ฟางจวิ่นเหม่ยรู้สึก "อยาก-ตาย-ว้าย- กรี๊ด" คำสแลงจากยุคของนาง หรืออยากจบชีวิตลงแบบฉับพลันทันใด หรือสำนวนฝรั่ง ทู -ดาย -ฟอร์ (To Die For) เพราะความอร่อยเลิศ
ไม่เพียงแค่หน้าตาที่น่าลิ้มลอง แต่รสชาติก็เหนือคำบรรยาย
"นี่คงเป็ความลึกลับของเืปริศนาของร่างนี้ใช่หรือไม่" นางเอ่ยถามขึ้นลอย ๆ กลางอากาศ แต่ไม่มีผู้ใดตอบ
"???" วงจรเืปริศนาย่อมตอบคำถามนี้ไม่ได้แน่...
เพราะถ้าตอบออกไปตรง ๆ มันก็จะไม่ใช่ปริศนาอีกต่อไปน่ะสิ
ในที่สุดฟางจวิ่นเหม่ยก็ฟันธงไปเองว่า เืปริศนา ก็คือ "ครัวลึกลับที่สามารถเนรมิตอาหารหน้าตาดีและรสชาติอร่อยล้ำเลิศในปฐี"
แต่กระบวนการในการทำอาหารน่ะสิ ที่นางเกรงว่าจะมีคนเห็น ด้วยความกังวลนี้
มอนิเตอร์จึงเปิดฟังก์ชันบนหน้าจออธิบายขึ้นมาทันทีว่า
"หากกังวลเื่การทำอาหาร ท่านสามารถซื้อทักษะอ่านใจเครื่องครัว" ระบบครัวปริศนาเอ่ย
"หะ หา! ทักษะอ่านใจเครื่องครัวงั้นหรือ" ใบหน้างดงามอ้าปากหวอเล็กน้อย
"ขอรับ ท่านจะสามารถหยิบจับเครื่องครัวทุกอย่างได้ตามที่เครื่องครัวคิด ทักษะนี้ แม้จะปิดตาทำอาหารก็ยังทำได้อร่อยและไม่มีพลาดใส่เครื่องปรุงผิดแม้แต่หน่วยตวงเพียงเม็ดเล็ก ๆ เม็ดเดียว"
"จะ จริงหรือ"
"..."
"ข้า้ายิ่งนัก"
"..."
"ว่าแต่ว่า...ทักษะอ่านใจเครื่องครัวแพงหรือไม่"
"..." ระบบครัวปริศนาไม่ตอบ อ้างว่า...สามารถตอบได้แค่วันละคำถามเท่านั้น
ในขณะนั้นเองก็มีเสียงเรียกด้านนอกจากลูกเลี้ยงทั้ง ๓ และสามีในนาม
ปึก ๆ ๆ เสียงเคาะกระบอกไม้ไผ่ด้านนอกประตู...ไม่ใช่เสียงอย่างว่านะ
"เหม่ยเหม่ย เ้าอยู่ในนั้นหรือไม่ เหตุใดถึงเงียบเยี่ยงนี้" เสียงทุ้มต่ำของจางต้าเปียวดังก้องขึ้นมาจากด้านนอก
"ท่านแม่ ท่านทำอาหารอยู่ด้านในใช่หรือไม่ ท่านได้ยินพวกเราหรือไม่" เสียงอาิ
"ท่านแม่ พวกเรามาช่วยท่านยกอาหาร" เสียงอาหลิง
"ท่านแม่ ท่านทำอาหารเสร็จหรือยัง ข้าหิวยิ่งนัก" เสียงอาจิง
ประตูที่ไม่ได้แข็งแรงนักค่อย ๆ ถูกดึงไม้ขัดออกและเปิดแง้มให้ทุกคนสามารถมองเห็นอาหารด้านในที่ทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว
"โอ้โห อาหารหอมและน่าทานยิ่งนักขอรับ" เสียงอาจิงเดินเข้าไปกอดขาของฟางจวิ่นเหม่ยคล้ายประจบก่อนที่จะควบคุมน้ำลายของตนไม่อยู่
"ถ้าหิวก็รีบมายกอาหารไปตั้งโต๊ะกันสิ" เมื่อฟางจวิ่นเหม่ยเอ่ยจบ ทุกคนก็รีบเข้ามาช่วยกันขนถ้วยอาหารที่หอมจนแทบจะทนไม่ไหวไปตั้งโต๊ะในบ้าน
แววตาของจางต้าเปียวกวาดมองรอบ ๆ เขาไม่เห็นแม้แต่เศษหมู ส่วนผักที่อยู่ในอาหารนางเอามาจากไหนกันนะ
เพราะจางต้าเปียวััอุปกรณ์ครัวในขณะที่คิด ฟางจวิ่นเหม่ยจึงอ่านใจเขาได้ทันที
"ท่านพี่คงสงสัยว่าซากหมูอยู่ที่ใด ข้านำไปฝังแล้วเ้าค่ะ"
"..." นางรู้ได้เยี่ยงไรกัน ใบหน้านิ่งของเขา ใช่ว่าจะมีใครอ่านใจเขาออกได้ง่าย ๆ นี่คงเป็เื่บังเอิญ
"อ้อ แล้วเื่ที่ข้าเอาผักมาจากไหนกัน...ข้าเก็บผักต่าง ๆ มาจากรอบ ๆ บ้านเ้าค่ะ"
จางต้าเปียวหันไปมองนางอย่างตกตะลึง...นางเก็บผักจากรอบ ๆ บ้านมาทำงั้นหรือ
เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ารอบ ๆ บ้านมีผักที่กินได้ มันรกยิ่งกว่าดงหนวดของเขาจนอยากจะถางทิ้งเสียด้วยซ้ำ...
(ถ้าจะถางป่าก็โกนหนวดก่อนดีไหม...)
แม้ฟางจวิ่นเหม่ยจะตอบมั่วซั่วแต่ระบบได้เก็บผักต่าง ๆ มาจากรัศมี ๑๐ ลี้ มาให้นางทำอาหารจริง ๆ ...หากผู้ใดสงสัย นางย่อมสามารถพาไปยังแหล่งเก็บผักที่นางบอกได้ว่ามาจากที่ใดบ้างตามเส้นทางที่ครัวปริศนาไปแอบเก็บมาขายให้นางแบบลับ ๆ
.
.
.....................TBC
4K
