ณ ที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งั้แ่ที่เกิดเื่มิติคู่ขนานต่างๆ ก็ทับซ้อนกันไปหมด
สิ่งมีชีวิตต่างมิติทุกรูปแบบปรากฏตัวขึ้นมา ซึ่งสิ่งมีชีวิตพวกนี้จะแบ่งแบบหยาบๆออกไปได้เป็ระดับ คือ
ระดับมงกุฎ ระดับตำนาน ระดับเร้นลับ และระดับเซียนศักดิ์สิทธิิ์
ระดับของมนุษย์ทั่วๆไปนั้นจะอยู่ระดับร่างสุดของระดับมงกุฎอีกที
แต่ระดับจะแบ่งออกย่อยอีกมีดังนี้
แต่ถ้าผ่านการฝึกฝนแล้วละก็ คนเราก็สามารถพัฒนาร่างกายแล้วพัฒนาระดับของชีวิตได้
แต่ถึงอย่างนั้น เดิมทีการฝึกฝนทางร่างกายและิญญาด้วยตัวเองเพียวอย่างเดียวมันทำให้พัฒนาระดับของชีวิตได้
ช้ามากๆ
การล่าสิ่งมีชีวิตต่างสายพันธ์แล้ว่ชิงเอาผลึกของมันมานั้นจะ่เร่งความเร็วในการพัฒนาระดับชีวิตได้เป็อย่างมาก
เพียงแต่ว่าที่ๆสิ่งมีชีวิตพวกนั้นอยู่นั้นมันอันตร้ายสุดๆเลยด้วย
นอกเหนือจากบางพื้นที่มนุษย์สำรวจและยืนยันมาแล้ว ที่อื่นๆนอกเหนือจากนั้นถ้าย่างเท้าเข้าไปก็เท่ากับฆ่าตัวตาย
ไม่ใช่ทุกคนที่จะอยากเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยง
ยิ่งกว่านั้นทางกลุ่มสหพันธ์แห่งโลกเองก็ตั้งกฎไว้ขัดเจนเลยว่า
ห้ามเด็กเข้าสู่พื้นที่ต่างมิตเป็อันขาด ถ้ายังไม่ถึงระดับน้ำตาลระดัับ 5
เพราะสิ่งมีชีวิตข้างนอก แข็งแกร่งกว่ามนุษย์ หนึ่งขั้นเสมอ
ในสหพันธ์นั้น มีเพียงกลุ่มหัวกะทิ เพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่สามารถฝึกฝนตัวเองจนแข็งแกร่งได้ั้แ่อายุ16
แต่ไม่เหมือนกับธีระ เขาไม่จำเป็ต้องพึ่งแรงเสริมอย่างอื่นเลย
เขาแค่ฝึกฝน"ลมปราณลมหายใจทรหด"อย่างเดียวก็สามารถฝึกฝนได้ทั้งกายและใจในโลกทั้งใบนี้มีเพียงเขาคนเดียวในเมืองเล็กๆที่มีสกิลนี้
ในตอนนั้น ทั้งครูและเพื่อนร่วมห้องในโรงเรียนต่างคิดว่า ธีระะมีอนาคตที่รุ่งโรจน์ แต่ใครมันจะไปรู้ว่าจู่ๆ
จะมีนักเรียนที่ย้านเข้ามาใหม่ แล้วท้าธีระสู้ ก่อนจะชนะธีระไปได้ แล้วเธอก็จากไป
ทั้งๆที่เธอเป็แค่เด็กสาวธรรมดาเท่านั้น
หลังจากนั้น ธีระก็เลิกฝึกหนัก แล้วเปลี่ยนตัวเองไปเป็คนละคน เป็เด็กติดเกมส์ไม่นอนหลับก็เล่นแต่เกมส์ไม่ทำอะไร เป็ชิ้นเป็อันเลย
หลายๆคนคิดว่าธีระๆนั้นจิตใจบอบบาง
จนไม่สามารถทำใจกับความพ่ายแพ้ในตอนนั้นได้
แต่มีเพียงธีระคนเดียวเท่านั้นที่รู้ว่าความพ่ายแพ้ตอนนั้นมันไม่เกี่ยวอะไรเลย
ที่เขาเปลี่ยนไปนั้น มันเป็เพราะเขาได้ไปพบกับกล่องปริศนากล่องสีม่วง ข้างในมีของที่ตกทอดจากรุ่นปู่สู่รุ่นพ่อของเขาข้างในมีแผ่นสีทองอาร่าม ที่อยู่บนหลังตู้กล่องเก็บของของครอบครัว
ธีระ มองลงไปในกล่อง แล้วควบคุมตัวเองไม่ให้ตื่นเต้น
มันเป็ ผลึกคำภีร์ยุทธ !
เมื่อธีระ จับคำภีร์ขึ้นมาอ่านพบว่าจนจบ มันเกิดเหตุการณ์แปลกขึ้น
แสงส่องสว่างไปทั่ว จากนั้น........
"นี่มันที่ไหนกัน และทุกคนหายไปไหนทั้งหมด หายไปไหนหมด"
ทันทีที่หลุดจากภวังค์ เขามอง
สำรวจร่างกายตัวเองโดยทันที
จากนั้นลองโคจรพลังลมปราณภายในร่าง
รูม่านตาของเขาเบิกขยายอย่างตื่นเต้นไม่อาจยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นฉับพลันนี้ได้
ชั้นลมปราณสีน้ำตาลขั้นที่ 7 นั้นถือได้
ว่าเป็ชั้นลมปราณขั้นสูงก็ว่าได้
โดยชั้นลมปราณนั้นจะเริ่มจากชั้นสีน้ำตาล แดง ส้ม สีเหลือง สีเขียว สีน้ำเงิน.. สีม่วง
สีเทา และขาวตามลำดับ แต่ละชั้น
ลมปราณ จะมีแตกย่อยอีก 9 ขั้นพลัง
การที่มันอยู่ในชั้นลมปราณสีน้ำตาลขั้นที่
7 นั้นแทบจะต่างจากคนธรรมดาที่
ไร้ซึ่งพลังลมปราณ ถือว่าอยู่สูงที่เดียว และเรียกว่า อัฉริยะก็ว่าได้
เพราะในที่หมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้ โดยทัั่่วไปคนธรรมดา ก็อยู่ระดับสีดำเท่านั้น
และนักเรียนที่อยู่ที่นี่ ก็ระดับน้ำตาล1,2พอใช้ระดับสีนํ้าตาล 3 ถือว่าสูงระดับ 4 ถือว่าเป็อัฉริยะ
แต่เขาระดับน้ำตาล ลมปราณระดับ 7 ถือว่าอัฉริยะในหมู่อัฉริยะ.....
สร้างความใให้แก่ธีระเป็อันมาก...
.......โปรดติดตามตนต่อไป