ภูมิค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียงช้าๆ ในตอนนี้เขาได้ตัดสินใจแล้วว่า เขาจะกลับไปอยู่บ้าน โดยลืมเื่การจะเอาคืนอดีตหัวหน้าสำหรับเขาในตอนนี้ไปเลยและในการตัดสินใจครั้งนี้จะเป็การตัดสินใจที่จะทำให้ชีวิตเขาเปลี่ยนไปอย่างใหญ่หลวง
เขาได้ลุกขึ้นเดินไปหยิบเสื้อผ้าในตู้ไม้เล็กๆ ใส่กระเป๋าสะพายหลังอย่างเร่งรีบ เสื้อผ้าในตู้8-9ชุด ก็ได้ย้ายลงไปอยู่ในกระเป๋าเรียบร้อยภายในไม่กี่นาที ต่อมาคือการเก็บของต่างๆ ที่มีขนาดใหญ่ขึ้นมาหน่อย เช่น ทีวี ตู้เย็นขนาดเล็ก และอื่นๆ ลงไปใส่รถกระบะคันโปรดที่จอดอยู่หน้าห้องเช่า เมื่อเสร็จสิ้นทุกอย่างก็ได้อาบน้ำแต่งตัว และในคืนนั้นหลังจากเตรียมตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วรถกระบะสีดำคันโปรดที่พึ่งดาวมาเมื่อ 5 เดือนที่แล้วของภูมิที่จอดอยู่หน้าห้องซึ่งมีข้าวของไม่มากนักก็ได้วิ่งออกจากห้องเช่ารูหนูในทันที ในตอนประมาณ 2 ทุ่มของวันนั้นเลย เพราะในใจของเขาในตอนนี้อยากกลับบ้านเร็วๆ เสียแล้ว
ในตอนเช้าของวันใหม่เวลาประมาณ 8 นาฬิกา บนถนนลาดยางสีดำสองเลนที่มีรถวิ่งตามและวิ่งสวนผ่านไปมาเป็ระยะๆ ก็ได้มีรถกระบะสีดำกำลังวิ่งไปตามถนนพร้อมกับเปิดเพลงเสียงดังสนั่น สองข้างทางเต็มไปด้วยทุ่งนาที่กำลังเต็มไปด้วยรวงข้าวสีเหลืองทองที่สะท้อนแสงของดวงอาทิตย์ที่กำลังจะโผล่ขึ้นจากขอบฟ้า
" อีก 3 กิโลสินะ จะถึงแล้วๆ "
ภูมิที่กำลังขับรถที่ยังผ่อนไม่หมดได้กล่าวขึ้นเบาๆ กับตัวเองในขณะที่ในใจก็คิดถึงบ้านหลังนั้นที่เคยอาศัยอยู่กับมารดา
ทันใดนั้นเขาก็ต้องร้องเสียงดังลั่นเป็จังหวะเดียวกันกับที่เท้าได้เหยียบเบรกสุดแรง
…………………………………………
ปัจจุบัน
"เฮ้ยนี้มันอะไรกันวะเนี่ย"
ตรงหน้ารถได้เกิดบางสิ่งบางอย่างขึ้น มันเป็รากไม้สีน้ำตาลเส้นเล็กเท่านิ้วหัวแม่มือหลายเส้น ได้ที่พุ่งขึ้นจากพื้นกลุ่มหนึ่งอยู่กลางถนนส่วนอีกอันอยู่ข้างทาง มันเกิดขึ้นตรงหน้ารถที่กำลังวิ่งด้วยความเร็ว 120 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ต่อมามันก็ได้ถักทอกันไปเรื่อยๆ ทั้งซ้ายและขวาแล้วกลายเป็เสารากไม้สองต้นแล้วปลายทั้งสองโค้งงอเข้าหากันจนเป็ซุ้มประตูอันใหญ่ ตรงกลางข้างในของประตูนั้น ก็ได้มีแสงเจ็ดสีระยิบยับวิ่งเข้าหาตรงกลางอย่างกับก้นหอย ตรงกลางที่เป็ศูนย์รวมนั้น เป็วงกลมสีดำมันเหมือนหลุมดำที่เขาเคยเห็นในหนังสือซึ่งกระบวนการทั้งหมดเกิดขึ้นเพียงไม่กี่วินาที
และมันอยู่หางจากหน้ารถของเขาประมาณ 2 เมตรซึ่งมันกระชั้นชิดเป็อย่างมากจนทำให้ เขาหักหลบไม่ทันเขาได้แต่เหยียบเบรกแต่มันก็ไม่ทันเสียแล้วเพราะรถของเขาที่วิ่งด้วยความเร็วมันพุ่งเข้าใส่อย่างจัง ในใจของเขาคิดว่าต้องตายแน่ๆ แต่ทว่ารถของเขากลับผ่านทะลุเหมือนกับไม่มีมันอยู่ตรงหน้า
แต่ทว่าเมื่อรถของเขาพุ่งทะลุผ่านเข้าไปราวกับว่ามันไม่มีอะไรอยู่ตรงหน้าของเขา แต่แล้วสักพักสายตาของเขาก็สังเกตเห็นว่าถนนเส้นตรงสีดำที่กำลังวิ่งอยู่กับหายไปอย่างน่าเหลือเชื่อ และถูกแทนที่ด้วยพื้นหญ้าสีเขียวชอุ่มเข้ามาแทนที่
ห่างออกไปประมาณ5เมตรตรงหน้าของเขา มีต้นไม้ขนาดใหญ่หลายคนโอบแทบจะมองไม่เห็นอย่างอื่นมันมีสีขาวราวไข่มุกขวางอยู่ ความสูงของมันนั้นมันสูงเสียจนเขามองไม่เป็กิ่งก้านหรือใบของมัน เห็นเพียงใบสีขาวเหมือนกับต้นของมันซึ่งทับถมกันอยู่บริเวณโคนต้นและดูเหมือนว่าจะเป็เพียงต้นเดียวในหลายต้นที่สูงใหญ่กว่าต้นอื่นๆ
ภูมิได้หักพวงมาลัยออกซ้ายอย่างแรงเพื่อหลบออกไม่ให้ตัวเองชนต้นไม้ ทำให้เขาหลบจากต้นไม้ต้นนั้นไปได้อย่างหวุดหวิด ทว่าด้วยความเร็วของรถและการหักพวงมาลัยอย่างรุนแรงนี่เองจึงทำให้รถได้เสียการทรงตัว ทำให้มันพลิกคว่ำหลายตลบจนสุดท้ายได้หงายท้องขึ้นชี้ฟ้า เมื่อตั้งสติได้ภูมิได้ค่อยๆ คลานออกมาจากหน้าต่างที่แตกกระจายจากกระแทกพื้นดินหลายรอบ เขาก็นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นหญ้านุ่มๆ และมีสายลมเย็นๆ พัดผ่านราวกับจะปลอบใจเขาที่รอดตายอย่างหวุดหวิด
ภูมิค่อยๆ ลุกขึ้นจากท่านั่งเหยียดขา 2 แขนดันพื้นด้านหลังเอาไว้ แล้วเขาก็ได้หันกลับไปให้ความสนใจกับรถคันโปรดของตัวเองที่อยู่ห่างออกไปเพียง 2 เมตรที่เขาพึ่งจะคลานออกมาอย่างทุลักทุเลสายตาของเขามองไปยังรถคันแรกในชีวิตที่ต้องเก็บเงินหลายปีกว่าจะมีเงินเพียงพอที่จะดาวมันมาขี่
ดวงตาทั้งสองของเขาได้เห็นรถที่มีสภาพยับเยินหลายจุดบุบลึกจนน่าใจหายกำลังนอนหงายท้องอยู่เริ่มมีไฟลุกขึ้นเล็กแล้วก็กลายเป็ลุกท่วมในไม่กี่วินาทีอยู่ แม้ร่างกายจะมีาแหลายแห่งบนร่างกายซึ่งมอบความเ็ปอย่างมากให้กับเขา ถ้าเป็บางคนคงร้องโอดโอยไปแล้วนั้นยังไม่เท่าสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้า
ความผูกพันของคนและรถที่ผ่านมานานหลายเดือนซึ่งภูมิได้มีให้กับมันนั้นทำให้เขามีหยาดน้ำใสๆ ไหลออกมาอาบสองแก้มอย่างไม่รู้ตัว มันเป็ความรู้สึกเหมือนตอนที่เขาได้เลี้ยงหมาแล้วมันได้ตายจากเขาไป มันเป็ความรู้ที่ไม่ต่างกันเลยแม้แต่น้อย แต่ความเสียใจที่มีก็อยู่ได้ไม่นานเขาก็ต้องหยุดลงเมื่อสายตาของเขาได้มองเห็นสิ่งที่อยู่ข้างหน้าของเขา
ทันใดนั้นก็ได้มีเสียงเหมือนหุ่นยนต์ดังก้องในหัวของเขามันทำให้ภูมิสะดุ้งใ
" ติ่ง "
" ยินดีต้อนรับเข้าสู่ดันเจี้ยน ทำการเชื่อมต่อข้อมูลบุคคล เริ่มต้นวิเคราะห์ข้อมูล…."
196
