ตะวันวาด

        อันธกานต์วิ่งหอบแฮก ขณะที่ในมือถือโทรศัพท์เปิดแผนที่เพื่อดูสถานที่นัดหมาย เพียงไม่ถึง 10 นาทีเขาก็มาถึงสถานที่ ๲ั๾๲์ตาสีน้ำตาลเข้มปราดมองหาลูกสาวทันที

        ร่างสูงถอนหายใจอย่างโล่งใจเมื่อมองสบเข้ากับร่างเล็กของวาเลนไทน์

        เด็กน้อยเบิกตาโต รอยยิ้มเปื้อนใบหน้าอย่างปีติยินดีที่เห็นแด๊ดดี๊ของเธอปรากฏตัวขึ้น

        “แด๊ดดี๊” วาเลนไทน์ที่กำลังเพลิดเพลินกับจานวาฟเฟิลตรงหน้าทิ้งช้อนส้อมลง ก่อนจะวิ่งพุ่งไปหาอันธกานต์

        ชายหนุ่มย่อตัวรับลูกสาวขึ้นอุ้มทันที

        ทันทีที่ลูกสาวอยู่ในอ้อมกอด ความมั่นคงทางจิตใจของอันธกานต์ก็เพิ่มขึ้นตามลำดับพร้อมกับการรับรู้สิ่งต่าง ๆ รอบตัว

        หญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างเก้าอี้ที่ลูกสาวเขาวิ่งจากมา เธอยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น ใบหน้าหวานจับจ้องเขา ๲ั๾๲์ตาสีน้ำตาลส่องประกายวาววับเมื่อเห็นใบหน้าเธออย่างชัดเจน..

        ‘ตะวันวาด’ กะพริบตาปริบ ๆ เสียงจากภายนอกอื้ออึง ทว่าเธอได้ยินเพียงเสียงหัวใจของตัวเอง..

        คนตัวเล็กทำเพียงนั่งอยู่ตรงนั้น.. ขณะที่เขาเดินใกล้เข้ามา

        ‘ลุงจะรีบไปที่นั่นเดี๋ยวนี้ รบกวนหนูตะวันรีบโทรบอกพ่อของแกหน่อยได้ไหม เขาน่าจะอยู่ใกล้กว่าลุง’.. เสียงในสายของสินธพที่ตอบเธอทำให้สมองของตะวันวาดหมุนติ้ว

        ลูกสาว.. ความจริงที่กำลังคืบใกล้เข้ามานั้นทำให้ตะวันวาดตกอยู่ในภวังค์ของความคิด..

        เด็กน้อยหน้าตายังกับลูกฝรั่ง.. เป็๞ลูกของเขางั้นเหรอ? หญิงสาวยังคงหยุดคิดไม่ได้

        “มันใช่เ๱ื่๵๹ที่แกควรคิดตอนนี้มั้ยตะวัน” หญิงสาวพึมพำกับตัวเองอย่างไม่รู้ตัว.. นิสัยนี้เธอแก้ไม่หายจริงๆ ..

        อันธกานต์ก้าวประชิดโต๊ะที่ตะวันวาดนั่งอยู่ ๞ั๶๞์ตาสีน้ำตาลเข้มปราดมองวาฟเฟิลที่วาเลนไทน์กินค้างเอาไว้

        “แด๊ดดี๊ พี่ซันนี่ค่ะ ที่โทรหาแด๊ดดี๊” เสียงคนตัวเล็กดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของทั้งคู่ อันธกานต์เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าตะวันวาด

        ‘ซันนี่’ เป็๞ชื่อที่ตะวันวาดใช้อธิบายเธอเมื่อสาวน้อยถามว่า ‘ตะวัน’ แปลว่าอะไร.. ก่อนวาเลนไทน์จะตัดสินใจเรียกเธอด้วยชื่อนั้นเพราะมันง่ายกว่ามาก..

        เขาหันไปยิ้มให้ลูกสาว ก่อนจะมองหญิงสาวอีกคนที่นั่งอยู่

        “ขอบคุณนะ ตะวัน” เสียงทุ้มกล่าว ตะวันวาดนิ่งไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อตัวเองจากปากอีกฝ่าย.. เธอไม่เข้าใจความรู้สึกนี้..

        ตะวันวาดมองเขา เธอพบว่าเธอต้องฝืนยิ้มอย่างลำบากจึงเลือกเบี่ยงความสนใจของตัวเองไปยังวาเลนไทน์แทน

        มือบางยกแตะแขนเล็ก

        “แด๊ดดี๊มาแล้ว พี่ไปก่อนนะ” เธอกล่าวกับวาเลนไทน์ เธอยกมือลูบศีรษะคนตัวเล็กครั้งหนึ่ง ก่อนเดินเลี่ยงอันธกานต์ออกไป

        “เดี๋ยวสิ ตะวัน” เสียงทุ้มที่ท้วงขึ้นทำให้ตะวันวาดชะงักไปชั่วขณะ

        “พี่ไปส่ง”

        ตะวันวาดยังคงไม่หันกลับมามองอีกฝ่าย เธอเพียงส่งเสียงตอบกลับ

        “ไม่เป็๲ไรค่ะ ฉันกลับเองได้” เธอกล่าว

        ‘ฉัน’ กลับเองได้..

        คำสรรพนามที่เปลี่ยนไปกระตุกความรู้สึกของอันธกานต์ได้ไม่มากก็น้อย แม้จะไม่ประหลาดใจ.. แต่เขาก็รู้สึก..

        ไม่ชอบ..

        “พี่ซันนี่ให้แด๊ดดี๊ไปส่งสิคะ พี่ซันนี่ไปเที่ยวบ้านวาเลนไทน์มั้ย” คนตัวเล็กถามขึ้น เรียกแทนตัวเองด้วยชื่อเต็มเมื่อพูดกับคนที่เธอยังไม่สนิทสนม

        สาวน้อยจ้องแด๊ดดี๊ของเธอด้วยตาใสแป๋ว

        “แด๊ดดี๊ขา เลิฟไม่อยากอยู่บ้านคนเดียว” คนตัวเล็กกลับไปออดอ้อนแด๊ดดี๊ของเธอ หวังให้เขาช่วยพูดให้ตะวันวาดกลับบ้านไปเล่นกับเธอต่อ

        อันธกานต์เงียบไป..

        “เลิฟก็ไม่ได้อยู่คนเดียวนี่คะ” เขาตอบลูกสาว

        วาเลนไทน์ใบหน้าบึ้งตึงทันที

        “เลิฟไม่ชอบพี่บูหลาน พี่บูหลานใจร้าย! พี่บูหลานบอกว่าแด๊ดดี๊จะไม่กลับมาหาเลิฟ”

        เสียงเล็กตะเบ็งดังขึ้น เธอเรียกชื่อบุหลันด้วยสำเนียงไทยแปร่งแต่ตะวันวาดก็พอจะฟังออก.. ชื่อของพี่สาวเรียกความสนใจของเธอได้ทันที หญิงสาวหันมองวาเลนไทน์ก่อนจะสบเข้ากับ๞ั๶๞์ตาสีน้ำตาลเข้มที่ปราดมองมายังเธอเช่นกัน

        “เลิฟ” เสียงทุ้มเรียกชื่อลูกสาวด้วยน้ำเสียงเข้มดุ

        ใบหน้าวาเลนไทน์ยิ่งงองุ้มเข้าไปอีก คนตัวเล็กบ่ายเบี่ยงใบหน้าไม่มองแด๊ดดี๊ของเธอ

        “หนูตะวัน คุณหนู”

        เสียงเรียกของคนมาใหม่ดึงความสนใจของทั้งสามคนไป..

        สินธพปรากฏตัวขึ้น

        ตะวันวาดผงะ การที่อันธกานต์เป็๞พ่อของวาเลนไทน์ทำให้เธอประหลาดใจจนลืมไปว่าจริง ๆ แล้วเธอจำวาเลนไทน์ได้ เพราะเคยเจอเด็กน้อยอยู่กับสินธพ..

        แล้วอันธกานต์รู้จักกับสินธพได้ยังไง..

        คำถามที่เธอพอจะเดาคำตอบได้.. ตะวันวาดแทบลืมหายใจ ใบหน้าหวานมองสินธพสลับกับอันธกานต์

        “ค่อยยังชั่ว ตอนหนูตะวันโทรบอกลุง ลุงก็เป็๲ห่วงแทบแย่” ชายวัยกลางคนกล่าว ก่อนจะเดินเข้ามาประชิดทั้งสามคน

        อันธกานต์มองคนเป็๞ลุงที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างไม่คาดคิด.. จะว่าไปเขาก็เป็๞ห่วงลูกสาวจนลืมตั้งคำถามถึงการที่ตะวันวาดโทรหาเขาในฐานะ ‘คุณพ่อ’ ของวาเลนไทน์

        “บังเอิญจริง ๆ โชคดีจริง ๆ ” เขาเดินเข้าไปหาวาเลนไทน์ที่ยังคงหน้าบึ้งอยู่ สินธพสังเกตได้ถึงความงุนงงของทั้งคู่จึงต้องอธิบายอย่างเสียไม่ได้

        “หนูตะวันจำวาเลนไทน์ได้เพราะบังเอิญเจอกันที่โรงแรมวันงานแต่งงานครับ แกรีบโทรบอกลุง.. แต่ลุงกลัวมาช้าก็เลยให้เบอร์คุณหนูกับหนูตะวันไปครับ” เขาบอกอันธกานต์ ก่อนจะหันหน้าไปหาตะวันวาด

        “ขอบใจมากนะตะวัน” ชายสูงวัยเอ่ยกับเธอ ตะวันวาดละสายตาจากชายหนุ่มร่างสูงที่ยังคงอุ้มลูกสาวอยู่ หันมาพยักหน้าให้กับสินธพ

        “ค่ะ..” เธอตอบสั้นๆ .. ไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด

        “โลกมันกลมจริงๆ นะ.. ในที่สุดก็ได้เจอกันสักที”

        “นี่คุณ..”

        สินธพเผยมือทำท่าจะแนะนำอันธกานต์ให้ตะวันวาดรู้จักอย่างเป็๲ทางการ

        “ลุงครับ” เสียงทุ้มเรียกสินธพสวนขึ้นขัดจังหวะ.. สินธพรู้ทันทีจากสายตาที่ส่งมาว่าเขาไม่๻้๪๫๷า๹ให้อีกฝ่ายแนะนำฐานะ “เ๯้าหนี้” ให้กับตะวันวาด..

        คนเป็๲ลุงได้แต่อ้าปากค้าง.. ก่อนเบี่ยงความสนใจไปที่วาเลนไทน์..

        “นี่คุณ..วาเลนไทน์ เหลนลุงเอง” เขากล่าวพร้อมกับยิ้มแห้งให้ตะวันวาด ก่อนจะหันไปหาสาวน้อยที่ยังคงหน้าบึ้งอยู่บนอ้อมกอดของอันธกานต์

        “ลุงเป็๲ห่วงแทบแย่รู้ไหม ถ้าพี่ตะวันไม่เจอหนูจะทำยังไง” เขากล่าวกับสาวน้อย พลางส่ายศีรษะไปมา

        ตะวันวาดกำมือแน่น.. คนตัวเล็กโพล่งถามสินธพอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

        “ลุงคะ.. พี่ธะ.. คุณอันธกานต์คือ ‘คุณหนู’ ของลุงเหรอคะ” คำถามพร้อมกับใบหน้าที่หันมองอันธกานต์ทำให้สินธพต้องหันกลับมาหาเธอ.. ชายวัยกลางคนไม่ตอบแต่หันไปมองคุณหนูของเขาเช่นกัน

        ชัดเจนขนาดนี้..

        “ใช่” เสียงทุ้มกล่าวสวนขึ้น.. อันธกานต์ตอบคำถามนั้นด้วยตัวเอง

        ตะวันวาดพูดไม่ออก.. ความจริง 2 เ๹ื่๪๫ที่เธอได้รับรู้วันนี้ทำให้ตะวันวาดรู้สึกหมดเรี่ยวแรงจนแทบจะก้าวขาไม่ออก คนตัวเล็กรู้สึกชาไปทั้งร่างกาย ตะวันวาดพยายามรวบรวมสติที่เหลืออยู่ไม่มากสบตามองทั้งคู่

        เธอยิ้มบางให้สินธพ.. ๲ั๾๲์ตากลมตวัดมองชายหนุ่มร่างสูง..

        เขารู้มาตลอด.. ทั้งเ๹ื่๪๫พี่บุหลัน.. เ๹ื่๪๫คอนโด.. ทำไม..

        ภาพในร้านอาหาร.. บทสนทนา.. จุมพิต.. งานแต่งงาน.. ทุกอย่างผ่านเข้ามาในห้วงความคิดของตะวันวาดภายในชั่วเสี้ยววินาทีก่อนจะเธอตวัดสายตาออกจากอันธกานต์

        “ตะวันไปก่อนนะคะ” เสียงหวานเอ่ยขึ้นเป็๞เชิงบอกกล่าวสินธพ ใบหน้าสวยตึงเรียบไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกเช่นไร ขาเล็กรีบก้าวออกเดินไม่รีรออะไรทั้งสิ้น

        “ตะวัน” อันธกานต์เรียกเธอ แต่นั่นยิ่งทำให้ตะวันวาดก้าวเท้าเร็วยิ่งขึ้นไปอีก

        อันธกานต์ส่งวาเลนไทน์ให้กับสินธพ เขาทำท่าจะเดินตามเธอไป..

        “พี่ธัน!”

        บุหลันรังสรรค์เดินสวนกับตะวันวาด เธอมองหน้าน้องสาวด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

        “มาอยู่นี่ได้ยังไง” เสียงหวานพึมพำกับตัวเองมากกว่าจะเป็๲การถามน้องสาว

        ทว่าตะวันวาดไม่มีกระจิตกระใจจะอธิบายอะไรใด ๆ ทั้งสิ้น เธอมองพี่สาว ก่อนจะเบี่ยงตัวหลบ และรีบเดินออกไปจากร้าน

        “อยู่ที่นี่กันนี่เอง บุหลันหาตั้งนาน โทรหาก็ปิดเครื่อง” เสียงหวานจี๊ดกล่าวทันทีที่เห็นเขา

        บุหลันรังสรรค์สาวเท้าเข้ามาในร้าน ก่อนจะจับหมับเข้าที่ท่อนแขนแข็งแกร่งของอันธกานต์ ร่างสูงหยุดชะงัก ทำได้เพียงมองตามแผ่นหลังของตะวันวาดที่หายเข้าไปในความมืดของยามค่ำคืน ๞ั๶๞์ตาสีน้ำตาลเข้มกลับมามองบุหลันรังสรรค์

        วาเลนไทน์พุ่งตัวออกจากสินธพไปหาแด๊ดดี๊ของเธอทันทีที่หญิงสาวคนใหม่ปรากฏตัวขึ้น คนตัวเล็กยืนติดร่างสูงกอดขาเขาไว้แน่น

        “แด๊ดดี๊มาหาวาเลนไทน์” คนตัวเล็กพูด ใบหน้าเล็กเชิดมองเธอ แววตาเต็มไปด้วยชัยชนะ

        บุหลันรังสรรค์มองคนตัวเล็กด้วยสายตาที่ไม่ค่อยพึงพอใจ แต่ก็เลือกที่จะไม่ใส่ใจเธอ หล่อนมองไปยังสินธพ รีบยกมือไหว้เขา

        “สวัสดีค่ะคุณลุงสินธพสินะคะ.. พี่ธันพูดถึงคุณลุงบ่อยมาก ได้เจอสักทีค่ะ” เธอกล่าว

        สินธพรับไหว้หญิงสาวด้วยรอยยิ้มเรียบยาง เขาอดไม่ได้ที่จะเปรียบเทียบหญิงสาวทั้งสองคน.. บุหลันรังสรรค์และตะวันวาดที่เพิ่งหายลับไปเมื่อครู่.. ช่างเป็๲สองพี่น้องที่เหมือนกัน.. แต่ก็แตกต่างกันจนน่าสนใจ..

        หนึ่งบุหลัน.. สวยดั่งจันทร์สรรค์สร้าง

        ผ่องสะอางประทับจิต.. บัณฑิตหมาย..

        หนึ่งตะวัน.. ครองแย้ม.. ยิ้มละไม

        หากผ่านตา.. คงต้องใจไม่เปลี่ยนแปลง

        เพราะบุหลัน.. สวยเปล่งปลั่งดั่งจันทรา..

        ชม้อยชม้ายชายตา.. พาหลง..

        เพราะตะวัน.. ครองแย้มสรวลสุริยง

        หมื่นแสนล้าน.. บุษบงก็ไม่เทียม

        คนพี่.. ใบหน้ากลมเกลี้ยงเกลาขาวนวลเนียนสะอาดตาราวกับพระจันทร์ดวงเด่นท่ามกลางท้องฟ้าในคืนเดือนมืด ขณะที่คนน้องใบหน้ารูปไข่กับ๲ั๾๲์ตากลมดำสนิทนั้นเปล่งประกายเจิดจ้าราวกับดวงตะวันที่ถ่ายทอดความอบอุ่นท่ามกลางพงไพร..

        “กลับกันเถอะ” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น สินธพจึงพยักหน้ารับ

        “ลุงดีใจที่ไม่มีใครเป็๲อะไร” ชายวัยกลางคนกล่าวต่อ

        “เดี๋ยวผมขับไปส่งที่บ้านครับ” อันธกานต์กล่าว ก่อนที่ทั้งหมดจะพากันเดินไปที่รถของชายหนุ่ม..