เรย์
ใครจะคิดล่ะครับ ไปจุ๊บผู้หญิงคนหนึ่งทำให้ผมมีรักครั้งใหม่ได้ทันที ...เป็จุ๊บที่เต็มใจอย่างมาก
ผมที่พยายามง้อโดนัทมาตลอดกลับไม่ได้ผล เวลานี้ก็เช่นเธอกำลังง้อผม แต่เธอไม่ได้ผมกลับไป สุดท้ายแล้วให้เกมหรือแฟนเธอมารับเธอกลับบ้านไป
เธอบอกว่าไม่ยินดีที่จะเป็เพื่อนกับผม...คำว่าเพื่อนเธอเป็คนพูดกับผมเองในวันที่เธอขอเลิกกับผม
ตอนนี้ผมสามารถมาอยู่คอนโดได้แล้ว โดนัทเธอจะไม่กลับมาที่นี่อีกแล้วแถมเธอยังทิ้งใบลาออกไว้ที่บริษัทอีกซะด้วย
..
ชามีน
ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อล่ะนะ ฉันได้มีความรักกับเค้าซะที ถึงแม้จะช้าไปซะหน่อย
ฉันกำลังจะเดินทางไปคอนโดเรย์ ฉันซื้อของกินมาเพียบเลย
กริ๊ง กริ๊ง
"มาไวจัง" ผมเปิดประตูให้เธอเข้ามาในห้อง
"ฉันแวะซื้อของกินมาเยอะเลยนะ"
"ผมช่วยเทอาหารใส่จานให้นะ"
"ค่ะ"
เราสองคนมานั่งกินอาหารหน้าทีวีเช่นเดิมกลายเป็ความเคยชินไปซะแล้ว ถ้าฉันกลับไปบ้านมานั่งกินข้าวหน้าทีวีแบบนี้คงโดนแม่ตีเหมือนตอนเด็กแน่ๆ
"ชามีน คิดอะไรอยู่นน่ะ"
"ฉันคิดถึงเื่วัยเด็กค่ะ ที่ชอบมานั่งกินข้าวหน้าทีวี แล้วโดนแม่ตีประจำเลย"
"ปกติฉันก็ไม่กินข้าวไปดูทีวีไปนะ เธอเป็คนสอนฉันนะ"
"อิอิ ได้ดูทีวีไปด้วย ข้าวยิ่งอร่อยกว่าเดิมอีก"
"เบียร์ไหม"
"นายมีด้วยอ่อ"
"มีสิ"
"นายไม่ได้หลอกจุ๊บฉันใช่ไหม"
"เฮอะๆ มากกว่าจุ๊บอีก"
"ดื่มเถอะ ฉันเบื่อๆพอดี"
"โอเค"
โจมิน
"แพนเค้ก" ผมอยากแนะนำแฟนผม มีชื่อว่า แพนเค้ก เธอเป็พนักงานธุรการ ในบริษัทพี่ชายของผม เธอน่ารักและบ้องแบ๊ว ผมชอบเธอมาก ..จนได้ชวนเธอมากินข้าวที่ร้านอาหารของผม
"ฉันสั่งอาหารมาให้เธอโดยเฉพาะเลยนะ"
"คุณเรย์ จะไม่ว่าฉันใช่ไหม ที่มากินข้าวร้านนายน่ะ"
"พี่ชายฉันไม่ค่อยมาที่นี่หรอก เธออยู่ร้านฉันได้อย่างสบายใจเลย"
"นายขอคบกับฉัน คุณเรย์จะมาห้ามความรักของเราไหม"
"ไม่นะ เธอรีบกินข้าวก่อน อาหารเย็นหมดแล้ว"
"ฉันกำลังจะบอกนายว่า บ้านฉันจนมากเลย " (ผู้แต่งน้ำเน่าอีกแล้ว)
"อืม เื่นี้ฉันไม่ซีเรียส แค่เธอทำงานสุจริตก็พอที่สำคัญ รักฉันให้มากๆนะ เพราะฉันรักเธอแพนเค้ก"
"เอ่ออ..." เธอไม่คิดว่าเจอกันแค่สองวันเขาจะกล้าพูดอะไรแบบนี้
"เธอลองเอาฉันไปพิจารณาดูก่อนนะ"
"ค่ะ"
"รีบกินเถอะ เดี๋ยวเธอกลับบ้านดึกนะ"
"จริงด้วยสิคะ"
--
ชามีนเธอเข้านอนไปแล้ว
ผมยังนอนไม่หลับ ลองไลน์ไปถามโจมิน ว่ามันทำอะไรอยู่ เผื่อแอบปิดร้าน ... โดยไม่บอกกล่าว
Ren: โจ
joemin: ครับเฮีย
Ren: ร้านปิดยัง
Joemin: เฮีย ร้านผมไม่ปิดง่ายๆหรอก
Ren: ก็ดี
Joemin: เฮีย ผมมีแฟนแล้ว เด็กในบริษัทเฮียแหละ
Ren: เออ อย่าไปเ้าชู้ล่ะ
Joemin: ครับ
..-
ผมเริ่มง่วงนอนบ้างแล้ว เข้านอนบ้างดีกว่า เผื่อว่าจะพรุ่งพาเธอไปร้านอาหารน้องชายผม
ที่เธอหลับเร็ว ก็ดื่มเบียร์ไปล่ะครับ
.
.
เช้าวันต่อมา
ชามีน
มึนหัวจัง...มองซ้ายมองขวาในห้องเธอไม่เจอเรย์ เลยเดินออกมาหา ปรากฏว่าเขายืนทำอาหารอยู่ในครัว ..ฉันว่าเขาก็เหมาะที่จะเป็เซฟนะ ทำอาหารอร่อยมาก
"หอมจัง"
"เช้านี้ฉันทำโจ๊กนะ"
"อือ ฉันเริ่มหิวแล้ว"
"นั่งกินที่ไหนดีล่ะ"
"เช้าแบบนี้..นั่งกินที่โต๊ะอาหารเนี่ยแหละ"
"วันนี้ฉันมีไปพบลูกค้านะ เธออยากไปด้วยไหม"
"ก็ได้ ฉันก็ว่างๆอยู่แล้ว "
..
(ไลน์)
โอ๊ะ..ยัยเมษา หายไปตั้งนายเพิ่งติดต่อมาเหรอเนี่ย
maysa: เฮ้ยแก
Chamean: อะไร
maysa: ฉันรู้สึกว่า หมอดู คนที่แกไปวันนั้นอ่ะ เขาหล่อมากเลย
Chamean: แกไปเจอเขาที่ไหน
maysa: ร้านอาหารบุญช่วยน่ะ
Chamean: อาจารย์หวังใช่มะ
maysa: อือ
Chamean: แค่นี้ก่อนนะ ฉันต้องรีบแต่งตัวไปข้างนอกนะ
maysa: ห๊ะ อย่าบอกว่าคบกับ..เรย์ อะไรนั่นแล้ว
maysa: เงียบ...
..
ร้านอาหารบุญช่วย
ชามีน
ฉันอยากให้น้องชายเขาเปลี่ยนชื่อร้านจริงๆนะ อ่านทีไรฉันก็ขำนะ ชื่อร้านเขาดูเป็มงคลอยู่นะ เพราะมีลูกค้าเข้าร้านมาไม่ขาดสาย ส่วนใหญ่มากันเป็ครอบครัว
ส่วนด้านในเดินเข้ามาอีกหน่อยก็จะเป็ผับแนวส่วนตัวของโจมิน เหมือนให้เข้าแค่คนรู้จักหรือเพื่อนของเพื่อนอีกที คนภายนอกจะเข้ายากหน่อยมีตรวจบัตรประชาชนอย่างละเอียด บางคนถึงกลับถอนตัวและกลับไปนั่งที่โต๊ะอาหารตัวเองเหมือนเดิม
เดี๋ยว..นั่นอาจารย์หวัง เขาดูหล่อมากเลยนะ มิน่ายัยเมษาถึงชอบ ตอนดูดวงฉันแทบไม่ได้มองหน้าเขาเลย
"เฮ้ มองอะไร" เรย์
"ผู้ชายคนนู้นไง ที่ฉันดูดวงกับเขา " ฉันคงต้องพูดความจริงกับเรย์ หวังว่าเขาจะไม่โกรธฉันนะ
"อ๋อ มันชื่อหวัง เป็เพื่อนกับโจมินน่ะ"
"มิน่า นายรู้ใช่ไหมว่าเขาเป็หมอดู"
"รู้สิ ทำไมเหรอ"
"ไว้กลับถึงคอนโด ฉันจะเล่าให้นายฟังนะ"
"ได้สิ ดื่มอะไรดี"
"ฉันไม่ดื่ม เพราะถ้านายเมาใครจะขับรถให้ล่ะ"
"เรียกแท็กซี่ไง"
"ไม่อ่ะ กลับไปดื่มเบียร์ที่คอนโดนายดีกว่า "
"อืม"
เรย์ ดื่มเหล้าไปเรื่อยๆ จนตัวเองเมาไม่ได้สติ ทำให้ชามีน ต้องคอยพยุงเขาไปขึ้นรถ "ไหนบอกว่าให้ฉันดื่ม" ฉันยังพาเขาเดินไปยังรถ ดันตัวให้เขาขึ้นนั่งเบาะหลัง ส่วนฉันเดินไปยังที่นั่งคนขับรถ
"ยานเมาม่ายสะใจเลย โจ ชนแก้ว"
"เรย์ นายอยู่บนรถนะ เอามือลงไปได้แล้ว "
"ชามีนเหรอ ฉานจามเสียงเทอได้"
"อือ นายนอนไปเลยนะ"
"ม่าย "
ฉันให้พี่ รปภ. แถวนั้นมาช่วยฉันพยุง เรย์ ขึ้นคอนโด ดูเหมือนพี่เขาจะไม่อยากขึ้นไปส่งเพราะกลัวมีปัญหา ฉันต้องขอร้องเขาและอัดคลิปให้ดูว่าเขาแค่ขึ้นมาส่งคนเมาขึ้นห้องพักเท่านั้นเอง
"นายนอนไปเลยนะ คืนนี้ฉันนอนโซฟาเอง"
ฉันยังไม่ได้เล่าเื่ดูดวงให้เขาฟังเลย รอเป็วันพรุ่งนี้แทนแล้วกัน
--
บ่ายวันถัดมา
ก๊อก ก๊อก
"เชิญครับ"
"โดนัท เองค่ะ"
"มีอะไรหรือเปล่า"
"ฉันกับเกมเราคืนดีกันแล้ว" ฉันกลับมาทำงานกับเรย์อีกครั้ง
"เรากลับมาเป็เพื่อนกันได้ใช่ไหม"
"ได้สิคะเ้านาย "
--
เรย์
ชามีน เธอไลน์มาบอกผมว่าต้องรีบกลับบ้าน พ่อโทรมาบอกเธอว่า แม่ลื่นล้มหน้าบ้านจนทำให้สะโพกหัก ตอนนี้น่าจะนอนโรงพลาบาล ผมเลยรีบกลับมาคอนโดเก็บเสื้อผ้าแล้วตามหลังเธอไป
บ้านพ่อแม่ของอยู่ชานเมืองกรุงเทพนี่เองครับ ตอนแรกเธอบอกว่าบ้านต่างจังหวัดนิน่า หรือผมจำผิดนะ
ผมไลน์ไปบอกเธอแล้วล่ะครับว่าจะไปรอเธอที่โรงแรม พรุ่งนี้เช้าจะไปหาและเยี่ยมแม่เธอที่โรงพยาบาล
165
