บทที่ 20 นักโทษที่ถูกคุมขัง (รีไรต์)
ในความทรงจำของเธอ หลุยซา โมเซ่มีพลังจิตระดับ D ธรรมดา ๆ เท่านั้น ทักษะที่เธอปลุกพลังได้ก็เน้นไปทางด้านการใช้ชีวิต ไม่ได้มีอะไรเกี่ยวกับการต่อสู้
แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังไม่ลดความระมัดระวัง จ้องมองเฝ้าดูหลุยซาและพวกของเธออย่างใกล้ชิด พร้อมกับออกคำสั่งให้ต้าไป๋ว่า “ไป เฝ้าเธอไว้”
หลุยซา้าเดินเข้ามาหาลู่จินกู้ แต่ทันทีที่เธอก้าวเท้าเข้ามาในอาณาเขตพาราไดซ์ เพียงแค่ได้สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าไป สีหน้าเธอก็เปลี่ยนไปทันที เพราะสัตว์ร่างั์พุ่งตรงเข้ามาหาเธอ
“กรี๊ดดด”
หลุยซาหวาดกลัวจนหน้าซีด เธออดร้องเสียงหลงออกมาไม่ได้
ต้าไป๋ลงแตะพื้นอย่างแ่เบา ปลายเล็บเท้าหน้าของมันอยู่ห่างจากเท้าของหลุยซาเพียงแค่หนึ่งนิ้ว ดวงตาสีทองของมันฉายแววดูถูกเหยียดหยัน
ลู่จินกู้เอ่ยปากขึ้นด้วยรอยยิ้ม “ไม่ต้องกลัว ต้าไป๋มันเชื่อง ไม่ทำร้ายคนง่าย ๆ หรอก”
ความหมายโดยนัยก็คือ ถ้าเธอคิดจะเล่นตุกติกอะไรล่ะก็ มันก็ไม่ใช่เื่ง่าย ๆ อีกต่อไป
หลุยซาตั้งสติได้อย่างยากลำบาก เธอตบลงบนอกเบา ๆ
“สัตว์อสูรสายฟ้าตัวใหญ่มาก น่ากลัวจังเลย อาจินให้มันไปไกล ๆ ได้ไหม?” เธอพูดพลางเผยรอยยิ้มอ่อนแอออกมา
ในอดีตเพียงแค่เห็นเธอทำแบบนี้ ร่างเดิมก็มักจะยอมตกลงอย่างรวดเร็ว
นี่คือเพื่อนเพียงคนเดียว ที่ร่างเดิมนั้นทะนุถนอมยิ่งกว่าใคร
ทว่าครั้งนี้ลู่จินกู้ กลับตอบอย่างไม่ลังเลว่า “ไม่ได้”
“อาจิน” ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างอย่างประหลาดใจ
ครู่หนึ่ง พอเห็นว่าเธอยังคงยืนกราน ก็แปรเปลี่ยนเป็ความผิดหวังและเ็ปอย่างที่สุด หลุยซาก้มหน้าลง “อาจิน เธอโกรธฉันเหรอ ถึงฉันจะเป็คู่หมั้นกับอาหงก็จริง แต่ในเมื่อยังไม่ได้แต่งงาน ฉันก็ยังคงเป็แค่แขกที่อาศัยอยู่ ฉันจะไปก้าวก่ายการตัดสินใจของนายท่านลู่ได้ยังไง?”
น้ำตาใสสองหยดไหลรินลงมาตามพวงแก้ม งดงามราวกับดอกแพร์ที่เปียกฝน ชวนให้รู้สึกสงสาร
ทว่าลู่จินกู้ใจแข็งราวกับหิน เหลือบมองแล้วพูดว่า “มีวิดีโอของคุณแม่อยู่ไม่ใช่หรือไง ทำไมยังไม่เปิดอีก?”
ใจหลุยซาสั่นวาบ!
ยัยขยะนี่โดนผีเข้าหรืออย่างไร เห็นเธอร้องไห้แล้วไม่มาปลอบเลย
เมื่อรู้สึกเหมือนถูกหยาม เธอขบฟันแน่น ดวงตาวาววับด้วยความแค้น
แต่มันต้องเข้าไปใกล้ ๆ ถึงจะใช้ได้นี่
หลุยซาปาดน้ำตาพลางรักษาท่าทางเศร้าสร้อยเอาไว้ “ก็ได้ งั้นเธอให้มันออกไปสิ ฉันจะเข้าไปเปิดวิดีโอให้ดู”
“หน้าจอแบบนี้มันปรับขนาดได้ตามใจชอบ เธอก็แค่ขยายหน้าจอให้ใหญ่ขึ้น ฉันก็มองเห็นชัดแล้ว”
หลุยซาไม่คิดว่าเธอจะไม่ยอมง่าย ๆ แบบนี้ ทั้งโกรธทั้งร้อนรน จนเผลอหันไปมองเหวินจีโดยไม่รู้ตัว
ลู่จินกู้ก็มองตามไปด้วย หัวใจพลันหนักอึ้ง
กลุ่มคนเ่าั้หายไปแล้ว
แย่ล่ะ! ดูท่าตัวเองจะอ่อนหัดเกินไป มัวแต่สนใจหลุยซา จนไม่ทันสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวของคนอื่น ๆ
ปฏิกิริยาแรกคือหันกลับไป
“อ้ากกกก”
“ช่วยด้วย”
“แม่งเอ้ย!”
เสียงร้องโหยหวนและคำสบถดังขึ้นติดต่อกันหลายครั้ง
ลู่จินกู้ใรีบวิ่งไปยังต้นเสียงทันที หลุยซาคิดจะฉวยโอกาสนี้ตามไป แต่กลับถูกต้าไป๋ตะปบลงกับพื้น
มันขู่แยกเขี้ยว น้ำลายหยดติ๋ง ๆ ลงบนใบหน้าของหลุยซ่า จนเธอเบิกตาโพลงด้วยความกลัว ก่อนจะหมดสติไป
ลู่จินกู้วิ่งอ้อมบ้านไปสองหลัง ก็มาถึงที่เกิดเหตุ เสี่ยวอวิ๋นอวิ๋นนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้นที่ว่าง กำลังเลียอุ้งเท้าอย่างสบายอารมณ์
รอบ ๆ ตัวมัน มีชายฉกรรจ์ห้าคนนอนกองอยู่บนพื้น รวมทั้งเหวินจี...
ลู่จินกู้รู้สึกงุนงงอย่างมาก ใครก็ได้ช่วยบอกทีว่าเกิดอะไรขึ้น?
ไม่นานนัก ต้าไป๋ก็ลากหลุยซาที่นอนสลบไสลเหมือนลูกหมาตายเข้ามา
เอาล่ะ! เหตุวิกฤตก็คลี่คลายลงอย่างไม่น่าเชื่อ
แต่ว่า... จะจัดการกับคนพวกนี้ยังไงดีล่ะ
เธอเองก็ลำบากใจ
เห็นได้ชัดว่าคนพวกนี้ไม่ได้มาดี ปล่อยไปง่าย ๆ ไม่ได้แน่ ยิ่งพวกเขาเห็นดินแดนแห่งนี้เข้าแล้ว ถ้าปล่อยไปต้องแพร่งพรายออกไปแน่ ๆ
แต่ให้ลงมือฆ่าทุกคน เธอก็ทำไม่ลง…
บังเอิญตอนนี้ไม่ได้ต่อสู้เอาเป็เอาตาย แต่เป็การเผชิญกับผู้คนที่ไม่สามารถต้านทานได้แล้วต่างหาก
จะทำยังไงดีนะ?! ลู่จินกู้เกาหัว คิดหาทางแก้ไขจากระบบเหมือนเคย แล้วเธอก็เจอเข้าจริง ๆ
[คุก คำอธิบาย : ใช้กักขังนักโทษ ระยะเวลาคุมขังอย่างต่ำห้านาที สูงสุดตลอดชีวิต ปล. นักโทษที่จะหนีออกจากคุกแห่งนี้ได้นั้น มีแต่คนที่ยังอยู่ในท้องแม่เท่านั้น!]
ลู่จินกู้กะพริบตาสองครั้ง เลื่อนสายตาออกจากตัวอักษรอันแสนเย่อหยิ่งของระบบ และตัดสินใจสร้างคุกที่ด้านหลังฟาร์มหมู เธอยกน้ำข้าวขึ้นจิบพลางเลือกแบบคุก
น้ำข้าวหมด คุกก็สร้างเสร็จพอดี
เธอเดินเข้าไปสำรวจด้านใน ผ่านประตูเข้าไปเป็ทางเดินแคบยาว สองข้างซ้ายขวาเป็ห้องขังเล็ก ๆ เรียงราย
ส่วนปลายสุดทางเดินมีบันไดลงไปด้านล่าง ปรากฏว่าชั้นใต้ดินนี้ยังมีอีกสามชั้น คุกใต้ดินนั้นดูน่าขนลุก แม้จะไม่มีเครื่องทรมานใด ๆ แต่เธอก็ยังรู้สึกอึดอัด
อย่างไรก็ตาม สภาพแวดล้อมเช่นนี้มันช่างสมบูรณ์แบบสำหรับการคุมขังคนชั่ว
ดังนั้นเธอจึงสั่งให้ต้าไป๋ ลากเหวินจีและพรรคพวกมาขังไว้ในคุกใต้ดินแห่งนี้ คนละห้อง
ทุกครั้งที่โยนคนลงไป เธอสามารถตั้งเวลาคุมขังแยกกันได้ เวลาตรงนี้สามารถเปลี่ยนแปลงได้ ลู่จินกู้จึงไม่ลังเลใจเลยที่จะตั้งค่าเป็ตลอดชีวิต
หึ! ปล่อยให้คนพวกนี้เดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลมาทำร้ายเธอ
จากนั้น ลู่จินกู้ก็ได้รับความประหลาดใจ หน้าจอการจัดการปรากฏขึ้นมาว่า สามารถตั้งเวลาแรงงานได้
“!!!” ลู่จินกู้รีบศึกษาข้อมูลทันที
ปรากฎว่านักโทษที่ถูกคุมขังเกินสิบสองชั่วโมง สามารถตั้งเวลาให้ทำงานใช้แรงงานได้ โดยโครงการแรงงานที่ชัดเจนขึ้นอยู่กับสิ่งที่มีอยู่ในพาราไดซ์
นอกจากพื้นที่เพาะปลูก ฟาร์มหมู และฟาร์มไก่แล้ว ซูเปอร์มาร์เก็ต ร้านขายเมล็ดพันธุ์ และกรมการคลัง ก็มีตำแหน่งงานให้ใช้แรงงานได้ด้วย
แต่ตอนนี้ ตัวเลือกทั้งสามนี้เป็สีเทา แสดงว่าอาคารนี้ยังไม่มีการจัดการ
ในขณะเดียวกันเธอทั้งใและดีใจ ดูเหมือนว่าระบบพาราไดซ์นี้จะมีฟังก์ชันอีกมากมายที่ยังไม่ได้ค้นพบ
เมื่อคำนึงถึงว่าเหวินจีและผู้ชายคนอื่น ๆ มีนิสัยก้าวร้าว หากปล่อยตัวออกมาทำงาน เธอไม่แน่ใจว่าจะมีปัญหาหรือไม่ จึงตัดสินใจใช้หลุยซาเป็หนูลองยาก่อน
ลู่จินกู้จึงตั้งค่าสถานที่ทำงานบังคับให้หลุยซาไปที่ฟาร์มเลี้ยงหมู และตั้งระยะเวลาทำงานให้สั้นที่สุดคือครึ่งชั่วโมง
ทันทีที่ตั้งค่าเสร็จ หลุยซาก็ครางเบา ๆ และค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
เมื่อเห็นสภาพแวดล้อมรอบตัว เธอใมากและมองไปที่ลู่จินกู้อย่างรวดเร็ว
“อาจิน นี่มันที่ไหน? ทำไมเธอถึงขังฉันไว้?”
ลู่จินกู้กอดอก มองไปที่หลุยซาที่ใช้ความตื่นตระหนก เพื่อปกปิดความแค้นในดวงตา เธอหัวเราะอย่างขบขัน
“พวกเธอคิดจะฆ่าฉัน แต่ฉันแค่ขังพวกเธอไว้ แค่นี้ก็ใจดีมากพอแล้วนะ”
“อาจิน เธอพูดอะไรน่ะ พวกเรามาช่วยเธอนะ จะฆ่าเธอได้ยังไง!”
“ช่วยฉันงั้นเหรอ?” ลู่จินกู้มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เธอโน้มตัวลงเล็กน้อย
“ก่อนที่ฉันจะถูกเนรเทศ พวกเธอไม่เคยช่วยฉัน ตอนที่ฉันถูกเนรเทศ พวกเธอก็ไม่เคยปรากฏตัว แต่พอพายุอนุภาคไม่ฆ่าฉัน พวกเธอกลับจะมาช่วยฉัน”
ลู่จินกู้แบมือ หัวเราะเบา ๆ แต่แววตากลับไม่เหมือนกำลังยิ้ม
“หลุยซา พลังจิตของฉันอาจจะอ่อนแอ แต่ฉันไม่ได้โง่ คิดว่าฉันไม่รู้จริง ๆ เหรอว่าชายตาเฉี่ยวและลิงกอริลลาตัวนั้น เป็ลู่หงต๋าที่ส่งมาใช่ไหมล่ะ?”
ใช่ เธอคิดทบทวนจนแน่ใจแล้ว
พ่อของร่างเดิม ลู่อี้ิหัวหน้าตระกูลลู่คนปัจจุบัน ยังต้องปลอบประโลมลู่เหนี่ยนเจิ้นอยู่ คงไม่จำเป็ต้องฆ่าร่างเดิมให้ตายไปข้างหนึ่งหรอก
คนที่ตระกูลลู่้ากำจัดก็มีแต่คนที่ขัดผลประโยชน์กับแม่ลูกคู่นี้เท่านั้น
เพราะถ้าร่างเดิมตาย ลู่เหนี่ยนเจิ้นต้องเจ็บใจอย่างหนักแน่นอน
คิดไปคิดมา คนที่มีทั้งแรงจูงใจและความสามารถ คงไม่มีใครนอกจากลู่หงต้า ว่าที่ผู้นำตระกูลคนต่อไป
ระหว่างที่พูด เธอก็สังเกตสีหน้าของหลุยซา เห็นได้ชัดว่าดวงตาของหลุยซาลุกวาวและพยายามหลบสายตาลู่จินกู้
หลังจากที่ความตื่นตระหนกในตอนแรกผ่านไป หลุยซาก็ยังคงพยายามแก้ตัว แต่ลู่จินกู้ก็ไม่อยากจะฟังแล้ว จึงโบกมือ
“ไม่ต้องพูดมากแล้ว เธอไปรับโทษซะ!”
“โทษ?” หลุยซางุนงง
วินาทีต่อมา ในห้องขังนี้ก็เกิดเื่ไม่คาดฝันขึ้น…
21K
