หลานชิงหยาตกตะลึงอย่างสมบูรณ์เธอปกปิดใบหน้าที่แดงกร่ำของเธอและมองที่จุนเจี้ยนอย่างไม่เชื่อ
ใบหน้าของจุนเจี้ยนมืดมนมาก และดวงตาของเขาเ็า
“ปรมาจารย์เจี้ยนท่านตบข้า?” หลานชิงหยาพูดอย่างไม่เชื่อ
หลานชิงหยารู้สึกได้ถึงแก้มที่ค่อยๆบวม ราวกับว่าเธอกำลังฝัน
จุนเจี้ยนเ้าเชื่อฟังข้ามาตลอดไม่ใช่หรือ?
แม้แต่หลานชิงหยาก็รู้สึกว่าลำดับของตระกูลจุนนั้นไม่มีอะไรนอกจากสิ่งนี้
หลานชิงหยาจินตนาการว่าในอนาคต เธอจะสามารถควบคุมจุนเจี้ยนได้อย่างสมบูรณ์ และเขาจะทำทุกอย่างที่เธอพูด
แล้วมีคนนอกตระกูลคนไหนที่สามารถควบคุมลำดับวงศ์ตระกูลของจักรพรรดิได้?
โดยปกติแล้ว ใช่เธอสามารถควบคุมจุนเจี้ยนได้
แต่ตอนนี้ เมื่อมองไปที่ใบหน้าที่มืดมนของ จุนเจี้ยน หลานชิงหยารู้สึกเหมือนเธอกลายเป็คนแปลกหน้า
“ใครบอกให้เ้ายั่วยุจุนเสี่ยวเหยา?” น้ำเสียงของจุนเจี้ยนพยายามระงับความโกรธของเขา
“ข้า...ข้าทำเพื่อท่าน นายน้อยท่านชักชวน จุนหลิงหลงมาก่อนแต่เธอไม่สนใจ แต่ตอนนี้เธอก็เต็มใจที่จะติดตามจุนเสี่ยวเหยาคนนั้น…” หลานชิงหยายังคงอธิบาย
“เ้า!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้จุนเจี้ยนก็อดไม่ได้ที่จะตบหน้าหลานชิงหยาอีกครั้ง
หลานชิงหยาถูกตบโดยตรง มุมปากของเธอหัก และเธอก็มีเืออกมาจำนวนมาก
“เ้ารู้ไหมว่าใครคือจุนเสี่ยวเหยา เ้ารู้หรือไม่ว่าบิดาของเขาเป็ใคร” จุนเจี้ยนโกรธมาก
หลานชิงหยาคนนี้คิดว่าสถานะบุตรแห่ง์ของเขามั่นคงเกินเกินไปและ้าสร้างปัญหา?
“ใช่ว่าจุนหวู่กุ่ย ซึ่งตอนนี้ไม่ทราบว่าอยู่ไหน!” หลานชิงหยากัดฟันและใบหน้าของเธอดูน่าเกลียด
“เ้าไม่มีคุณสมบัติที่จะดูถูกลุงหวู่กุ่ย!”
ด้วยดาบของเขา จุนเจี้ยนตบหน้าหลานชิงหยามากกว่าสิบครั้ง ทำให้แก้มของเธอกลายเป็หัวหมู
ผู้ติดตามทั้งหมดที่อยู่รอบๆ ตกตะลึง
ดวงอาทิตย์ขึ้นมาจากทิศตะวันตกหรือไม่?
“อย่าว่าแต่จุนเสี่ยวเหยาเป็ลูกชายของลุงหวู่กุ่ย มารดาของเขายังเป็เทพธิดาของตระกูลเจียง และเขายังได้รับความสนใจจากบรรพบุรุษที่สิบแปด เ้าอยากให้ข้าเสียตำแหน่งลำดับที่สิบไปโดยการยั่วยุเขาเหรอ?” จุนเจี้ยน้าตบหลานชิงหยาให้ตายจริงๆ
ไม่ใช่เื่ดีที่จะยั่วยวนใคร แต่มันเกิดขึ้นเพื่อยั่วยุจุนเสี่ยวเหยาผู้มีสถานะสูงสุดและภูมิหลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในตระกูลจุน
“ปรมาจารย์เจี้ยน ชิงหยาผิดไปแล้ว โปรดช่วยชิงหยาที!”
หลานชิงหยาคุกเข่าลงและก้มหน้าลง คางของเธอเต็มไปด้วยเื
เธอคำนวณทุกอย่างแล้ว แต่เธอไม่เคยคิดว่าจุนเจี้ยนจะกลัวจุนเสี่ยวเหยามากขนาดนี้ แม้จะเสี่ยงต่อการโจมตีก็ตาม
“ลุกขึ้น ไปขอโทษจุนเสี่ยวเหยา!” จุนเจี้ยนพูดอย่างเฉยเมย
“ปรมาจารย์ดาบ นี่มัน…” หลานชิงหยาไร้คำจะพูด
หากเป็เช่นนี้ อนาคตนางจะมีหน้ามาอยู่ที่ตระกูลจุนได้อย่างไร?
และการขอให้เธอก้มหัวยอมรับความผิดพลาดต่อหน้าจุนหลิงหลงนั้นยิ่งอึดอัดกว่าการกินอึ!!
“หือ? ไม่ไป?” ดวงตาของจุนเจี้ยนคมดุจดาบ
“ข้าจะไป…” หลานชิงหยารู้สึกหวาดกลัวด้วยท่าทางอัปยศ
ต่อมาผู้ติดตามคนหนึ่งนำพวงหนามและปล่อยให้หลานชิงหยาแบกขึ้นบนหลังของเธอ
หนามแหลมคมบนแผ่นหลังหยกของเธอ ทำให้หลานชิงหยาส่งเสียงด้วยความเ็ป
“ลืมมันไปเถอะ ข้าจะไปกับนาง นั่นแหละคือความจริงใจที่ข้าจะปรากฏตัว” จุนเจี้ยนลังเลอยู่ครู่หนึ่งและตัดสินใจไปกับนางด้วยตัวเขาเอง
หลานชิงหยายิ่งสิ้นหวังมากขึ้น
นี่เป็ครั้งแรกที่เธอเห็นจุนเจี้ยนรู้สึกไม่สบายใจ
นั่นจุนเสี่ยวเหยา สถานะที่ศักดิ์สิทธิ์คืออะไร จุนเจี้ยนจึงเกรงกลัว?
จุนเจี้ยนออกจากคฤหาสน์กับหลานชิงหยา ซึ่งมีความผิดและไปที่ราชวังเทียนตี้
ระหว่างทางลูกศิษย์หลายคนของตระกูลจุนสังเกตุเห็น
“นั่นคือ... ลำดับที่สิบจุนเจี้ยน เขาไปแล้วเหรอ?”
“ความแข็งแกร่งของจุนเจี้ยนเพิ่มขึ้นอีกครั้ง และเขากำลังมุ่งหน้าไปยังวังจักรพรรดิ์ เป็ไปได้ไหมว่าเขากำลังมีปัญหากับบุตรแห่งพระเ้า?”
“ไม่ ดูหลานชิงหยา...”
หลายสายตาจับจ้องไปที่หลานชิงหยา
หลังหยกของนางเต็มไปด้วยเื แก้มของนางแดงและบวม มุมปากของนางแตกและมีเืออก นางดูอับอาย
“เป็ไปได้ไหมที่จุนเจี้ยนไม่ได้มาเพื่อแก้แค้น แต่เพื่อ... ชดใช้?”
สาวกทุกคนในตระกูลจุนรู้สึกตกตะลึงชั่วขณะหนึ่ง
ลำดับที่สิบรายชื่อบุตรแห่ง์ของตระกูลจุนที่แข็งแกร่งนั้นยอมจริง ๆ เหรอ?
"ฮิฮิ ข้ากลัวว่ามีเพียงบุตรแห่งพระเ้า เท่านั้นที่มีคุณสมบัติที่จะทำให้ผู้ที่ติดลำดับรายชื่อบุตรแห่ง์พ่ายแพ้โดยไม่ต้องต่อสู้" ชายหนุ่มจากตระกูลจุนยกย่อง
ในสิบลำดับแรก คนใดไม่หยิ่งทะนง?
มันยากเกินไปที่จะพ่ายแพ้โดยไม่มีการต่อสู้
แต่จุนเสี่ยวเหยาทำได้!!
ในวังเทียนตี้จุนเสี่ยวเหยากำลังผ่อนคลาย
และจุนหลิงหลงกำลังชงชาให้จุนเสี่ยวเหยา
ใช้การควบแน่นหมื่นปีเป็น้ำ และจับคู่กับใบชาที่หยิบมาจากต้นไม้แห่งการตรัสรู้โบราณ
หม้อชาใบนี้ที่วางไว้ในโลกภายนอกแห่ง์ที่ว่างเปล่า ธรรมดาจะไม่สามารถเพลิดเพลินกับมันได้ตลอดชีวิต
จุนเสี่ยวเหยากำลังดื่มทุกวัน
“นายน้อย ...” จุนหลิงหลงยื่นชาให้ ดูเหมือนสาวใช้ที่ขยันขันแข็ง
จุนเสี่ยวเหยาหยิบถ้วยน้ำชาและจิบพร้อมพยักหน้าแล้วพูดว่า “เ้าสบายดี...”
ใบหน้าสวยของจุนหลิงหลงแดงขึ้น หมายถึงการชงชาหรือเปล่า?
ในเวลานี้ คนรับใช้ของวังจักรพรรดิ์ะโด้วยความเคารพที่ประตู: “ท่านบุตรแห่ง์ลำดับที่สิบจุนเจี้ยน ท่านมาที่วังจักรพรรดิ์แล้ว”
“ในที่สุดมันก็มาที่นี่หรือ มันทำให้ข้ารอมาหลายวัน” ดวงตาของจุนเสี่ยวเหยาเป็ประกาย
ในที่สุดละครก็เริ่มขึ้นแล้ว?
หลานชิงหยากลับไปร้องไห้และฟ้องจุนเจี้ยน จุนเจี้ยนไร้สติและโกรธจัด จากนั้นจึงตัดสินใจมาสอนบทเรียนให้เขา
จุนเสี่ยวเหยาก็้าใครสักคนเพื่อทดสอบความแข็งแกร่งของพลังเทพคชสารัแห่งเรือนจำยมโลก
ใบหน้าที่สวยงามของจุนหลิงหลงสงบ เธอรู้ว่าจุนเสี่ยวเหยาควรจะทำอะไรสักอย่าง
“ฮ่าฮ่า น้องเซียวเหยา ั้แ่เ้าเกิดมาจนถึงตอนนี้ นี่เป็ครั้งแรกที่เราได้พบกัน ข้าไม่นึกเลยว่ามันจะเป็แบบนี้ น่าเสียดายจริงๆ”
เสียงอันไพเราะดังขึ้น และจุนเจี้ยนก้าวเข้ามาที่ประตูพร้อมข้างหลังของเขายังมีหลานชิงหยา นางก้มหัวลงและแบกหนามบนหลังของนาง ด้วยความอับอาย
“เฮ้ นี่...ไม่ถูกต้อง...” จุนเสี่ยวเหยาพูดอย่างสงสัยเมื่อเห็นสิ่งนี้
เขารู้สึกว่าจุนเจี้ยนไม่ได้เล่นไพ่ตามที่ควรจะเป็
“ผู้ติดตามของข้าได้ยั่วยุน้องชายเสี่ยวเหยา และข้าขอให้นางมาที่นี่เพื่อสารภาพผิด ข้าหวังว่าน้องเสี่ยวเหยาจะยกโทษให้” จุนเจี้ยนยิ้มเบา ๆ
หลานชิงหยากัดฟันและรู้สึกอับอายอย่างมาก แต่เธอยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้น
นางพยายามกล่าวประโยคออกจากปากของนางด้วยความคับข้องใจและพูดว่า "ข้าหวังว่าท่านเสี่ยวเหยาและจุนหลิงหลงจะยกโทษให้ชิงหยาได้..."
หลังจากพูดเช่นนี้หลานชิงหยา้าที่จะฝังหัวของเธอลงกับพื้น
ใบหน้าสวยของจุนหลิงหลงเ็า
จุนเสี่ยวเหยาก็เงียบเช่นกัน
เมื่อจุนเจี้ยนเห็นสิ่งนี้ มุมปากของเขากระตุก
เขากลัวจริงๆว่าจุนเสี่ยวเหยาจะฟ้องบรรพบุรุษที่สิบแปด จากนั้นอนาคตของเขาจะพังทลายอย่างสิ้นเชิง
จุนเจี้ยนกัดฟันอย่างลับๆ และหยิบเหรียญออกมาแล้วพูดว่า: "อย่างไรก็ตาม ข้ากำลังฝึกฝนอยู่ข้างนอกและได้รับตราประทับจักรรพรรดิสองอันโดยบังเอิญ มีข่าวลือว่าอาจเกี่ยวข้องกับสมบัติลับของจักรพรรดิ์หยวนเทียนและอีกหนึ่งก็ไร้ประโยชน์ สำหรับข้า ข้ามอบให้กับน้องชายเสี่ยวเหยา”
"สมบัติลับสุดยอด!" ดวงตาที่สวยงามของ จุนหลิงหลงก็สั่นเทาอย่างลับๆ
เหนือแดนศักดิ์สิทธิ์คือแดนจักรพรรดิ์
นั่นคือการดำรงค์อยู่ที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของแดน์อย่างแท้จริง เป็ะขัดขวางเวลาและมีสถานะอันที่นิรันดร์!
คุณค่าของสมบัติล้ำค่านี้ช่างเหลือเชื่อ!
หากสมบัติประเภทนี้ถูกปล่อยสู่โลกภายนอก มันจะทำให้เกิดพายุนองเื ดึงดูดกองกำลังนับไม่ถ้วนให้ต่อสู้อย่างสิ้นหวัง!
จุนเจี้ยนยังใช้เวลาไปมากและจ่ายเงินเป็จำนวนมากเพื่อให้ได้สองชิ้นนี้มา
จุนเสี่ยวเหยาก็ประหลาดใจเช่นกัน เขาไม่ได้คาดหวังว่าจุนเจี้ยนจะเต็มใจที่จะทำสิ่งที่ดีเช่นนี้
ขณะที่เขากำลังคิด เสียงที่เป็ระบบก็ดังขึ้นในหัวของเขาอีกครั้ง
"ติ๊ง ขอแสดงความยินดีกับนายท่าน สถานที่เช็คอินใหม่ได้รับการรีเฟรชแล้ว!"
“กรุณาลงชื่อเข้าใช้ที่สมบัติสูงสุดหยวนเทียน!”
"มีที่สำหรับลงชื่อเข้าใช้ใหม่?? " ดวงตาของจุนเสี่ยวเหยาเป็ประกาย
เขาค้นพบกฎบางอย่างสำหรับระบบลงชื่อเข้าใช้
ประการแรก สามารถเช็คอินได้หลายแห่งพร้อมกัน
ประการที่สอง สถานที่เช็คอินสามารถถูกเรียกโดยเหตุการณ์
ตัวอย่างเช่น ทันทีที่เขารู้ข่าวสมบัติลับสุดยอดหยวนเทียน สถานที่ลงชื่อเข้าใช้ก็รีเฟรช
“อืม ดูเหมือนว่าข้าจะต้องไปที่นั่นในอนาคต” จุนเสี่ยวเหยาคิดกับตัวเอง
โอกาสในการลงชื่อเข้าใช้นั้นหายากมาก และรางวัลที่ไม่รู้จักเ่าั้ก็สะดุดตาเช่นกัน
“พี่เจี้ยนๆ ท่านก็เกรงใจเกินไป...”
จุนเสี่ยวเหยายิ้มเบา ๆ ยกมือขึ้นและทำการรับตราประทับสองอันอย่างฉับไว
จุนเจี้ยนมุมปากของเขาถึงกับกระตุก
เขาอาจไม่ใช่มนุษย์ แต่เข้าคือสุนัขจิ้งจอกตัวจริง
อย่างไรก็ตาม ขณะที่จุนเจี้ยนเสียใจเขาก็ใเช่นกัน
“ช่างเป็พลังวิเศษอะไรเช่นนี้ มันกลับกลายเป็สีทอง อย่างที่ลือกันจริงๆ ว่ามันเป็ร่างกายศักดิ์สิทธิ์โบราณ?”
จุนเจี้ยนแอบกลัวและกลัวจุนเสี่ยวเหยา มากขึ้น
8K
