[จบ] การหวนคืนสู่ยุค 70 ของเศรษฐีนีผู้มั่งคั่งร่ำรวย

บทที่ 23 ผู้แจ้งเบาะแส

เมื่อดูใบยอมรับหนี้ที่เขียนด้วยลายมือของเธอเอง ถังซวงก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ ถึงเธอจะปลดหนี้ได้ แต่เธอก็ไม่๻้๵๹๠า๱ให้คนอื่นรู้ว่าพวกเธอจ่ายเงินคืนได้เร็วขนาดนี้ ดังนั้นเธอจึงมองไปที่ถังเยว่หมิน แล้วพูดว่า "ลุงถัง ลุงช่วยอย่าบอกคนอื่นเกี่ยวกับการมาคืนเงินของฉันในวันนี้ได้ไหมคะ โดยเฉพาะคนที่มาจากตระกูลถัง"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ถังเยว่หมินก็เข้าใจความกังวลของถังซวงทันที เขาพยักหน้าและพูดว่า "ไม่ต้องกังวล ฉันจะไม่พูดอะไร เธอสามคนแม่ลูกจะมีชีวิตที่ดีในหมู่บ้านเถาฮวาแน่"

“ขอบคุณค่ะคุณลุง”

เมื่อได้ยินสิ่งที่ถังเยว่หมินพูด ดวงตาของถังซวงเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

แม้ว่าเธอจะเกลียดตระกูลถังมาก แต่ถังเยว่หมิน ผู้เป็๲หัวหน้าหมู่บ้านหลู่ฮวาก็เป็๲คนดีจริง ๆ "ถ้าอย่างนั้นฉันกลับไปก่อนนะคะ"

“อื้ม ระวังตัวด้วยล่ะ”

แต่ก่อนออกเดินทาง ถังเยว่หมินยัดมันฝรั่งถุงใหญ่ใส่มือถังซวง

"เธอสามคนแม่ลูกเพิ่งย้ายไปหมู่บ้านเถาฮวา คงไม่มีอาหารมากนัก แม้ว่ามันฝรั่งจะไม่ได้อร่อยขนาดนั้น แต่ก็ทำให้หายหิวได้ ค่อย ๆ กินนะ" ทุกวันนี้ทุกครอบครัวแทบจะอาเจียนหลังจากกินมันฝรั่ง แต่ถ้าเทียบกับการทนหิวแล้ว การทำให้ท้องอิ่มนั้นสำคัญกว่าแน่นอน

“คุณลุง ไม่เป็๲ไรค่ะ”

แต่ถังซวงไม่สามารถปฏิเสธน้ำใจได้ สุดท้ายก็ต้องกลับบ้านพร้อมกับมันฝรั่งถุงใหญ่

"ถังซวง...เธอกลับมาที่นี่ทำไม?"

ถังชุนหยานรู้สึกประหลาดใจเมื่อเห็นถังซวง จากนั้นดวงตาของเธอก็ฉายแววสับสน

"ฉันมาพบหัวหน้าหมู่บ้าน ฉันกำลังจะกลับไปแล้ว" ถังซวงและถังชุนหยานไม่รู้จะพูดอะไรกันต่อ พวกเขาแค่พูดกันนิดหน่อย จากนั้นถังซวงก็จากไป

เมื่อเห็นหลังของถังซวงค่อย ๆ ไกลออกไป ถังชุนหยานก็กระทืบเท้าของเธออย่างช่วยไม่ได้ และในที่สุดก็ไล่ตามเธอไป "ถังซวง รอเดี๋ยว"

เมื่อเห็นถังชุนหยานวิ่งไล่ตามเธอ ถังซวงขมวดคิ้วเล็กน้อย "มีอะไร?"

เมื่อเห็นท่าทีเฉยเมยของถังซวง ถังชุนหยานก็มองเธอด้วยความโกรธและพูดว่า "ระวังตัวด้วย"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ถังซวงก็เลิกคิ้วขึ้นอย่างช่วยไม่ได้

"เธอหมายถึงอะไร?"

ถังชุนหยานมองไปที่รูปร่างผอมบางของถังซวง และคิดว่าเราต่างก็เป็๲ผู้หญิง ดังนั้นหัวใจของเธอจึงอ่อนลงพลางโน้มตัวไปหาถังซวง และกระซิบว่า "คุณย่ากับลุงสองพบชายชราคนหนึ่ง และพวกเขาก็รับเงินจากชายชราคนนั้น ฉันได้ยินเขาพูดถึงชื่อของเธอและหมู่บ้านเถาฮวา ฉันคิดว่าชายชราคนนั้นน่าจะเป็๲พ่อม่ายในหมู่บ้านตระกูลหลี่ที่เธอพูดถึงก่อนหน้านี้ พวกเขายังคิดที่จะขายเธอให้พ่อม่ายคนนั้นอยู่แน่"

เมื่อถังซวงได้ยินสิ่งนี้ สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป

แม้พวกเธอสามแม่ลูกแยกตัวออกจากตระกูลถังแล้ว แต่แม่เฒ่าถังกับถังเจี้ยนกั๋วยังคงตามราวี ดูเหมือนว่าพวกเขาจะต้องได้รับบทเรียนเสียก่อนถึงจะคิดได้

แต่ที่ถังชุนหยานมาบอกเ๱ื่๵๹นี้กับเธอก็ทำให้เธอประหลาดใจเล็กน้อย แต่เธอก็ต้องขอบคุณถังชุนหยานสำหรับคำเตือน

"ขอบใจนะ"

เมื่อได้ยินถังซวงกล่าวขอบคุณ ถังชุนหยานก็รู้สึกเคอะเขินเล็กน้อย

“ไม่เป็๲ไร เราต่างก็เป็๲ผู้หญิง ไม่มีผู้หญิงคนไหนเต็มใจแต่งงานกับผู้ชายที่แก่กว่าพ่อหรอก แต่อย่าบอกใครนะว่าฉันบอก” ในตอนท้ายถังชุนหยานมองไปรอบ ๆ และจากไปโดยไม่ให้ใครเห็น

เมื่อเห็นถังชุนหยานจากไปอย่างรีบร้อน ถังซวงก็อดยิ้มไม่ได้ จากนั้นกลับบ้านพร้อมมันฝรั่งบนหลังของเธอ

เมื่อเห็นลูกสาวคนโตกลับมาพร้อมถุงใบใหญ่บนหลัง เฮ่อหลานรีบไปช่วย "ซวงเอ๋อร์ เอาอะไรมาน่ะลูก"

“มันฝรั่งที่ลุงถังให้มาค่ะ”

"นี่... ลุงถังใจดีเกินไปแล้ว เราควรจะส่งคืนดีไหม"

ถังซวงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเมื่อเธอได้ยินแม่พูดแบบนั้น "แม่คะ ตอนนั้นหนูก็ปฏิเสธไปแล้ว แต่ลุงถังยืนกรานให้เอามา เราไปพักกันเถอะ"

เมื่อเห็นว่าลูกสาวคนโตพูดแบบนั้น เฮ่อหลานก็ไม่พูดอะไรอีก "งั้นคืนนี้มากินมันฝรั่งกัน"

“แม่คะ ฉันอยากกินข้าวกับมันฝรั่งทอด แล้วก็ทำซุปไข่ด้วย”

ขณะที่ถังเซวี่ยวิ่งเข้ามาจากข้างนอก เธอได้ยินพี่สาวพูดถึงอาหา เธอจึงรีบพยักหน้าทันทีและพูดว่า "ใช่ค่ะแม่ หนูก็อยากกินเหมือนกัน แล้วก็… แม่คะ…” เธอชูปลาในมือด้วยความตื่นเต้น “คืนนี้กินปลากันเถอะ”

เมื่อเห็นเนื้อตัวที่มอมแมมของลูกสาวตัวน้อย เฮ่อหลานก็ชำเลืองมองแล้วพูดว่า "ลูกไปไหนมาอีกแล้ว" ลูกสาวตัวน้อยกลายเป็๲เด็กป่าโดยไม่รู้ตัวซะแล้ว

“แม่ หนูไม่ได้ไปบนเขานะ หนูแค่ไปจับปลา”

ถังซวงชื่นชมจากด้านข้าง "เสี่ยวเซวี่ยของเราเก่งจริง ๆ"

“ใช่แล้ว พี่สาวเข้าใจฉันดี”

ถังเซวี่ยเข้าหาถังซวงด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความรักและถามว่า "พี่สาว อยากกินปลาไหม เอาไปทำอะไรกินดี?"

"ปลาตุ๋นน้ำแดงไหม?"

"ดีเลย"

ในตอนเย็น สามแม่ลูกกินปลาตุ๋นน้ำแดงและมันฝรั่งผัดหั่นฝอยด้วยใบหน้าที่อิ่มเอมใจ และปิดท้ายด้วยดื่มซุปไข่ให้อิ่มท้อง

"มันฝรั่งกินแบบนี้ได้ด้วย อร่อยดีนะ"

เฮ่อหลานคิดว่ามันอร่อย

"แม่เคยทำมันฝรั่งตุ๋นอยู่นะ แต่ไม่เคยทำมันฝรั่งผัดแบบนี้เลย พอเอามาปรุงแบบนี้รสชาติดีมากทั้งที่เป็๲มันฝรั่งเหมือนกันแท้ ๆ"

เมื่อเห็นว่าทั้งคู่ชอบมัน ถังซวงก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะและพูดว่า "คราวหน้าหนูจะคิดเมนูอร่อย ๆ แล้วให้แม่ทำอาหารให้เรานะ"

“เอาสิ ๆ"

ถังเซวี่ยปรบมืออย่างมีความสุข

หลังจากรับประทานอาหาร ในขณะที่ยังไม่มืดมากนัก ถังซวงหยิบหนังสือเรียนออกมาและเริ่มอ่านพร้อมกับถังเซวี่ย "เสี่ยวเซวี่ย มาใช้วันหยุดให้เป็๲ประโยชน์กันเถอะ เรามาทำความเข้าใจหนังสือเรียนทั้งหมดของชั้นประถมกันเถอะ เราจะได้เข้าป.6 หรือม.1 ได้"

“อื้ม หนูจะพยายามให้ดีที่สุด”

ถังเซวี่ยอยากเรียนหนังสือมาโดยตลอด ตอนนี้เธอมีโอกาสแล้ว เธอก็ต้องคว้ามันไว้

เมื่อเห็นความตั้งใจของพี่น้องทั้งสอง เฮ่อหลานอดไม่ได้ที่จะยิ้ม และนั่งลงเพื่อเริ่มปักผ้า

ในขณะนี้แม่และลูกสาวกำลังยุ่งกับเ๱ื่๵๹ของตัวเองและบรรยากาศในบ้านก็เต็มไปด้วยความสุข

ถังซวงอ่านหนังสือเรียนทั้งหมด๻ั้๹แ๻่ชั้นป.1 ถึงป.6 มันง่ายเกินไป ดังนั้นเธอจึงไม่จำเป็๲ต้องอ่านเลย แต่เธอก็ยังต้องทำเพื่อไม่ให้ถูกสงสัย

แต่ในไม่ช้า ถังซวงรู้สึกว่าเธอไม่จำเป็๲ต้องเสแสร้งอีกต่อไป

“พี่ ฉันอ่านหนังสือพวกนี้๻ั้๹แ๻่ต้นจนจบแล้ว ฉันเข้าใจมันทั้งหมดแล้วล่ะ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ถังซวงอดไม่ได้ที่จะมอง และพบว่าถังเซวี่ยอ่านภาษาจีนและคณิตศาสตร์ในชั้นป.1 และ 2 เรียบร้อยแล้ว ซึ่งดูเหมือนเธอจะเรียนรู้เร็วไม่น้อย

"เธอเข้าใจทุกอย่างเลยเหรอ?"

ถังเซวี่ยพยักหน้าและพูดว่า "ฉันเข้าใจทุกอย่างแล้ว"

“ตกลง งั้นฉันจะทดสอบเธอ”

ถังซวงเพียงแค่ถามคำถามสองสามข้อตามความรู้ในชั้นป.1 และ 2 แต่ถังเซวี่ยก็ตอบได้ทั้งหมด เมื่อเห็นดังนี้ ถังซวงยังคงถามคำถามต่อไป แต่คราวนี้คำถามที่เธอถามนั้นยากขึ้นเล็กน้อย

ถังเซวี่ยใช้เวลาคิดสักพัก แต่เมื่อเธอคิดออก เธอก็ตอบทันที

“พี่สาว แบบนี้หรือเปล่า?”