เหมันต์อยู่คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ภาควิชานิเทศศิลป์ สาขาวิชาการถ่ายภาพ ปี 1 เขาเป็คนที่ชอบถ่ายรูป แต่สาขาที่เขาเรียนไม่ตรงกับความ้าของพ่อที่้าให้เขาเรียนบริหาร สุดท้ายก็ทะเลาะกันไปตามระเบียบ
ผ่านมาได้ 5 วันที่เขาเอาเ้าแมวซื่อบื้อไปทิ้งไว้ที่โรงพยาบาลสัตว์ ทางนั้นก็โทรมาบอกว่าสามารถรับตัวกลับไปได้
“ วันนี้ให้นักศึกษากลับไปถ่ายรูปสิ่งที่ตัวเองชื่นชอบมาส่งนะคะ แล้วเจอกันชั่วโมงหน้าค่ะ”
พอเลิกเรียนเหมันต์ก็คร่อมบิ๊กไบค์คันโปรดบึ่งออกไปที่โรงพยาบาลสัตว์ทันที
เมื่อจ่ายเงินค่ารักษาพยาบาลเสร็จเขาก็นั่งยองๆจ้องลูกแมวในกรงที่อยู่ในสภาพดีขึ้น แม้จะยังตัวเล็กและผอมโซเหมือนเดิม
“ ตามสัญญา ในเมื่อแกรอดมาได้ ฉันจะรับเลี้ยงแกเอง”
เขาพูดเบาๆกับลูกแมวที่ยังหลับอยู่ แต่ปัญหาตอนนี้คือคนที่ไม่เคยเลี้ยงสัตว์หรือไม่ชอบสัตว์เลยมาก่อน เขาต้องทำยังไงต่อไป
หันซ้ายหันขวาก็มองไปที่สัตวแพทย์ ก่อนจะขอคำแนะนำ
แน่นอนว่ามันแทบจะทำให้เขาอยากจะกัดลิ้นตัวเอง ทำไมมันยุ่งยากแบบนี้เนี่ย
เมื่อขอให้ทางโรงพยาบาลจัดเตรียมของทุกอย่างที่จำเป็สำหรับการเลี้ยงแมวให้ เขาก็หอบของพะรุงพะรัง และสะพายกระเป๋าแมวใส่หลังเดินออกมาด้วยหน้าตาที่หมดอาลัยตายอยาก พยายามเอาทุกอย่างแขวนไว้ตรงบิ๊กไบค์คันโปรด ก่อนจะถอยออกมามองลูกรักที่กลายเป็รถขนของด้วยความเ็ปใจ ก่อนจะพยายามขี่กลับคอนโดอย่างทุลักทุเล
ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ เขาจะไม่หาเื่ใส่ตัวเลย
กลับมาถึงคอนโด ห้องขนาดใหญ่ที่เขาพักอาศัยอยู่คนเดียว เขาวางของอุปกรณ์เกี่ยวกับแมวทุกอย่างไว้บนพื้น ก่อนจะเอาลูกแมวขี้เหร่ออกจากกระเป๋า
“ บอกไว้ก่อนนะฉันไม่เคยเลี้ยงแมวหรือสัตว์อะไรมาก่อน ถ้าอยู่ด้วยกันไปแล้วไม่รอดก็อย่ามาโทษฉันแล้วกัน ”
มองเ้าแมวที่ยังไม่ขยับตัว หรือจะเป็อะไรไปอีก เขาเอามือจิ้มๆดู อืม ก็หายใจแต่ทำไมไม่ยอมตื่นสักที แล้วเขาต้องทำยังไงต่อไป
คิดไปคิดมาก็เอาที่นอนที่ซื้อมาจัดวางไว้มุมห้อง แล้วก็เอาลูกแมวไปนอนไว้ตรงนั้น ก่อนจะเดินออกไปแต่สักพักก็ชะงักแล้วเดินกลับมา
มองหาถ้วยชามใส่อาหารแมวที่อยู่ในถุง และอาหารสัตว์ที่โรงพยาบาลเตรียมให้ เขาก็เทน้ำให้อาหารวางไว้ข้างๆที่นอนของลูกแมว
“ หึ ถ้าตื่นมาแล้วหิวก็กินแล้วกัน วุ่นวายจริงๆ ”
เมื่อจัดการทุกอย่างตามที่เขาคิดว่าน่าจะเรียบร้อยเสร็จ เหมันต์ก็เดินไปถอดเสื้อผ้าและเตรียมตัวอาบน้ำ
“ งืมมมม อื๊ดดด”
สายน้ำที่นอนหลับเต็มอิ่มเริ่มรู้สึกตัว เขาขยับบิดี้เีจนตัวยาวแขนขาชี้ เมื่อลืมตาขึ้นเขาก็รู้สึกถึงที่นอนอ่อนนุ่ม หัวกลมๆมองไปรอบห้องก็เห็นเป็ห้องขนาดใหญ่โทนสีขาว ไม่มีเสียงสัตว์ร้องหนวกหูเหมือนที่เขารู้สึกตัวตื่นตอนอยู่ที่โรงพยาบาลสัตว์
ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนกัน ขณะที่กำลังคิดอย่างสับสน ก็ได้ยินเสียงประตูเปิดออกมา ความใทำให้หูเขาตั้งชัน คอยื่นและขนพองหางชี้ ก่อนจะเห็นร่างสูงเพรียวที่อยู่ในสภาพเปลือยเปล่าชื้นไปด้วยน้ำเดินออกมา
“ แง้วววว !!!”
เขาร้องมาด้วยความใกับภาพตรงหน้า ชายคนนั้นก็เหมือนจะรู้สึกตัวหันมามองเขา ก่อนที่ดวงตาเฉยเมยคู่นั้นจะเบิกกว้างขึ้นนิดนึง
“ ลืมไปเลยไม่ได้อยู่คนเดียวแล้ว แกก็ตัวผู้ไม่ใช่หรือไง ใทำไม”
เสียงชายคนนั้นพึมพำพูดกับเขา ก่อนที่จะเดินเข้าห้องแต่่งตัวไปอย่างไม่สนใจว่าแมวตัวเล็กๆคนหนึ่ง เอ้ย ! ตัวหนึ่งต้องตื่นขึ้นมาเห็นภาพ…แบบนี้แล้วจะรู้สึกยังไง
723
