ณ สนามบิน ประเทศไทย ท่ามกลางผู้โดยสารมากมายที่เข้ามาใช้บริการสนามบิน กลับมีชายคนหนึ่งแต่งกายด้วย เสื้อยืดที่อดีตเคยเป็สีขาว แต่ตอนนี้กลับกลายเป็สีเหลือง กางเกงที่มีรอยป่ะชุนมานับร้อย รวมไปถึงรองเท้าแตะดาวเทียมที่ดูจากตาเปล่าแล้วน่าจะไปอยู่ที่ร้านขายของเก่าน่าจะเหมาะกว่า
กำลังนั่งรอใครบางคนโดยที่ในมือกลับมีแลปท็อปรุ่นเก่า ที่น่าจะนำไปเข้าพิพิธภัณฑ์เพื่อจัดแสดงมากกว่านำมาใช้งาน โดยเฉพาะยุคที่มีสมาทโฟนใช้กันหมดแล้ว แต่เขาหาได้สนใจสายตาผู้คนที่มองมาไม่ ซึ่งสายตาที่มองมามีทั้งสายตาที่แสดงความสงสาร และสายตาที่แสดงถึงความรังเกียจอย่างชัดเจนไม่มีปิดบัง โดยส่วนมากจะเป็อย่างหลังมากกว่า แม้ว่าผู้โดยสารส่วนใหญ่จะทำการเรียก รปภ. ให้มาจัดการแต่ผลที่ได้คือ " พวกผมไม่มีสิทธิ์พอที่จะไปยุ่งกับท่านผู้นั้นหรอกครับ " แล้ว รปภ. ก็จากไปทิ้งไว้เพียงความสงสัย ถึงที่มาที่ไปของชายที่ดูเหมือนขอทานผู้นี้
หากมองผ่านๆคนๆนี้ก็ดูเหมือนขอทานทั่วไป แต่ความจริงของชายผู้นี้คือ เฟเมอร์ เอ็นเดอร์ริก ชายผู้เป็เ้าของ มายด์เอ็นเตอร์ไพรด์ บริษัทการค้า การขนส่ง และ การคมนาคม ที่ใหญ่ที่สุดในโลก นั้นจึงเป็เหตุผนที่ทุกบริษัทที่เกี่ยวกับงาน ด้านการค้า การขนส่ง และการคมนาคม จะให้พนักงานจดจำบุคคลนี้ให้ขึ้นใจ เพราะด้วยการที่เขาเป็คนที่งกมาก จนถึงขั้นหากของใช้ยังสามารถใช้ได้อยู่เขาก็จะยังใช้มันอยู่อย่างนั้นจนกว่ามันจะพังจนไม่สามารถซ่อมได้ จึงเป็เหตุผลที่ผู้คนมักพบเห็นเขาในสภาพนี้บ่อยๆ
และแน่นอนว่า หากคนระดับนี้เกิดไม่พอใจขึ้นมา การคว่ำบาตรบริษัทใด บริษัทหนึ่งคงทำได้อย่างไม่ลังเล แน่นอนว่ามีบางบริษัทที่ไม่เชื่อ และคิดลองดี แน่นอนว่ามันจบลงด้วยการล้มละลายนั่นเอง
จนตอนนี้เฟเมอร์ก็ยังไม่ล่ะสายตาจากแลปท็อปของตน จนกระทั่งมีบุคคลหนึ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้า
" ท่านนี้ยังมัธยัสถ์ไม่เปลี่ยนเลยน่ะ ลุงสอง " เป็เรย์นั้นเอง
" หึๆ จะว่าข้าขี้เหนียวก็ว่ามาเถอะ เรย์ " เฟเมอร์กล่าวพร้อมกับปิดหน้าจอแลปท็อปลง
" ใครจะกล้าไปว่าคนที่เก่งทางด้านเศษฐกิจระดับพระเ้า และร่ำรวยที่สุดเล่า "
" เ้ากำลังดูถูกตัวเองอยู่น่ะ เอาเถอะในเมื่อเ้ามาถึงแล้วข้าจะได้พาไปส่งที่พัก อ๋ออีกอย่างข้าว่าเ้าน่าจะเปลี่ยนคำพูดหน่อยน่ะ เพราะข้างล่างนี่มันกลายเป็คำสมัยโบราณไปแล้ว " เฟเมอร์กล่าวพร้อมพาเรย์ออกมาจากสนามบิน
" ถ้าอย่างงั้นจะให้เปลี่ยนไปใช้คำไหนแทนล่ะ " เรย์ถามอย่างสงสัย
" เอาเป็ว่าเ้าค่อยไปเรียนรู้ที่โรงเรียนต่อล่ะกันเพราะเื่แบบนี้ มันค่อนข้างละเอียดน่ะ " ขณะที่เดินคุยกันมาซักพัก ทั้งคู่ก็มาถึงเครื่องบินเจ็ทส่วนตัวที่ถือได้ว่ารวดเร็วที่สุดในยุคนี้ โดยสองข้างทางต่างเต็มไปด้วยผู้บริหาร พนักงาน ของบริษัทมายด์เอ็นเตอร์ไพรด์ ยืนโค้งคำนับอยู่ เพราะการที่เ้าของบริษัทจะออกมารับใครซักคนที่สนามบิน ก็มีครั้งนี้เป็ครั้งแรก ก่อให้เกิดความสงสัยใคร่รู้ไปทั่วว่าเด็กหนุ่มอายุราวๆ 16 ปีผู้นี้มีความสัมพันธ์อันใดกับเ้าของบริษัทกันแน่ จนเกิดผู้กล้าหนึ่งคนที่ทนกับความสงสัยไม่ไหวจึงเอ่ยปากถามขึ้นมา
" ท่านค่ะคือเด็กคนนั้นเป็ใครหรือค่ะ " สิ้นเสียง แทนที่คำตอบ กลับได้สายตาเ็าที่แสนน่ากลัวกลับมาแทน
" นี่เธอคงยังไม่ลืมกฏของบริษัทซิน่ะ " ได้ยินดังนั้นหญิงสาวก็ได้แต่หน้าซีด สมองอันน่าภาคภูมิใจ ที่ใช้เก็บความทรงจำกว่ายี่สิบห้าปีถูงนำมาใช้อย่างเร่งรีบ ก่อให้เกิดความทรงจำของกฏที่บริษัท ว่ามีอยู่สามระดับ ระดับแรกหากทำการ ทำร้ายร่างกายกันในบริษัท หรือกรอกข้อมูลลูกค้าผิด จะโดนหักเงินเดือน ระดับที่สอง ขาดงานโดยไม่แจ้ง มีพฤติกรรมไม่เหมาะสม โดนพักงานตามความเหมาะสม ระดับสามร้ายแรงที่สุด คือยักยอกเงินบริษัท และรบกวนเฟเมอร์ขณะทำงาน โทษคือไล่ออกสถานเดียว แม้จะสงสัยว่ารบกวนขณะทำงาน ถึงกับต้องไล่ออกเลยหรือ แต่ถ้าทราบเหตุผลว่าในสองวินาที เฟเมอร์สามารถทำรายได้มากกว่าร้อยล้านเหรียญ แล้วการรบกวนสมาธิเพียงแค่วินาทีเดียวอาจทำให้เขาสูญเสียเงินกว่าร้อยล้าน นั้นจึงเป็เหตุผลที่เพียงพอที่จะไล่ออกแล้ว เนื่องจากหากทำงานต่อ ทั้งชาติก็คงชดใช้ไม่หมด แล้วถ้าถามว่าหากรบกวนตอนทำงานไม่ได้แล้วเลขาของเฟเมอร์จะติดต่อเขาอย่างไร คำตอลคือ เฟเมอร์ไม่มีเรขา ไม่ใช่ว่าเฟเมอร์ไม่อยากมีเลขา แต่ไม่มีเลขาคนไหนทำงานร่วมกับเขาได้ต่างหาก
ตอนนี้คงพูดได้ว่าหญิงสาวนางนี้คงหมดอนาคตแล้ว เนื่องจากคนที่ถูกไล่ออกจากที่นี่มักไม่มีบริษัทใดรับเข้าทำงาน เนื่องจากอาจจะไปขัดใจเฟเมอร์เข้าที่รับคนที่ตนไล่ออกมาทำงานด้วย บวกกับที่หญิงสาวเรียนมาด้านธุรกิจเพียงด้านเดียว จึงกล่าวได้ว่าหญิงสาวรายนี้หมดอนาคตด้านธุรกิจโดยสิ้นเชิง
ผู้คนรอบข้างเมื่อได้ยินดังนั้นก็ได้แต่ส่ายหน้า ให้กับการไม่รู้จักสงบปากสงบคำของหญิงสาว อาจจะกล่าวได้ว่าปลาหมอตายเพราะปากจริงๆ
" ลุงสองท่านนี้ก็ยังเข้มงวดไม่เปลี่ยนเลยน่ะ " เสียงเรย์ที่ทะลุขึ้นทามกลางบรรยากาศแสนมาคุ ทำเอาหลายคนใจหล่นไปที่ตาตุ่มเลยทีเดียว เฟเมอร์ที่กำลังโมโหสามารถสั่งปลดพนักงานหรือผู้บริหารได้ยกแผนก แล้วตอนนี้เด็กหนุ่มที่มาด้วยกันกำลังราดน้ำลงไปในกองเพลิงแต่ไม่รู้ว่าน้ำที่เด็กหนุ่มกำลังจะราดลงไปมันเป็น้ำที่จะดับไฟ หรือเป็น้ำมันที่จะทำให้เพลิงลุกโหมยิ่งกว่าเดิม
" หึก็พูดได้หนิ รู้ไหมเวลาที่ลุงเสียเวลาไปตอบคำถาม ลุงสามารถทำเงินเข้ากระเป๋าได้ตั้งเยอะ " เรย์ที่ได้ยินเฟเมอร์เปลี่ยนสรรพนามในการพูดก็ได้แต่อมยิ้ม
" เอาน่า มาเดี๋ยวข้าแก้ให้ " เรย์ที่หยิบแล็ปท็อปมาจากเฟเมอร์ได้ทำการมองไปที่ตลาดหุ้นที่วิ่งขึ้นลง แล้วทำการใส่ข้อมูลลงในตลาดหุ้นเสร็จแล้วจึงยื่นส่งคืนให้เฟเมอร์
" นี่ข้าแก้ให้แล้ว รวมกับที่ท่านเสียเวลารับรองว่าท่านจะได้กำไรมากกว่าที่ท่านทำงานเมื่อกี้แน่นอน " เฟเมอร์เมื่อเห็นว่าเงินที่กำลังเข้ากระเป๋าตนตอนนี้ได้เยอะกว่าที่ตนทำงานถึงสองเท่าก็คลายความโกรธลง
" พี่สาวเวลาลุงเขาทำงานก็อย่าไปรบกวนอีกล่ะ ครั้งหน้าไม่มีใครช่วยแล้วน่ะ " เรย์ที่เห็นว่าเฟเมอร์หายโกรธก็หันไปพูดกับหญิงสาว
" ขอบคุณค่ะ ไม่ทราบว่าจะให้มะลิเรียกคุณว่าอะไรดีค่ะ " หญิงสาวเมื่อเห็นว่าตนเองถูกเด็กหนุ่มตรงหน้าช่วย ก็ได้แต่ขอบคุณแม้จะสงสัยในคำพูดของเรย์ แต่เธอคงไม่กล้าที่จะถามอีกแล้ว มาทำงานวันแรกก็เกือบจะถูกไล่ออกเพราะถามคำถาม ใครมันอยากจะไปถามอีกกัน
" เรียกข้าว่าเรย์เถอะ ว่าแต่พี่ชื่อมะลิซิน่ะ สวยงามบริสุทธิ์และหอมกรุ่น เหมือนชื่อเลยน่ะพี่สาว " เรย์กล่าวพร้อมยิ้มให้ แม้เรย์จะไม่ได้หน้าตาหล่อเหลาปานดารา หน้าตาออกจะบ้านๆด้วยซ้ำหากไปเดินตามตลาดนัดคงกลืนหายไปในฝูงชนได้ไม่ยาก แต่กลับมีน้ำเสียงที่อบอุ่นและกิริยาที่แสดงออกถึงการให้เกียรติแก่คู่สนทนา ทำเอามะลิหน้าแดงจนไม่กล้ามองหน้าเรย์เลยทีเดียว
" ขนาดผนึกแล้วยังขนาดนี้ " เฟเมอร์ที่เห็นดังนั้นก็กล่าวอย่างแ่เบา
" ไปกันเถอะเรย์ " เมื่อได้ยินดังนั้นเรย์จึงเดินขึ้นเครื่องไปแต่กลับเหลือบไปเห็นบุคคลหนึ่งเข้า
" นั่นมัน " เฟเมอร์เมื่อเห็นว่าเรย์มองไปที่บุคคลนั้นก็ถามขึ้น
" มีอะไรรึเปล่า "
" ไม่มีอะไรหรอกลุง ก็แค่เห็นคนที่ไม่มีสิ่งเ่าั้เท่านั้นเอง " ไม่นานทั้งคู่ก็ขึ้นเครื่องจากไป
.
.
.
ห่างจากเรย์ไปประมาณ 1 กิโล
" หลวงพ่อ หลวงพ่อเป็อะไรหรือครับ " เด็กวัดที่เดินทางมารับเ้าอาวาสที่สนามบินถามขึ้น
" ไม่มีอะไรหรอกไอ้จ้อย กลับวัดกันเถอะ " ถึงปากจะพูดอย่างนั้นแต่กลับหันหน้าไปยังเครื่องบินของเรย์ได้ถูก ทั้งที่ท่าน ตาบอด!!!
" น่าสนใจจริงๆโยมคนนั้น " ท่านกล่าวแค่นั้นก่อนขึ้นรถจากไป
...................................................................................................................
ตอนสองมาเสิร์ฟแล้วครับ
ตอนนี้ผมมีคำถามอยากถามรีดน่ะครับว่า ชื่อตอนในตอนนี้หมายถึงใคร ลองตอบกันมาน่ะครับหากตอบถูกอาจจะมีอีกตอนในวันสองวันนี้ครับ รักรีดทุกคนน้าาา
จากไรท์
310
