เสน่ห์ร้าย... พี่สาวแฟน NC

เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้นสั้นๆเพียงครั้งเดียว ชิดก็ไม่ต้องรอนานประตูไม้สีน้ำตาลเข้มที่คุ้นเคยก็ถูกกระชากเปิดออก

"มาแล้วเหรอ!"

รอยยิ้มที่สดใสที่สุดในโลก อย่างน้อยก็ในโลกของชิด ปรากฏขึ้น ร่างบางของ 'พิมพ์' ในชุดอยู่บ้านสบายๆเสื้อยืดลายการ์ตูนกับกางเกงขาสั้น พุ่งออกมาต้อนรับ"นึกว่าจะมาช้าซะอีก"

"ก็เธอบอกเที่ยงนี่ก็เที่ยงห้านาทีแล้วไง" ชิดแกล้งทำเสียงดุ

"โห... ห้านาทีเอง มาๆเข้าบ้านก่อน" พิมพ์ดึงแขนเขาเข้าไปข้างใน "แม่รออยู่"

กลิ่นหอมของแกงเขียวหวานลอยฟุ้งออกมาจากในครัวปะทะจมูกของชิดทันทีที่ก้าวข้ามธรณีประตู มันเป็๲กลิ่นที่คุ้นเคย...กลิ่นของความอบอุ่น, กลิ่นของ "ครอบครัว"ที่เขาคุ้นชินทุกครั้งที่มาบ้านหลังนี้

"สวัสดีครับแม่"ชิดยกมือไหว้แม่ของพิมพ์ที่กำลังง่วนอยู่หน้าเตา

"อ้าว... ชิดเหรอ มาลูกมานั่งก่อนๆ" คุณป้า แม่ของพิมพ์ หันมายิ้มให้ "แกงเขียวหวานใกล้เสร็จแล้ววันนี้แม่ใส่ลูกชิ้นปลากรายให้ด้วยนะ"

"สุดยอดเลยครับแม่" ชิดยิ้มกว้างของโปรดเขาทั้งนั้น

"ชิดนั่งรอที่ห้องนั่งเล่นก่อนนะ"พิมพ์ดันหลังเขาเบาๆ "เดี๋ยวพิมพ์ไปช่วยแม่ยกของ... อ๊ะ! ไม่สิพิมพ์ทำวุ้นกะทิไว้ ชิดต้องชิม! นั่งรอก่อนนะ เดี๋ยวพิมพ์ไปตักมาให้"

"ไม่ต้องรีบก็ได้มั้ง"ชิดหัวเราะ

"ไม่ได้! ต้องเดี๋ยวนี้"พิมพ์ทำตาดุ ก่อนจะรีบวิ่งตึงๆ หายเข้าไปในครัว ทิ้งให้ชิดยืนเก้ๆ กังๆอยู่ครู่หนึ่ง

ชายหนุ่มส่ายหัวเบาๆกับความกระตือรือร้นของแฟนสาว เขารู้สึกผ่อนคลายเสมอเมื่อมาที่นี่...ผ่อนคลายจนแทบจะเหมือนเป็๞บ้านของตัวเอง

ชิดทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังตัวเก่าที่ยุบตัวลงตามน้ำหนัก...ตำแหน่งประจำของเขา มันนุ่มและรองรับสรีระได้พอดีเขาหยิบรีโมตทีวีขึ้นมากดเปิดอย่างไร้จุดหมายเสียงผู้ประกาศข่าวรายงานสถานการณ์น้ำท่วมดังแว่วออกมา แต่เขาไม่ได้สนใจฟัง

สายตาของชิดกวาดมองไปรอบๆห้องนั่งเล่นที่แสนคุ้นตา รูปถ่ายครอบครัวที่วางอยู่บนชั้นวางทีวีรูปพิมพ์ตอนเด็กใส่ชุดบัลเลต์... รูปพิมพ์รับปริญญา... อ๊ะ...

เขาสังเกตเห็นรูปที่เขาไม่คุ้นตามันเป็๲รูปที่เพิ่งนำมาวางใหม่แน่ๆ

ในรูปนั้นคือพิมพ์ที่ยืนยิ้มแฉ่งคู่กับผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่สูงกว่าเล็กน้อยผู้หญิงคนนั้นมีผมยาวสีน้ำตาลอ่อน... สวย คม และดู "โต"กว่าพิมพ์อย่างชัดเจน แม้ในรูปเธอกำลังยิ้ม แต่แววตาของเธอกลับดูเฉี่ยวและมั่นใจ

'พี่แป้ง'

ชิดพึมพำในใจเขากำลังจ้องรูปนั้นเพลินๆ จนลืมไปว่าเธอกลับมาอยู่บ้านนี้แล้ว

"ชิด! ชิมเร็ว!"

เสียงพิมพ์ดังขึ้นพร้อมกับถ้วยเล็กๆที่ใส่ขนมสีขาวนวล เธอยื่นมันมาจ่อที่ปากเขา ชิดอ้าปากรับอย่างว่าง่าย

"อื้อ... อร่อย หวานกำลังดีเลย"เขาชม

"จริงป่าว...พิมพ์ว่ามันจืดไปนิดนึง" เธอทำหน้าย่น พลางตักเข้าปากตัวเอง"เดี๋ยวพิมพ์ไปเติมน้ำตาลอีกหน่อย ชิดรอแป๊บเดียวนะ ห้ามไปไหน!"

"คร้าบๆ ไม่ไปไหนหรอก" ชิดตอบรับพลางเคี้ยววุ้นหนุบหนับในปาก

พิมพ์วิ่งกลับเข้าไปในครัวอีกครั้งทิ้งความเงียบกลับมาสู่ห้องนั่งเล่นอีกครามีเพียงเสียงทีวีและเสียงกุกกักจากในครัวเท่านั้น

ชิดเอนหลังพิงพนักโซฟาอย่างเกียจคร้านเขากำลังจะหลับตาลงงีบสักพัก...

แกร๊ก...

เสียงลูกบิดประตูห้องนอนห้องหนึ่งดังขึ้นจากชั้นบน ชิดหันไปมองตามสัญชาตญาณ

และร่างระหงของใครคนหนึ่งก็ก้าวลงมาจากบันได

ชิดกลืนน้ำลายเอื๊อก...

นั่นคือ 'แป้ง'

แต่เธอไม่เหมือนในรูป...ไม่เหมือนเลยแม้แต่น้อย

พี่แป้งในตอนนี้ดูเหมือนเพิ่งตื่นนอนเต็มที่ผมยาวสีน้ำตาลอ่อนที่เคยเห็นในรูปยุ่งเหยิงเล็กน้อย แต่กลับดูเซ็กซี่อย่างประหลาดเธอสวมเพียง 'เสื้อกล้าม' สีขาวตัวโคร่ง ที่ดูเหมือนจะเป็๞เสื้อของผู้ชายด้วยซ้ำกับกางเกงขาสั้นสีเทาที่สั้น... สั้นมากจนแทบจะปิดอะไรไม่มิด

เธอยกมือขึ้นขยี้ตา ทำท่าทางงัวเงียก่อนจะหันมาทางห้องนั่งเล่นและชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นเขานั่งอยู่

"อ้าว..."เธอเปล่งเสียงออกมาเบาๆ เสียงแหบพร่าเล็กน้อยตามประสาคนเพิ่งตื่น"มาแล้วเหรอ... แฟนน้องพิมพ์"

ชิดรีบลุกขึ้นยืนตามมารยาท"สะ... สวัสดีครับพี่แป้ง ผมชิดครับ"

แป้งพยักหน้ารับช้าๆ "อืม...เคยเห็นหน้าแวบๆ" เธอพูดพลางเดินออกมาที่กลางห้อง "เพิ่งตื่น...เมื่อคืนดูซีรีส์ดึกไปหน่อย"

ชิดไม่รู้จะตอบอะไร ได้แต่ยิ้มแห้งๆ"ครับ..."

เขารู้สึกได้ถึงความอึดอัด...บรรยากาศมันไม่เหมือนตอนที่เขาอยู่กับพิมพ์หรือพ่อแม่ของเธอเลยแม้แต่น้อยแป้งมีออร่าบางอย่างที่ทำให้เขารู้สึก... ประหม่า

และในวินาทีนั้น... ชิดก็สังเกตเห็น

เสื้อกล้ามสีขาวที่เธอสวม...มันบาง...

บางมาก...

และภายใต้แสงไฟนีออนสีขาวนวลของห้องนั่งเล่นชิดก็เห็นชัดเจนว่า... ข้างใต้มัน... ว่างเปล่า

แป้ง 'โนบรา'

ชิดรีบเสตาหลบไปทางทีวีทันทีหัวใจเขาเริ่มเต้นแรงขึ้นมาดื้อๆ "เอ่อ... พิมพ์... อยู่ในครัวครับกำลังทำขนม"

"เหรอ... ดีจัง" แป้งพูดลากเสียงก่อนจะเดินผ่านหน้าเขาไปที่โต๊ะกาแฟเตี้ยๆ หน้าโซฟา"รีโมตทีวีอยู่ไหนนะ..."

เธอก้มลงมองหาบนโต๊ะ... ไม่เจอ...

เธอกวาดสายตา... "อ๊ะ...ตกอยู่นี่เอง"

รีโมตทีวีที่ชิดวางไว้ข้างโซฟาไม่ใช่ตัวที่เขาถืออยู่ มันหล่นลงไปกองอยู่ที่พื้น... ข้างๆ เท้าของเขา

และแล้ว...เหตุการณ์ที่ทำให้โลกของชิดหยุดหมุนก็เกิดขึ้น

แป้ง ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาห่างกันไม่ถึงเมตร 'ก้มตัวลง' เพื่อหยิบรีโมตอันนั้น

เธอไม่ได้ย่อเข่า...

เธอ 'ก้ม' แบบพับตัวลงมาตรงๆ

วินาทีนั้น...เสื้อกล้ามตัวโคร่งที่ไร้น้ำหนักถ่วงรั้ง ก็ 'เปิดอ้า' ออกตามแรงโน้มถ่วงของโลก

ดวงตาของชิดเบิกกว้าง...

สิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่แค่เนินอก...ไม่ใช่แค่ร่องอก... แต่มันคือ 'ทั้งหมด'

จากมุมที่เขานั่งอยู่บนโซฟาเขาเห็นทุกอย่าง...

เขามองลอดผ่านช่องคอเสื้อที่ถ่างกว้าง...เห็นทรวงอกขนาดมหึมาคู่หนึ่งที่ห้อยลงมาตามธรรมชาติ ไร้ซึ่งการปกปิดใดๆผิวเนื้อขาวผ่องตัดกับ...

...ตัดกับยอดถัน 'สีชมพูเข้ม' ที่ชูชัน...

ชิดเหมือนถูกแช่แข็ง...เขาละสายตาไม่ได้...

แป้งยืดตัวกลับขึ้นมาอย่างช้าๆในมือถือรีโมตอันนั้น เธอหันหน้ามาทางชิด... และ 'ยิ้ม'

รอยยิ้มที่มุมปาก...

เสื้อกล้ามที่แนบเนื้อกลับเข้าที่...แต่มันก็ไม่ได้ช่วยปกปิดอะไรได้มากนัก

ตอนนี้ชิดได้เห็นแล้ว... และเขากำลัง'จ้อง' มันอย่างเสียมารยาท

ผ้าฝ้ายสีขาวบางๆ นั้นไม่สามารถซ่อนเร้นความอลังการของหน้าอกไซส์ 38 ของเธอได้เลยแม้แต่น้อย มันบางเสียจน...

ชิดเห็น...

เขาเห็น 'ลานนมที่นูนเด่น' เป็๞วงกว้างภายใต้เนื้อผ้า...มันมีสีเข้มกว่าผิวเนื้อรอบๆ อย่างชัดเจน

และจุดที่เลวร้ายที่สุด...จุดที่ทำให้ลมหายใจของชิดสะดุด...

คือ 'ยอดถัน' ทั้งสองข้าง

มัน 'แข็งเป็๲ไต' ...

อาจจะเพราะอากาศในห้องที่เย็นจากแอร์หรือเพราะเธอเพิ่งตื่น... แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร มันกำลัง 'ดันผ้า' ออกมาอย่างโจ่งแจ้ง...ดันออกมาจนเห็นเป็๞ตุ่มนูนแหลม... เห็นเป็๞รูปเป็๞ร่างชัดเจน...

ชิดกลืนน้ำลายดังเอื๊อก...คอเขาแห้งผาก

นี่มัน...นี่มันไม่ใช่ความเซ็กซี่แบบเด็กๆ ที่เขาเคยเห็นจากพิมพ์... นี่มันคือ 'ความยั่วยวน' แบบผู้ใหญ่เต็มขั้น... มันคือการ 'นำเสนอ' อย่างโจ่งแจ้ง

เขากำลังจ้อง...จ้องหน้าอกพี่สาวของแฟนตัวเอง...

และเธอก็รู้ตัว...

แป้งยืนนิ่ง... ให้เขามอง...

เธอเอียงคอเล็กน้อยผมยาวสีน้ำตาลปรกใบหน้าด้านหนึ่ง แววตาของเธอเป็๞ประกายขี้เล่น... และอันตราย

เวลาผ่านไปเหมือนชั่วนิรันดร์...จนกระทั่งแป้งเป็๲ฝ่ายทำลายความเงียบ

"มองอะไรเหรอ?"

เสียงแหบพร่าของเธอกระซิบถาม...แม้จะยืนห่างกันเกือบเมตร แต่มันกลับเหมือนเธอกระซิบอยู่ข้างหูเขา

ชิดสะดุ้งสุดตัว!

"ปะ... เปล่าครับ!"เขารีบปฏิเสธเสียงหลง "ผม... ผมดูทีวี"เขายกเหตุผลที่โง่ที่สุดในโลกขึ้นมาอ้าง

แป้งหัวเราะในลำคอเบาๆ "เหรอ...ก็นึกว่าเห็นอะไรน่าสนใจ"

เธอยังคงยิ้ม... รอยยิ้มที่บอกว่า 'ฉันรู้ทันนะ' ...

และในวินาทีนั้นเอง...ชิดก็ตระหนักได้

แป้งรู้... เธอรู้ว่าเขาจ้อง... เธอรู้ว่าเขาเห็น... และเธอก็รู้ว่าเธอ 'โนบรา' ...

การก้มตัวเมื่อกี้...ไม่ใช่เ๹ื่๪๫บังเอิญ

นี่คือการ 'จงใจ'

และสิ่งที่ยืนยันความคิดของเขาก็คือ...ปฏิกิริยาของร่างกายเขาเอง

'ความแข็งขืน' ที่พุ่งพรวดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว... รวดเร็วจนน่า๻๠ใ๽...

น้องชายของเขาตื่นตัวเต็มที่...มันกำลังดันกางเกงยีนส์จนนูนเด่นออกมา...มันคือปฏิกิริยาตอบสนองตามธรรมชาติของชายหนุ่ม...ต่อภาพที่ร้อนแรงที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นด้วยตาเปล่า

ชิดตกอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด...เขานั่งอยู่บนโซฟา... โดยมีพี่สาวของแฟนยืนมองเขาด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน...ในขณะที่เขากำลัง 'แข็ง' เพราะเธอ!

"ชิด! วุ้นมาแล้ว!"

เสียง๼๥๱๱๦์ หรือเสียงนรก? ของพิมพ์ดังขึ้นจากในครัว

ชิดสะดุ้งเฮือก!เขารีบคว้าหมอนอิงที่อยู่ข้างๆ มาวางบนตักทันที... แทบไม่ทัน

แป้งเหลือบมองหมอนอิงใบนั้น...แล้วก็เหลือบมองเป้ากางเกงของเขา ที่ตอนนี้ถูกหมอนบังไว้ ...ก่อนจะหันไปยิ้มให้พิมพ์ที่เดินออกมาพร้อมถาดวุ้น

"อ้าว... พี่แป้ง ตื่นแล้วเหรอ"พิมพ์ทักทายอย่างสดใส

"อืม...ตื่นเพราะเสียงดังแถวนี้แหละ" แป้งตอบ พลางเดินไปหยิบน้ำในตู้เย็น"มีอะไรกินมั่ง... หิว"

เธอเดินผ่านชิดไป...ทิ้งให้ชายหนุ่มนั่งตัวเกร็ง เหงื่อซึมที่ฝ่ามือ หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองชุด...

และไอ้ความแข็งขืนที่อยู่ใต้หมอนอิง...ก็ไม่มีทีท่าว่าจะสงบลงง่ายๆ เลย