๫เสบียง…”

“เขามาเพื่อปักราก ‘ใหม่’ ในราชสำนัก และกำจัด ‘รากเก่า’ ของศัตรูเขาทีละคน”

หนานหรูเหยียนกระชับพู่ห้อยมือ

ในหัวเธอมีชื่อหนึ่งผุดขึ้นโดยไม่ต้องคิด

เหยียนซือหรง

…

ด้านชายแดน เมืองกู่เป่ย

องค์ชายเฉิงพบว่าเสบียงกองทัพถูกเปลี่ยนเส้นทางลับโดยใช้ตราราชการปลอม

และรายชื่อผู้อนุมัติ…คือชื่อที่ไม่ควรปรากฏในเอกสารใด ๆ

“คนที่ปลอมชื่อก็คือคนที่เคยสร้างชื่อให้ตัวเองในฐานะวีรบุรุษ”

“…เจิ้งซืออวี่กำลังใช้ความกลัวในอดีต บังตาความผิดในปัจจุบัน”

…

เหยียนซือหรงอ่านลายมือในบันทึกเก่า แล้วเงียบงันไปนาน

ก่อนกล่าวช้า ๆ

“เจิ้งซืออวี่…อาจไม่๻้๵๹๠า๱บัลลังก์”

“แต่อาจ๻้๪๫๷า๹ให้บัลลังก์ ‘ถูกมองว่าไร้ค่า’”

…

อีกด้านหนึ่ง ณ ศาลาวังในยามค่ำ

หนานหรูเหยียนพบกับเจิ้งซืออวี่เป็๞การส่วนตัว

ภายใต้บรรยากาศอ่อนโยน ชายหนุ่มกล่าวเพียงเบา ๆ

“ข้าไม่ได้เกลียดเหยียนซือหรง…แต่ข้าเกลียดทุกอย่างที่สกุลเหยียนเคยเงียบใส่ความตายของคนในตระกูลข้า”

“เ๽้าจะช่วยข้าไหม…ไม่ใช่ด้วยการหักหลัง แต่เพียงแค่ไม่ยื่นมือ”

…

หนานหรูเหยียนนิ่งไปนาน

ก่อนกล่าวคำหนึ่ง—เสียงเบาราวกับไม่ได้ตั้งใจให้ใครได้ยิน

“ข้าช่วยเขาไม่ได้…แต่ข้าก็ยังรักคนที่เขารัก”

…

ฉากสุดท้ายของบท

กลางแนวเขตทหาร ชายแดนภาคเหนือ

ข้อความลับฉบับหนึ่งถูกส่งกลับเมืองหลวงด้วยรหัสพิเศษ—“เขากำลังเตรียมเคลื่อนพลภายใน 7 วัน”

และผู้รับสารคนนั้น…

ไม่ใช่ราชสำนัก

…แต่เป็๲มือเงาของตระกูลกู้ ที่ยังหลงเหลืออยู่ในร่างของขุนนางใหม่

⸻

ตอนที่ 31

แผนการรบของเจิ้งซืออวี่จะเริ่มต้น

ในขณะที่เหยียนซือหรงกับองค์ชายเฉิงต้องหาทางหยุดเขาโดยไม่มี๼๹๦๱า๬

และหนานหรูเหยียนจะต้องตัดสินใจครั้งใหญ่—อยู่ข้างแสง หรือเงา