บทที่ 6 เื่นี้ต้องเก็บเป็ความลับ
ไท่หย่งลู่และไท่หย่งเยว่ยังรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง ในเมื่อได้ออกมาครั้งหนึ่งแล้ว พวกเขายังอยากจับกระต่ายกับไก่ป่าให้ได้ แต่ไท่หย่งอันนั้นโตกว่าและเข้าใจเื่ราวมากกว่า เขาเห็นสีหน้าของผู้เป็บิดาไม่ค่อยดี จึงดึงน้อง ๆ ให้ตามรอยไป
พวกผู้ชายไม่ได้เข้าไปในูเาเปล่า ๆ อย่างน้อยก็หาไข่นกที่เป็น้ำแข็งได้มาหลายฟอง ดังนั้นพอเข้าหมู่บ้าน ไท่หย่งลู่และไท่หย่งเยว่จึงตื่นเต้นวิ่งกลับบ้านอย่างบ้าคลั่ง
ผลก็คือ พวกเขาเจอหน้าไท่ลิ่วเย่และไท่จี้จงที่กำลังมองหาพวกเขาพอดี
ไท่หย่งลู่ร้องะโอย่างตื่นเต้น "ท่านปู่ พวกเราเจอไข่นกแล้ว จะเอาไปนึ่งเป็ไข่ตุ๋นให้น้องสาวกิน!"
ท่านผู้เฒ่าไท่โบกมือแล้วเรียกลูกชายคนโต "รีบกลับบ้านเถอะ พวกเ้าเพิ่งออกไปได้ไม่นาน จูจูก็ร้องไห้ไม่หยุด เรียกหาพ่อตลอด"
ไท่จี้จู่รู้สึกเป็ห่วงมาก ไม่ทันได้พูดอะไรก็รีบวิ่งกลับบ้านทันที ส่วนคนที่เหลือก็ตามมาด้านหลัง ไม่ยอมห่างไปแม้แต่ก้าวเดียว
และแล้ว พอเข้าไปในลานบ้าน เสียงร้องไห้ของจูจูก็ดังออกมาให้ได้ยิน
"จูจู ลูกจ๋า พ่อกลับมาแล้ว!" ไท่จี้จู่ก้าวเข้าบ้านอย่างเร่งรีบ พอเห็นลูกสาวร้องไห้จนหน้าแดงก่ำ ขนตาเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตา เขาก็รู้สึกเ็ปใจมาก ได้แต่กุมมือตัวเองไม่รู้จะทำอย่างไรดี
หยางลี่ฮวาอุ้มลูกสาวเดินไปเดินมาทั่วห้อง ปลอบอย่างไรก็ไม่ได้ผล พอเห็นสามีกลับมาก็ถอนหายใจโล่งอก
"หลังจากพวกเ้าออกไปข้าก็สอนให้จูจูพูด จูจูก็ฉลาด เรียกพ่อได้เสียงดังฟังชัดเชียว แต่จู่ ๆ ไม่รู้ทำไมก็ร้องไห้เสียงดังขึ้นมา ทำเอาข้าใจจะขาด!"
ขณะที่พูดอยู่นั้น จูจูก็ดิ้นรนด้วยร่างอวบอ้วน ยื่นมือน้อย ๆ ออกมา พยายามอย่างเต็มที่ที่จะไปหาบิดาให้ได้
ไท่จี้จู่รีบปัดไล่ความเย็นบนตัวสองสามครั้ง ก่อนจะอุ้มลูกสาวตัวกลมนิ่มเหมือนก้อนแป้งอย่างระมัดระวัง
"จูจู คิดถึงพ่อหรือลูก พ่อกลับมาแล้ว เอาไข่นกมาให้ด้วย เดี๋ยวตอนเที่ยงกินน้ำแกงไข่ดีไหม"
จูจูไม่ตอบอะไรเลย เพียงแค่ยื่นมือน้อย ๆ ไปแตะท้ายทอยของบิดา
เมื่อครู่ขณะที่กำลังเล่นกับท่านแม่ นางก็เกิดง่วงนอนขึ้นมา แต่แล้วในตอนที่กำลังงัวเงียอยู่นั้น นางก็ ‘เห็น’ ภาพหนึ่ง!
เห็นว่าท้ายทอยของท่านพ่อมีเืเต็มไปหมด ท่านพ่อตกลงมาจากต้นไม้ แล้วก็ตาย
ท่านแม่กำลังร้องไห้ ท่านปู่กำลังร้องไห้ พี่ชายก็กำลังร้องไห้! น่ากลัวเหลือเกิน!
นางไม่อยากให้ท่านพ่อตาย!
"ท่านพ่อ!" ยิ่งคิดยิ่งหวาดกลัว จูจูอ้าปากน้อย ๆ แล้วร้องไห้ขึ้นอีกครั้ง มือป้อม ๆ ทั้งสองกุมท้ายทอยของบิดาแน่นไม่ยอมปล่อย
หยางลี่ฮวาเ็ปใจเหลือเกิน เห็นสามีถูกลูกสาวปิดหน้าเอาไว้จึงจะอุ้มลูกสาวกลับ แต่น่าเสียดายที่จูจูไม่ยอมปล่อยมือเลย เหมือนกระรอกที่กอดถั่วเอาไว้แน่น ร้องไห้หนักยิ่งกว่าเดิม
นางไม่อยากให้ท่านพ่อเืออก! นาง้าปกป้องท่านพ่อ!
พลังงานสีดำเหนือศีรษะของท่านพ่อมีมากขึ้นอีกแล้ว ฮือ ๆ !
ท่านผู้เฒ่าไท่ตามเข้ามาทีหลัง ปิดประตูแน่นไม่ให้ลมเย็นพัดเข้ามาในห้อง พอเงยหน้าขึ้นมองเห็นสถานการณ์ก็รู้สึกสับสนไม่เข้าใจ
ถึงแม้ว่าจูจูจะเกิดมาไม่ค่อยฉลาด แต่นางก็เป็เด็กที่ว่านอนสอนง่ายและเข้าใจเื่ราวมาตลอด นี่เป็ครั้งแรกที่นางเอาแต่ใจแบบนี้
กลับกลายเป็ว่า ไท่จี้จู่ถูกลูกสาวกอดไว้แน่น หลังศีรษะของเขาถูกจับเอาไว้แ่า เขาก็นึกถึงกิ่งไม้ที่หักลงมาอย่างกะทันหันเมื่อครู่นี้โดยไม่รู้ตัว
ถ้าหากเขาไม่ได้โน้มตัวไปข้างหน้า สิ่งที่หักลงมาก็คงไม่ใช่กิ่งไม้ แต่เป็... หลังศีรษะของเขาเอง!
คนรุ่นก่อนมักพูดว่าดวงตาและหัวใจของเด็กนั้นบริสุทธิ์เป็พิเศษ พวกเขามองเห็นสิ่งไม่ดีบางอย่างได้ โดยเฉพาะเื่เคราะห์ร้าย
หรือว่าการที่ลูกสาวล้มกระแทกศีรษะครั้งนี้ ไม่เพียงทำให้นางฟื้นคืนสติ แต่ยังทำให้นางมีความสามารถพิเศษด้วย?
ขณะที่เขากำลังลังเลอยู่นั้น ไท่หย่งลู่ก็เปิดถุงผ้าให้น้องสาวดูของแปลกใหม่
"น้องสาว ดูนี่สิ ไข่นกเยอะมากเลย! แข็งจนเป็น้ำแข็ง อยากให้พี่หยิบให้เล่นสักฟองสองฟองไหม?"
จูจูร้องไห้สะอื้น แต่จู่ ๆ ก็ชะงักเมื่อเห็นไข่นกที่มีสีด่าง ๆ หยางลี่ฮวาฉวยโอกาสนี้อุ้มลูกสาวกลับมาทันที ถือเป็การช่วยเหลือสามีของนาง
"จูจู ไปกันเถอะ เราไปเล่นไข่นกบนเตียงในห้องฝั่งตะวันตกกัน อุ่นมันสักหน่อย บางทีไข่นกอาจจะฟักเป็ลูกนกก็ได้นะ"
จูจูมองไข่นก แล้วก็มองบิดา ใบหน้าเล็ก ๆ ที่มีแก้มอวบอ้วนเต็มไปด้วยความลังเล
ท่านพ่อดูเหมือนจะไม่มีเืไหล ถ้างั้นเขาก็คงไม่ตายแล้วใช่ไหม?
งั้น... ไปเล่นกับไข่นกสักพักแล้วค่อยมาดูท่านพ่อดีไหม?
แค่เล่นนิดเดียวเอง...
ด้วยเหตุนี้จูจูจึงถูกอุ้มเข้าไปในห้องตะวันตก ไท่หย่งลู่และไท่หย่งเยว่เดินตามเข้าไปเพื่ออวดผลงานของตน ส่วนไท่หย่งอันไปช่วยอาผ่าฟืน อีกสักครู่อาสะใภ้ต้องต้มน้ำทำไข่ตุ๋นแน่ ๆ
ไข่นกที่แข็งตัวตลอดฤดูหนาว จะเป็ไปได้อย่างไรที่จะฟักเป็ลูกนก แน่นอนว่าหนีไม่พ้นต้องเข้าท้อง!
ไท่จี้จู่เห็นบิดาผู้ชราอยู่ข้างกาย จึงดึงท่านเข้าไปในห้องตะวันออก
"ท่านพ่อ เมื่อครู่ตอนที่พวกเราขึ้นเขาเกิดเื่ขึ้นนิดหน่อย"
ท่านผู้เฒ่าไท่ใ มองสำรวจลูกชายอย่างละเอียด เห็นที่คอมีรอยเืหลายแห่งจึงถามว่า "เ้าล้มมาหรือ?"
ไท่จี้จู่พยักหน้า "ข้าปีนต้นไม้ไปเอาไข่นก เหมือนมีอะไรบางอย่างบินผ่านมากะทันหันทำให้ต้นไม้หัก ข้าตกลงไปที่หน้าผา โชคดีที่มีต้นไม้ต้นเล็ก ๆ ที่ขอบหน้าผารั้งไว้สองครั้ง แล้วก็ตกลงบนพุ่มไม้หลายพุ่มถึงได้ไม่าเ็"
เขาลูบท้ายทอยโดยอัตโนมัติ แล้วพูดต่อ "ข้ารู้สึกว่า... สิ่งนั้นมันพุ่งเป้ามาที่หัวของข้า"
ท่านผู้เฒ่าไท่เปลี่ยนสีหน้า มือกำกล้องยาสูบทองเหลืองไว้แน่น เส้นเืปูดขึ้นบนหลังมือ แล้วถามด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"เื่นี้มีใครรู้อีกไหม?"
ไท่จี้จู่รีบส่ายหน้า "ท่านพ่อวางใจเถอะ ข้ารู้สึกว่ามันไม่ชอบมาพากล ก็เลยพาพวกเด็ก ๆ กลับมาก่อน แต่เมื่อครู่จูจูคอยปกป้องท้ายทอยของข้าตลอด เหมือนว่านางจะกลัวมาก..."
ชายชราอึ้งไปชั่วขณะ จากนั้นดวงตาก็ค่อย ๆ สว่างขึ้น
เมื่อครู่ไม่ทันได้รู้สึกอะไร แต่พอลูกชายพูดแบบนี้ หลานสาวเหมือนจะมีอะไรผิดปกติไปจริง ๆ
ท่านปู่ไท่ลุกขึ้นเดินวนรอบห้องสองรอบ สุดท้ายก็กำชับลูกชายคนโต "เื่นี้เ้าบอกเมียตัวเองได้ คอยสังเกตจูจูให้มากหน่อยว่ามีอะไรผิดปกติหรือเปล่า แต่คนอื่นไม่ต้องบอก ระวังจะมีข่าวลือออกไป จูจูเป็เด็กผู้หญิง ชื่อเสียงสำคัญมาก"
"รู้แล้วท่านพ่อ ข้าก็แค่เดาสุ่มไปอย่างนั้นเอง!" ไท่จี้จู่ยิ้มซื่อ ๆ "แค่จูจูฟื้นขึ้นมาแถมยังพูดได้ ข้าก็พอใจมากแล้ว ที่เหลือข้าไม่โลภอะไรทั้งนั้น!"
พ่อลูกคุยกันอีกสองสามประโยคก็ออกจากห้องไป ต่างคนต่างไปทำงานของตัวเอง
ไข่นกกว่ายี่สิบฟองที่เก็บมาได้จากูเา รวมกันแล้วก็ยังไม่เท่าไข่ไก่สี่ฟอง แต่ก็ทำให้คนในบ้านดีใจมาก เก็บไว้หนึ่งใบให้จูจูเล่น ส่วนที่เหลือทั้งหมดถูกหลิวตงเหนียงเก็บไว้อย่างระมัดระวัง
ตอนอาหารเที่ยง ตรงหน้าจูจูมีไข่ตุ๋นครึ่งชาม สีเหลืองทองนุ่มละมุนและส่งกลิ่นหอมฟุ้ง
จูจูร้องไห้มานาน ท้องน้อย ๆ ของนางส่งเสียงร้องจ๊อก ๆ มาพักใหญ่แล้ว ตอนนี้นางจับช้อนไม้เล็ก ๆ ด้วยตัวเอง ตักไข่ตุ๋นอย่างงุ่มง่าม
คนในบ้านคิดว่านางคงจะกินอย่างอร่อยเต็มปาก แต่ไม่คิดว่านางจะส่งคำแรกเข้าปากท่านปู่
"อ้ำ! ปุ!"
ท่านปู่ดีใจมาก ขอบตาแดงเรื่อเล็กน้อยด้วยความปลาบปลื้ม ถึงแม้ว่าหลานสาวยังเรียก "ปู่" ได้ไม่ชัดนัก แต่มันก็เป็เพียงเื่ของเวลาและการฝึกฝนเท่านั้น
หลานสาวที่น่ารักและกตัญญูแบบนี้ ช่างทำให้คนรักสุดหัวใจจริง ๆ
เขาก้มหน้าลงแกล้งทำเป็กินคำโต ๆ แล้วทำเสียงแจ๊บ ๆ สองครั้ง ก่อนผลักช้อนกลับไป
"อร่อยจริง ๆ ขอบใจจูจู เ้าก็รีบกินเร็วเข้า!"
จูจูได้รับคำชม นางยิ้มพลางส่ายศีรษะน้อย ๆ แล้วส่งช้อนให้บิดามารดา...
แน่นอนว่าทุกคนไม่กล้ากินจริง ๆ ก็เลยเลียนแบบท่านผู้เฒ่าไท่ ดังนั้น ไข่ตุ๋นหนึ่งช้อนถูก ‘กิน’ โดยทุกคนในครอบครัว แต่กลับไม่ได้ลดลงแม้แต่นิดเดียว สุดท้ายก็ตกไปอยู่ในปากของจูจู
เด็กหญิงร่างอวบตัวน้อยกินอย่างมีความสุข ดวงตากลมโตโค้งเป็รูปพระจันทร์เสี้ยวอย่างมีความสุข บางครั้งมือน้อย ๆ ไม่มีแรงพอ ช้อนเอียงทำให้ไข่ตุ๋นหกออกมาเล็กน้อย ก็ยังรู้จักเก็บขึ้นมา แล้วใส่กลับเข้าไปในปากอีกครั้ง
ทุกคนในครอบครัวมองเห็นเหตุการณ์นี้ชัดเจน ถึงไม่ได้กินข้าวก็รู้สึกอิ่มแล้ว!
หลังจากทานอาหารเสร็จ เพิ่งจะยกโต๊ะออกไป ประตูบ้านก็ถูกเคาะดังขึ้นอย่างกะทันหัน
219
