ตอนที่ 7
"เสนาบดีฝ่ายขวาลู่เฉินฉางขอเข้าเฝ้าฮองเฮา เชิญ..."
เสนาบดีฝ่ายขวาลู่เฉินฉาง: ลูกพ่อเ้าเป็เช่นไรบ้าง
ฮองเฮา: ท่านพ่อข้าไม่เป็ไรนี่คือพ่อขององค์หญิงเ้าลู่สินะ
"ฮองเฮาสำรวจดูรูปร่างหน้าตาั้แ่หัวจรดเท้าของเสนาบดีฝ่ายขวาลู่เฉินฉาง...."
เสนาบดีฝ่ายขวาลู่เฉินฉาง: ทำไมเ้ามองพ่อเช่นนี้
ฮองเฮา: เปล่าท่านพ่อข้าแค่ไม่เคยเห็นท่าน
เสนาบดีฝ่ายขวาลู่เฉินฉาง: เ้าไม่เคยเห็นข้า ข้าเลี้ยงเ้ามาั้แ่เล็กจนโตเ้าไม่เคยเห็นข้าได้เช่นไรกัน
ฮองเฮา: เปล่า เปล่าท่านพ่อข้าล้อท่านเล่น
เสนาบดีฝ่ายขวาลู่เฉินฉาง: ลูกข้าเ้ายังไม่หายดี
ฮองเฮา: ท่านพ่อข้าหายดีแล้วท่านไม่ต้องเป็ห่วงข้า ท่านวางใจเถอะ
เสนาบดีฝ่ายขวาลู่เฉินฉาง: ดี ดี ฮ่า ฮ่า ข้าว่าเ้าระวังตัวให้มันมากกว่านี้หน่อย
ฮองเฮา: ท่านพ่อไม่ต้องเป็ห่วงข้า ข้าดูแลตนเองได้
เสนาบดีฝ่ายขวาลู่เฉินฉาง: เ้ามีภัยอันตรายจะให้ข้าสบายใจได้เช่นไรกัน
ฮองเฮา: ท่านพ่อ
เสนาบดีฝ่ายขวาลู่เฉินฉาง: เอาล่ะ ข้าจะกลับแล้วเ้าจงรักษาตัวด้วย
ฮองเฮา: ท่านพ่อก็เช่นกัน
เสนาบดีฝ่ายขวาลู่เฉินฉาง: ข้าแก่แล้วสินะ นั่งนาน โอ้ยปวดหลัง
ฮองเฮา: หลัวชีท่านพ่อกับข้าสนิทกันขนาดนั้นเลยหรอ
นางกำนัลหลวงหลัวชี: ใช่ เ้าค่ะองค์หญิงท่านทรงอย่าลืมพระมารดาของพระองค์นะเ้าค่ะ
ฮองเฮา: แม่ แม่ของข้า
นางกำนัลหลวงหลัวชี: ใช่เ้าค่ะองค์หญิง
ฮองเฮา: ข้าอยากพบนาง
"จวนเสนาบดีฝ่ายขวาลู่เฉินฉางฮองเฮาขอเข้าเฝ้าพระมารดา..."
ฮองเฮา: ท่านแม่ ข้าทำขนมมาให้ท่านชิมด้วยของโปรดของท่าน
ลู่ฟางเฟย: อร่อยมากรสชาติไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย
"พระมารดาของฮองเฮามีนามว่าลู่ฟางเฟยเป็น้องสาวของกษัตริย์องค์ก่อนฮองเฮาก็มีเชื้อพระวงศ์ดังนั้นถึงได้มียศแต่งตั้งเป็องค์หญิงเ้าลู่....
ฮองเฮา: ท่านแม่พระวรกายท่านเป็เช่นไรบ้าง
ลู่ฟางเฟย: อาการป่วยของข้าดีขึ้นมากแล้วเ้าต้องระวังตัวให้มากเช่นกัน
ฮองเฮา: ท่านแม่ท่านไม่ต้องเป็ห่วงข้า ข้าจะดูแลตนเองให้ดี
ลู่ฟางเฟย: ลูกแม่เ้าอย่าทำอะไรวู่วามอย่าใจร้อนเป็อันขาดเ้าต้องมีสติดังนั้นเ้าจะสามารถแก้ปัญหาได้อย่างราบรื่น
ฮองเฮา: ท่านแม่ท่านไม่ต้องเป็ห่วงข้า ข้าจะนึกถึงคำสอนของท่าน
ลู่ฟางเฟย: ไม่ให้ข้าห่วงเ้าได้เช่นไรกันเ้าดื้อรั้นไม่ยอมฟังใคร
ฮองเฮา: ท่านแม่ลูกยอมท่านแล้วท่านเลิกบ่นข้าได้แล้วข้าโตมากพอที่จะดูแลตนเองได้ ลูกต้องกลับวังแล้วนะเพฮ่า
ลู่ฟางเฟย: ลูกแม่เ้าจงคลายกังวลแม่อยู่กับพ่อเ้าสบายดี เ้าไม่ต้องเป็ห่วงแม่
ฮองเฮา: ท่านแม่หม่อมฉันทูลลา
"ส่งฮองเฮากลับตำหนัก...."
ฮ่องเต้: น้องหญิงเ้าไปที่ใดมาข้าไม่พบเ้าทั้งวัน
ฮองเฮา: ข้าจะไปไหนมาไหนเกี่ยวอะไรกับเ้า
ฮ่องเต้: เกี่ยวสิก็ข้าเป็พระสวามีเ้าข้าย่อมต้องรู้เื่ของเ้าเป็ธรรมดา เ้าบอกข้าได้หรือไม่
ฮองเฮา: ข้าไปพบท่านแม่ของข้ามา ท่านเป็ห่วงข้ามากและท่านก็ไม่สบายข้าถึงได้ไปเยี่ยมท่าน
ฮ่องเต้: ข้านึกว่าเ้าออกไปเที่ยวเล่นนอกวังสะอีก
ฮองเฮา: ทำไม เ้าอยากไปกับข้างั้นสิ
ฮ่องเต้: ก็ไม่เชิง
ฮองเฮา: ข้าไม่มีอะไรจะพูดกับเ้าแล้วกลับไปสะ
ฮ่องเต้: น้องหญิงทำไมเ้าถึงดูเกลียดชังข้านัก
ฮองเฮา: ข้าไม่ได้เกลียดเ้าเพียงแค่ข้ายังไม่ชินข้ายังต้องปรับตัวข้าอีกเยอะ
ฮ่องเต้: เ้าพักเสียเถอะ
"ประตูปิดลงฮ่องเต้เดินกลับตำหนัก ตกกลางดึกฮองเฮาลอบเข้าตำหนักพระสนม..."
ฮองเฮา: รูอี้
พระสนมรูอี้: หา ฮองเฮา
ฮองเฮา: เ้าอยากฆ่า ข้าขนาดนั้นเลยรึ
"ฮองเฮายื่นมือไปบีบคอพระสนม..."
ฮองเฮา: ข้าขอเตือนเ้าถ้าไม่อยากตายอย่ามายุ่งกับข้า
พระสนมรูอี้: ปล่อยข้า
ฮองเฮา: ข้าไม่้าจะฆ่าเ้าข้าแค่อยากจะเตือนเ้า ถ้าเ้ายังมายุ่งกับข้าอีกข้าจะฆ่าเ้าสะ
พระสนมรูอี้: ปล่อย ปล่อยหม่อมฉันนะเพฮ่า หม่อมฉันหายใจไม่ออก ฮองเฮาข้าจะฟ้องฝ่าา
"หลังจากนั้นฮองเฮาก็กลับตำหนักอย่างเงียบๆ..."
พระสนมรูอี้: ฝ่าาช่วยหม่อมฉันด้วยเพฮ่าฮองเฮาจะฆ่าหม่อมฉัน
ฮ่องเต้: พูดจาเหลวไหล
พระสนมรูอี้: ฝ่าานางจะฆ่าหม่อมฉันจริง จริงนะ เพฮ่า
ฮ่องเต้: ไม่ใช่เ้าจะฆ่านางก่อนรึ
พระสนมรูอี้: ฝ่าานี่พระองค์สงสัยหม่อมฉัน
ฮ่องเต้: หรือไม่จริงข้ารู้มาว่าพ่อของเ้าอยู่เื้ัเื่นี้
พระสนมรูอี้: ฝ่าา
ฮ่องเต้: เอาละข้าจะไม่ให้เ้ารับโทษข้าจะหาคนมารับโทษแทนเ้าข้าจะปกป้องเ้าเอง
พระสนมรูอี้: ฝ่าาหม่อมฉันขอบพระทัยฝ่าา เพฮ่า
ฮ่องเต้: เ้าก็จงเงียบไว้สะ เ้ากลับตำหนักไปก่อน
พระสนมรูอี้: ฝ่าา
"พระสนมซบที่หน้าอกฝ่าายิ้มด้วยความสะใจ..."
พระสนมรูอี้: หม่อมฉันทูลลา
ฮ่องเต้: เฮ้ย!!
"ฮ่องเต้เอามือกุมขมับ ตำหนักฮองเฮา..."
นางกำนัลหลวงหลัวชี: องค์หญิงพระองค์ไปไหนมาเ้าค่ะ
ฮองเฮา: หลัวชีข้าเหนื่อยแล้วข้าอยากพัก
นางกำนัลหลวงหลัวชี: หม่อมฉันนวดให้เ้าค่ะจะได้ผ่อนคลาย
ฮองเฮา: ดี ดีที่สุด ข้าชอบ
นางกำนัลหลวงหลัวชี: เดี๋ยวหม่อมฉันนำน้ำอุ่นมาให้องค์หญิงแช่เท้าเ้าค่ะจะได้ดีขึ้นกว่าเดิม
ฮองเฮา: เ้าช่างใส่ใจข้าจริง
นางกำนัลหลวงหลัวชี: แม๋องค์หญิงข้าก็ไม่ใช่ใครที่ไหน
ฮองเฮา: ข้าขอบใจเ้ามาก
นางกำนัลหลวงหลัวชี: สบายขึ้นไหมเ้าค่ะ
ฮองเฮา: ดีขึ้นเยอะจริง จริง
"รุ่งเช้า ฮองเฮาตรงไปยังกองทัพทหาร หยิบดาบขึ้นมาต่อสู้กับทหาร ย้า ฟาบ ซุปซับ"
ทหาร: ฮองเฮาออมมือด้วย
ฮองเฮา: เอาล่ะวันนี้พอแค่นี้ก่อน หลัวชีกลับตำหนัก ข้าจะไปชมสวนดอกไม้หลังวังสะหน่อย
นางกำนัลหลวงหลัวชี: เ้าค่ะ
ฮองเฮา: ดอกไม้พวกนี้ใครเป็คนปลูกถึงได้งดงามถึงเพียงนี้
นางกำนัลหลวงหลัวชี: ฝ่าาเป็คนปลูกเ้าค่ะ
ฮองเฮา: ไอ้ฮ่องเต้เนี้ยนะปลูกมีจิตใจที่งดงามขนาดต้องปลูกดอกไม้ไว้หลังวังเลยหรอ ฮ่า ฮ่า ให้ข้าเชื่อจริง จริง รึ
ฮ่องเต้: ทำไมเ้าไม่เชื่อว่าข้าปลูกดอกไม้พวกนี้ล่ะ ถึงเ้าไม่เชื่อก็ไม่เป็ไร แค่เ้ามาชมทุกวันข้าก็เพึงพอใจแล้ว
ฮองเฮา: ถ้าข้ารู้แต่แรกข้าจะไม่มาชมให้เสียสายตา
"ฮ่า ฮ่า ท้องฟ้ามืดมิดอีกครั้ง ฮ่า ฮ่า"
เทพแห่งความรัก: ลู่ฉางเ้าเป็เช่นไรบ้างสำหรับของขวัญที่ข้ามอบให้เ้า ฮ่า ฮ่า
ฮองเฮา: ท่าน
ฮ่องเต้: น้องหญิงผู้เฒ่าผู้นี้เป็ใคร
เทพแห่งความรัก: ไม่ต้องอยากรู้ว่าข้าเป็ใคร ฮ่า ฮ่า ต่อไปพวกเ้าต้องรับชะตากรรมร่วมกัน ฮ่า ฮ่า
"หลังจากนั้น ท้องฟ้าก็สว่าง
ฮองเฮา: ข้าอยากกลับบ้าน ข้าอยากกลับบ้านโธ่เว้ย!!!
ฮ่องเต้: น้องหญิงเ้าจะไปไหน
ฮองเฮา: เ้าไม่ต้องตามข้ามา
ฮ่องเต้: น้องหญิง นี่มันคืออะไรกัน ผู้เฒ่าคนนั้นเป็ใครเกี่ยวข้องอะไรกับน้องหญิง
โปรดติดตามตอนต่อไป.....
2K
