“อย่าเผลอใจแล้วกัน”
เสียงแว่วๆของพี่สิงห์ดังเข้ามาในหูพร้อมกับเสียงเซ็งแซ่จนไม่สามารถจับใจความได้ ฉันค่อยๆลืมตามองไปรอบๆและมาหยุดที่พี่ไนท์
“ตื่นแล้วหรอ”
“อืม! เรียนเสร็จแล้วหรอค่ะ” ฉันนั่งตัวตรงพร้อมกับจัดระเรียบทรงผมให้เข้าที่
“หลับสบายไหมครับ น้องพราง” พี่ขุนชะโงกหน้ามาพูดพร้อมกับส่งยิ้มมาให้ ฉันไม่พูดอะไรเพียงแค่ส่งยิ้มเขินๆไปให้
“ไปกินข้าวกันเถอะ กูหิวจะแย่” พี่แทนลูบท้องตัวเองปอยๆ “น้องพราวเราไปกินข้าวกันเถอะครับ อะ โอ้ย สัสไนท์ กูเจ็บนะ”
“ไปได้แล้ว” พี่ไนท์ไม่สนใจเพื่อนของเขาแต่หันกลับมาคุยกับฉันแทน หลังจากนั้นก็ลุกขึ้นเดินตามพี่ไนท์ออกจากห้องไป
“พี่ไนท์ค่ะ คืนค่ะ” ฉันพูดขึ้นในขณะที่เรากำลังรอลิฟต์พร้อมกับยื่นเสื้อช็อปที่ถอดออกก่อนหน้านี้ยื่นให้เขา
“ถือไว้ก่อน”
“ไม่เอาอะ เดี๋ยวโดน FC พี่ไนท์ตบ”
“พราวถือไว้เถอะ เดี๋ยวจะมีคนเจ็บตัว” พี่สิงห์พูดขึ้นนิ่งๆเป็จังหวะที่ลิฟต์เปิดพอดี ‘เกี่ยวอะไรกัน’ เก็บความสงสัยไว้ในใจแล้วเดินตามพี่ๆเขาเข้าไปในลิฟต์
“ไอ้ไนท์ เด็กมึงหรอ น่ารักสัส”
“มะ…”
“มายืนนี้” ในขณะที่ฉันกำลังจะปฏิเสธเพื่อนของเขา พี่ไนท์ก็พูดขึ้นพร้อมกับดึงฉันให้มายืนข้างๆ
“สัส แค่นี้ทำหวง” พี่ไนท์ไม่พูดอะไรเพียงแค่ไหวไหล่ส่งไปให้
โรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์
เมื่อหนุ่มๆแก๊งค์อีเวิลเดินเข้าไปในโรงอาหารคณะจนกระทั่งนั่งลง สายตาของสาวๆต่างมองพวกเขาตาเป็มัน ฉันจึงถือโอกาสเดินเรียบๆเคียงๆแยกออกมา
“จะไปไหน”
แต่เดินยังไม่ถึงก้าว ขาที่กำลังก้าวหยุดชะงักทันที แล้วเลิกคิ้วมองพี่ไนท์ด้วยความสงสัย
“ไปนั่งตรงนู้นค่ะ” ฉันพูดขึ้นพร้อมกับชี้นิ้วด้านขวาสุดของโรงอาหาร
“นั่งตรงนี้”
พรึบ!! อ๊ะ!! ทันทีที่พี่ไนท์พูดจบก็ดึงฉันให้นั่งลงข้างๆเขา
“นั่งตรงนี้แหละครับน้องพราว” พี่ขุนพูดขึ้น “เอาอะไรครับเดี๋ยวพี่ซื้อให้ ส่วนน้ำเดี๋ยวให้ไอ้แทนไปซื้อ”
ฉันลากสายตาไปมองพี่แทนที่นั่งอยู่ตรงข้ามพี่สิงห์ เขายิ้มบางๆพร้อมกับเลิกคิ้วเชิงถามว่าเอาอะไร
“เอ่อ เดี๋ยวพราวไปดูเองดีกว่าค่ะ” พูดจบก็ลุกขึ้นเดินออกมา ฉันเดินไปเรื่อยๆจนมาหยุดที่ร้านข้าวหมูแดง
“ป้าคะ ข้าวหมูแดงหนึ่งค่ะ” หลังจากที่สั่งข้าวเสร็จก็ส่งยิ้มบางๆไปให้ป้า รอไม่ถึงห้านาทีอาหารที่สั่งก็วางตรงหน้า ฉันยื่นเงินให้และเดินตรงมาที่โต๊ะ ในขณะที่กำลังเดินอยู่นั้นก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาชนฉัน
เพล้ง!!
โอ๊ย!!!
จานข้าวที่อยู่ในมือตอนนี้คว่ำหน้าอยู่ที่พื้นเรียบร้อย แถมน้ำหมูแดงยังเลอะเสื้อนักศึกษาเปียกไปจนบางเห็นด้านใน นอกจากนี้น้ำซุปร้อนๆยังกระเด็นโดนแขนฉันอีกด้วย
“พราว!!!” เสียงของแก็งค์อีเวิละโเรียกชื่อฉันพร้อมกัน พี่ไนท์มายืนอยู่ข้างๆฉันตอนไหนไหมรู้
“มึงจัดการที” พี่ไนท์หันไปสั่งพี่สิงห์ที่ยืนอยู่ไม่ไกลด้วยเสียงเรียบนิ่งดวงตาดุเข้มอย่างที่ฉันไม่เห็นเห็นมาก่อน จากนั้นเขาก็อุ้มฉันออกจากโรงอาหารตรงไปยังห้องน้ำ
“ไปล้างตัวก่อนพี่รอข้างนอก” ฉันพยักหน้าให้เขาอย่างว่าง่ายแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างเงียบ หลังจากที่ล้างแขนและเสื้อเสร็จก็เดินออกมาหาพี่ไนท์
“พี่ไนท์” ฉันเรียกชื่อเขาเบาๆ
พี่ไนท์มองที่หน้าอกของฉันพร้อมกับเสียงจิจ๊ะด้วยความไม่พอใจแล้วอุ้มฉันขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
“พี่ไนท์พราวเดินเองได้” เขาไม่ตอบอะไรมองฉันนิ่งๆแล้วเดินกลับไปที่โต๊ะ เขาวางฉันลงบนเก้าอี้ฉันยกมือปิดหน้าอกตัวเองเอาไว้ “พี่ไนท์ค่ะ พราวขอยืมเสื้อช็อปก่อนได้ไหมค่ะ”
มองเสื้อตัวเองพร้อมกับถอนหายใจอย่างเซ็งๆทันใดนั้นเสื้อช็อปสีแดงเืหมูก็วางบนไหล่ หือ มีชื่อปักอยู่ที่กระเป๋าหน้าอกด้วยหรอ ก่อนหน้านี้ทำไมฉันไม่เห็นอะ ฉันรีบสวมมันทันที ไม่นานพี่แทนก็เดินเข้ามาพร้อมกับข้าวหมูแดงของโปรดฉัน
“น้องพราวเจ็บตรงไหนไหม” พี่ขุนถามขึ้น
“นิดหน่อยค่ะ” ฉันตอบพร้อมกับส่งยิ้มบางๆไปให้
“กินข้าวเถอะ เดี๋ยวปวดท้อง”
ฉันพยักหน้าให้พี่ไนท์พร้อมกับหันไปพูดกับเพื่อนของเขา “ขอบคุณนะคะ พี่แทน”
“เราโอเคไหม”
“โอเค สบายมากเื่แค่นี้จิ๊บๆ” ฉันตอบพี่แทนพร้อมกับยิ้มกว้างอวดฟันขาวและขยิบตาส่งไปให้
“เรามันเก่ง” พี่แทนพูดพร้อมกับโยกหัวของฉันไปมา “เอ๊ย!!” จังหวะนั้นพี่แทนสะดุ้งชักมือกลับลูบแขนตัวเองปอยๆมองพี่ไนท์ตาขุ่น “ร้อนไอ้เหี้ยไนท์ แกล้งกูปะเนี่ย”
“มึงก็ไปยุ่งกับของๆมัน ไอ้สัส” พี่ขุนพูดขึ้นพร้อมกับดึงพี่แทนไปนั่งข้างๆ จากนั้นก็กินข้าวโดยไม่สนผู้คนรอบข้าง
“มึงจะให้กูจัดการยังไง”
2K
