หลังทานชาบูกันเสร็จแล้วทั้ง 5 คนก็เดินดูของที่้าซื้อเข้าบ้าน หนึ่งชั่วโมงต่อมารถเข็นที่เคยว่างก็เต็มไปด้วยของมากมาย ระหว่างทางเดินกลับไปที่รถ ได้เดินผ่านโซนขายมือถือ คิงเลี้ยวเข้าไปที่ร้านขายมือถือร้านหนึ่ง
“เอารุ่นนี้ตัวโปร 1 เครื่อง แล้วก็เอาเครื่องนั้นอีก 1 เครื่องครับ”
“ไม่ทราบว่ารุ่นโปรลูกค้าจะรับเป็สีอะไรดีค่ะ”
“ป้าอร อิง มาเลือกสีมือถือครับ”
คิงหันกลับไปโบกมือเรียกให้ทั้งสองเข้ามายังด้านใน สองแม่ลูกยังรู้สึกงงๆกับสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ เป็ควีนที่เป็คนพูดเรียกอีกครั้งทั้งหมดจึงได้เข้าไปยังด้านใน
“รุ่นไหนมีสีอะไรบ้างครับ”
“รุ่นโปรจะมีสีดำ ขาว แดง ม่วง เหลืองแล้วก็ฟ้าค่ะ ส่วนอีกรุ่นจะมีแค่สีดำกับสีเทาค่ะลูกค้า”
“อิงกับป้าอรจะเอาสีอะไรเลือกเลยนะครับ”
“สองเครื่องนี้ราคาเท่าไรคะ”
“รุ่นโปรราคา 45,000 บาท ส่วนอีกเครื่องราคา 10,900 ค่ะ”
ได้ยินราคาทั้งป้าอรและอิงก็ต้องใออกมา มือถือเพียงแค่สองเครื่องมีราคากว่าครึ่งแสน สำหรับคนทั้งสองแล้วเงินจำนวนนี้ถือว่าเป็เงินจำนวนมากที่ไม่เคยแม้จะฝันถึง แค่จำนวนหลักพันก็ถือว่ามากแล้ว ป้าอรรีบกล่าวปฏิเสธโดยเร็ว
“รับไปเถอะครับ ผมตั้งใจซื้อให้”
“มันแพงนะคิง คิงเก็บเงินเอาไว้ดีกว่า”
“อรกับหนูอิงรับไว้เถอะ คิงเขาตั้งใจให้”
ได้แม่ช่วยพูดป้าอรและอิงดาวจึงยอมรับไว้ อิงเลือกมือถือสีฟ้าส่วนป้าอรเลือกสีดำ เมื่อซื้อของเสร็จกันหมดแล้วจึงชวนกันกลับบ้าน เก็บของเข้าที่เข้าทางเสร็จแล้วต่างคนก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนที่ห้องของตน วันถัดมาคิงออกไปด้านนอกแต่เช้าเพื่อไปรับคอมพิวเเตอร์ที่สั่งประกอบไว้ สายๆก็กลับมาถึงบ้าน เขาเลือกใช้ห้องว่างที่เหลืออยู่เป็ห้องสำหรับทำงานส่วนตัว วันนี้ทุกคนไม่ได้ออกไปไหนอยู่พร้อมหน้ากันด้านล่าง
เมื่อจัดการห้องทำงานเสร็จแล้วคิงก็ลงมายังด้านล่าง เห็นทุกคนกำลังนั่นพักผ่อนที่มุมโซฟาอยู่ เขากล่าวบอกกับแม่ว่าไม่ต้องไปทำงานแล้ว เดี่ยวจะเป็คนดูแลเองให้อยู่บ้านเฉยๆพอ ส่วนป้าอรคิงได้เตรียมสถานที่ไว้ทำงานให้แล้ว ป้าอรก็เป็คนหนึ่งที่ทำอาหารได้อย่างเอร็ดอร่อย คิงจึงจะเปิดร้านขายอาหารเล็กๆให้เป็อาชีพ แม่ได้ฟังเช่นนั้นก็บอกกับลูกชายจะไปขายอาหารกับป้าอร คิงก็ไม่ได้ว่าอะไร ดีซะอีกจะได้มีเพื่อน ส่วนด้านเด็กสาวทั้งสองคิงบอกให้แค่ตั้งใจเรียนก็พอ
วันเวลาก็ผ่านไปอย่างไม่หวนกลับ ตลอด 8 วันที่ผ่านมาคิงได้ลงแข่งขันโป๊กเกอร์ออนไลน์ทั้งแบบทัวร์และแบบแคชเกมส์อยู่ตลอด จนทำให้เงินทุนที่เหลือประมาณ 4 ล้าน 5 แสน เพิ่มขึ้นจากกำไรแคชเกมส์ ประมาณ 2 ล้าน 8 แสน และกำไรจากทัวร์ที่คิงได้แชมป์และITM รวมอีก 7 แสนบาท รวมเงินทั้งหมดที่คิงมีตอนนี้ประมาณ 8 ล้าน เมื่อมีเงินทุกอย่างก็ราบรื่น ป้าอรและแม่ออกไปเปิดร้านขายอาหารด้วยความสุข ควีนและอิงดาวก็ไปเรียนโดยไร้ความกังวล อีก 2 วันจะเป็วันงานสำคัญของแป้งเพื่อนรักของคิง เห็นว่าดึกมากแล้วคิงถึงไปอาบน้ำแล้วเข้านอนพักผ่อน
เขานอนหลับสนิททันทีที่หัวถึงหมอน แต่่เวลาประมาณตี 3 ก็ต้องสะดุ้งตื่นเพราะได้เสียงร้องเรียกจากอาจารย์ ด้านหน้าปรากฏกลุ่มควันที่เสียการรวมตัวฟุ้งกระจายลอยอยู่ มันพยายามรวมตัวกันให้กลายเป็ร่างเช่นเดิมแต่ก็ทำไม่ได้ มีเพียงเสียงที่ส่งออกมา
“รีบไปประเทศจีนโดยเร็ว ตามหาให้เจอ”
“อาจารย์ อาจารย์เป็อะไร”
“อาจารย์”
มีแต่เสียงเรียกของชายหนุ่มเท่านั้นที่ดังออกมา ตอนนี้กลุ่มควันได้ลอยหายเข้าไปยังด้านในร่างกายหมดแล้ว เขาร้องเรียกอยู่นานแต่ก็ไม่ได้มีการตอนรับใดๆกลับมา มีเพียงประโยคเดียวก่อนที่อาจารย์จะหายไปบอกเอาไว้
“ประเทศจีน แล้วจะให้ตามหาอะไรทำไมไม่บอกให้หมดล่ะเนี้ย”
ทั้งคืนเขาแทบจะไม่ได้นอน ใช้สมองคิด วิเคราะห์ตีความหาความหมายของประโยคที่อาจารย์ทิ้งไว้ ่เช้าเวียนมาถึงคิงจึงหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า เวลาเที่ยงแม่และควีนที่ไม่เห็นคิงลงมายังด้านล่างจึงขึ้นมาดู เห็นว่ายังนอนหลับอยู่จึงไม่ได้รบกวนปล่อยให้นอนต่อ ่บ่ายเขาจึงรู้สึกตัวตื่นขึ้น นั่งเรียบเรียงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนอีกครั้งจึงสรุปได้เพียงว่า อาจารย์ให้เดินทางไปยังประเทศจีนเพื่อตามหาอะไรบางอย่าง เขาไม่รอช้าอีกต่อไปรีบเดินลงมายังด้านล่างทันที
ถือว่าเป็สถานการณ์ที่ดีที่ทุกคนอยู่พร้อมหน้ากัน คิงเดินลงมาทุกคนก็สังเกตเห็น เขาเดินตรงมานั่งโซฟาสายตาก็กวาดมองไปรอบๆ ทุกคนเห็นท่าทีของคิงที่แสดงออกมาต่างก็ไม่เข้าใจ
“ทุกคนครับ ผมมีเื่จะบอก”
“เื่อะไรเหรอพี่”
“คือว่าผมมีธุรด่วนที่สำคัญมากๆที่ต้องไปทำ ต้องเดินทางคืนนี้เลย ผมเลยจะมาบอกแม่ว่างานแต่งของแป้งผมคงไม่ได้ไปด้วย”
“ไม่ต้องเป็ห่วง แป้งก็เหมือนลูกแม่อีกคน แม่จะดูแลเอง คิงไปทำธุระของคิงเถอะ”
“แล้วพี่คิงไปไหน แล้วนานไหมกว่าจะกลับบ้าน”
“ครับแม่ ไปประเทศจีน ยังบอกเวลากลับไม่ได้ แต่พี่จะติดต่อมาเป็ระยะๆ”
“ป้าอรครับ ผมฝากดูแม่กับควีนด้วยนะครับ”
“คิงไม่ต้องเป็ห่วงเลยลูก ป้าจะคอยดูเอง”
“ขอบคุณครับ เด็กๆพี่ไม่อยู่ห้ามดื้อกับแม่หรือป้าอรล่ะ”
“หนูไม่ดื้อหรอก เชื่อใจหนูได้”
“หนูจะไม่ดื้อค่ะพี่คิง”
“โอเค งั้นผมขอตัวไปเก็บของก่อนนะครับ”
พูดจบชายหนุ่มก็กลับขึ้นไปยังห้องของตน เขาเอาแค่เสื้อผ้าไม่กี่ชุดยัดใส่กระเป๋าสะพายไป เขาตั้งใจจะไม่เอาของไปเยอะเนื่องจากเวลาเดินทางมันลำบาก พวกเสื้อผ้าถ้าไปถึงที่หมายแล้วค่อยซื้อใหม่ก็ได้จึงเอาไปแค่ไม่กี่ชุด เขาจองไฟท์บินไปยังประเทศจีนเที่ยวบินเวลา 00.30 น. เมื่อเก็บของเสร็จแล้วเขาก็เดินลงมาด้านล่างอีกครั้ง
“แม่ครับผมโอนเงินไปให้แล้วนะ ฝากใส่ซองงานแต่งให้แป้ง 10,000 แล้วแม่ก็โอนให้ป้าอรอีก 10,000 ไว้เป็ทุนซื้อของมาขาย ส่วนที่เหลืออีก 100,000 แม่ก็เอาไว้ใช้จ่ายส่วนของแม่กับควีนนะครับ ถ้าผมไปนานจะโอนเงินมาให้เป็ระยะๆ”
“ได้ๆ”
คิงแจกแจงสิ่งต่างๆก่อนจะไปให้กับทุกคนเสร็จแล้ว เขาก็ขอตัวกลับไปที่ห้องเพื่อพักผ่อนก่อนเดินทาง เขานอนเล่นมือถือพร้อมกับหาข้อมูลเกี่ยวกับประเทศจีนไปด้วยเพื่อเตรียมตัวให้พร้อม เื่อาหารการกิน สถานที่ต่างๆ หรือวัฒนธรรมที่ควรรู้ สิ่งที่ควรและไม่ควรทำเมื่อไปที่นั่น อ่านบทความกำลังเพลินๆเคลิ้มๆจะหลับ ก็ต้องใสะดุ้งจากเสียงเรียกเข้า
“ฮัลโหล”
“ฮัลโหล ใครครับ”
“ฉันเอง คาร่า”
“คาร่า อ่อ ว่าไงครับ”
“จะว่าไงละคะ ก็คุณเงียบไปเลย ฉันคิดถึงคุณแทบแย่”
“ขอโทษทีครับ พอดีผมยุ่งๆเื่งานนิดหน่อย”
“อือ ต่อไปคุณโทรหาฉันสักวันละครั้งได้ไหม”
“ก็ได้ครับ ว่าแต่เบอร์ใหม่เหรอครับ”
“อ่อ ลืมบอกไปเลย พอดีว่าเมื่อวันก่อน ฉันไปเที่ยวกับเพื่อนแล้วทำมือถือหายนะคะ”
“อ่อๆ โอเค ผมจะได้เม้มชื่อไว้”
“คุณคิดถึงฉันบ้างหรือเปล่า”
“คิดถึงสิครับ”
“คิดถึงจริงๆนะคะ”
“จริงๆครับ”
“อือ ฉันต้องไปแล้ว ไว้คุยกันนะคะ ว่างแล้วโทรหาฉันด้วย”
“ไว้คุยกันครับ”
เขาลืมเื่คาร่าไปเสียสนิท เนื่องจากหลังกลับมาบ้านแล้วก็มีเื่ต่างๆเกิดขึ้นมากมาย ตอนแรกเข้าคิดว่าหลังคาร่ากลับไปแล้วก็คงจะลืมเขาในไม่ช้า แต่เขาคิดผิดเป็ตัวเขาเองต่างหากที่ลืมเธอก่อน เขาเรียงลำดับความสำคัญในใจใหม่ทันที มองดูนาฬิกายังเหลืออีกหลายชั่วโมงกว่าจะถึงเวลาเดินทาง เขาจึงหลับตางีบพักเสียก่อน
21.00 น.เขาตื่นขึ้นมาอาบน้ำเตรียมตัวให้พร้อมก่อนเดินทาง 21.25 น.ก็เดินลงมายังด้านล่าง เห็นว่าทุกคนพร้อมแล้วที่จะไปส่งเขาที่สนามบิน ตอนแรกเขาบอกว่าจะไปคนเดียวไม่ต้องไปส่ง แต่ทุกคนก็ยืนยันว่าจะไปส่งที่สนามบินให้ได้เขาจึงยอม เดินทางโดยรถแท็กซี่ประมาณ 45 นาทีก็มาถึง ลงรถแล้วก็รีบไปเช็คอินก่อนเป็อันดับแรก เวลานั้นผ่านไปไวเสมอ เสียงประกาศเที่ยวบินดังขึ้นเป็สัญญาณว่าถึงเวลาที่ต้องไปแล้ว
“ผมไปก่อนนะครับ”
“เดินทางปลอดภัยนะคิง ไม่ต้องห่วงแม่กับควีนนะ”
“เดินทางปลอดภัยนะลูก ถึงแล้วโทรหาแม่ด้วย”
“พี่คิงรีบกลับมานะ”
“เดินทางโดยสวัสดิภาพค่ะพี่คิง”
“ถึงแล้วผมจะโทรมา ไปก่อนนะครับ”
ร่ำลากันเสร็จแล้วชายหนุ่มก็หันหลังเดินออกประตูไปขึ้นเครื่องบินลำใหญ่ที่เตรียมพร้อมทะยานสู่ท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ เดินมาถึงที่นั่งของตนก็ทิ้งตัวลงเอนเบาะเล็กน้อยเพื่อให้นั่งสบาย มองดูวิวด้านนอกเห็นเพียงแต่ความมืดมิดที่ไร้จุดสิ้นสุด ครู่ต่อมาก็มีคนมานั่งเบาะด้านข้าง เขาหันไปมองโดยสัญชาตญาณ เมื่อเห็นคนที่นั่งอยู่คิงก็ต้องใ
“เมย์”
“คิง”
![แพทย์หญิงชนบทตัวน้อย พลิกชีวิตสู่ความร่ำรวย [孟婉]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1735015708_97343910.webp)
2K
