เกิดใหม่เป็นคุณหนูใหญ่เพื่อแก้แค้นสามีจอมเจ้าเล่ห์

บทที่ 36 บุกถ้ำเสือ

หลังจากได้ยินเธอพูดแบบนั้น คิ้วของเสิ่นจงเฉินก็กระตุกอย่างควบคุมไม่ได้ หญิงสาวคนนี้บ้าไปแล้วหรือไง?! รู้ทั้งรู้ว่าแผนกโครงการของเขาเป็นดั่งถ้ำเสือ เธอยังจะบุกเข้าไปอีก!

เขาจ้องมองรอยยิ้มของเสิ่นเมิ่งด้วยความประหลาดใจ แล้วอดไม่ได้ที่จะเตือนเธอว่า “งานในแผนกโครงการมันไม่ได้สบายนะ เมิ่งเมิ่ง เธอแค่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อยู่แผนกการเงินสบายกว่าเยอะเลยนะ”

“ใช่แล้วล่ะ เมิ่งเมิ่ง งานที่แผนกของลุงใหญ่น่ะไม่ง่ายเลยนะ แม้แต่ผู้ชายหลาย ๆ คนยังเอาตัวไม่รอดเลย ลูกเพิ่งเข้าบริษัทมาไม่ลองไปเป็นผู้ช่วยคุณแม่ คอยจัดเรียงเอกสารบัญชีดูก่อนล่ะ” ลู่ผิงเอ่ยขึ้น

ลู่ผิงมีความคิดต่างจากเสิ่นจงเฉิง เธอคิดว่าถึงแม้ลูกสาวจะมาเรียนรู้งานที่บริษัท แต่สุดท้ายเธอก็ยังเป็นแค่เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง เธอไม่อยากให้ลูกต้องมาทำงานหนักตั้งแต่ก้าวแรก

แต่เสิ่นเมิ่งกลับดูเหมือนตั้งใจแน่วแน่แล้ว…

“แม่คะ ถ้ากลัวลำบากกลัวเหนื่อย แล้วเมื่อไหร่จะได้เรียนรู้สิ่งต่างๆ ล่ะคะ โดยเฉพาะอย่างหนู ที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอมในเรือนกระจก ยิ่งควรได้สัมผัสกับสายลมและสายฝนภายนอก ถึงจะเติบโตขึ้นได้จริงๆ ค่ะ อีกอย่าง ในแผนกโครงการก็น่าจะมีพนักงานหญิงอยู่แล้ว ผู้หญิงคนอื่นยังทนได้ ทำไมหนูจะทนไม่ได้ล่ะคะ?”

“เอาล่ะ ในเมื่อเมิ่งเมิ่งอยากลอง เราก็ให้เธอได้ลองดู” เสิ่นจงเฉิงพอได้ยินอย่างนั้นก็รู้สึกดีใจมาก เด็กคนนี้ช่างมุ่งมั่นและแน่วแน่เกินกว่าที่เขาคิด สมแล้วที่เป็นลูกสาวของเขา มีแววเหมือนเขาจริง ๆ

เขาหันไปมองเสิ่นจงเฉินพร้อมกับยิ้ม “พี่ใหญ่ พี่เห็นด้วยไหม?”

“ในเมื่อเมิ่งเมิ่งอยากลำบาก งั้นผมในฐานะลุงใหญ่ก็ต้องให้คำแนะนำและสั่งสอนอย่างเต็มที่อยู่แล้ว!” มุมปากของเสิ่นจงเฉินยกยิ้มจาง ๆ แล้วพยักหน้าอย่างเชื่องช้า

เดิมทีเขาคิดจะให้เด็กคนนี้ไปอยู่แผนกอื่น แล้วค่อยหาทางกำจัดเธอไปทีหลัง ไม่นึกเลยว่าเด็กคนนี้จะบ้าบิ่นขนาดนี้ ไม่รู้จักที่สูงที่ต่ำ บังอาจจะมาเสนอหน้าที่แผนกของเขาเอง

ดีเลย ในเมื่อเธออยากอยู่ใต้จมูกเขา ก็อย่าหาว่าใจร้ายก็แล้วกัน อยากจะขุดหลุมพรางหรือหาเรื่องกำจัดเธอก็คงไม่ใช่เรื่องยากอะไร

“เยี่ยมไปเลยค่ะ หนูจะตั้งใจเรียนรู้จากลุงใหญ่ให้ดีที่สุด ไม่ให้ความหวังดีของลุงใหญ่ต้องสูญเปล่าค่ะ!” เสิ่นเมิ่งยิ้มอย่างมีความสุข เธอเก็บสมุดโน้ต สะพายกระเป๋า แล้วเดินตามหลังเสิ่นจงเฉินออกจากห้องประชุมไป

ไม่เข้าถ้ำเสือ แล้วจะเอาลูกเสือได้อย่างไร เสิ่นเมิ่งรู้ดีว่าแผนกโครงการคืออาณาจักรของเสิ่นจงเฉิน ถ้าเธอเข้าไป ก็ต้องถูกเขากลั่นแกล้งบ้างเป็นธรรมดา

ในเมื่อเธอต้องการจับให้ได้ว่าเสิ่นจงเฉินแอบอ้างบริษัท หากเธออยากได้หลักฐานที่ชัดเจน เธอก็ต้องเข้าใกล้เขา บุกเข้าไปในใจกลางของศัตรู!

วันแรกของการทำงาน เสิ่นจงเฉินไม่ได้กลั่นแกล้งเสิ่นเมิ่งเป็นพิเศษ แถมยังกำชับเพื่อนร่วมงานให้ช่วยเหลือและดูแลเธอเป็นอย่างดี

แผนกโครงการนี้ตกอยู่ภายใต้อำนาจของเสิ่นจงเฉินมาห้าปีแล้ว คนที่อยู่รอดมาได้จนถึงทุกวันนี้ก็ต้องเป็นพวกเดียวกันทั้งหมด พวกนี้แต่ละคนล้วนแล้วแต่ฉลาดเป็นกรด จะไม่รู้ได้อย่างไรว่า เสิ่นเมิ่งคือศัตรูของนายตัวเอง แต่พวกนี้กลับไม่แสดงท่าทีเป็นศัตรูออกมาแม้แต่น้อย ยิ้มแย้มแจ่มใสเป็นมิตรราวกับเพื่อนสนิท

แต่ไม่นานเสิ่นเมิ่งก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ เธออยู่ในแผนกโครงการมาทั้งเช้า คนพวกนี้กลับให้เธอทำแค่พิมพ์เอกสาร จัดเรียงข้อมูล เล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น ส่วนเรื่องที่เกี่ยวกับโครงการจริง ๆ ไม่ว่าจะเป็นข้อเสนอใหม่หรือสัญญาเก่า เธอกลับไม่ได้แตะต้องเลยแม้แต่น้อย

“จิ้งจอกแก่เจ้าเล่ห์จริง ๆ!” เสิ่นเมิ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของตัวเอง มองเสิ่นจงเฉินที่กำลังคุยเล่นกับเลขา อยู่หลังกำแพงกระจก พึมพำออกมาเบา ๆ

ไม่ได้ เธออยู่นิ่งเฉยแบบนี้ไม่ได้ ต้องหาโอกาสเข้าถึงข้อมูลที่เป็นประโยชน์จริง ๆ ให้ได้

แต่ทันทีที่เสิ่นเมิ่งลุกขึ้นยืน หวังจะไปเคาะประตูห้องทำงานของเสิ่นจงเฉิน จู่ ๆ โทรศัพท์บนโต๊ะก็สั่นขึ้นมา

บนหน้าจอที่สว่างขึ้น ปรากฏหมายเลขโทรศัพท์ที่คุ้นเคยขึ้นมา

ถึงแม้จะไม่ได้บันทึกชื่อเอาไว้ แต่เสิ่นเมิ่งก็จำได้ในทันทีว่านี่คือหมายเลขของใคร

อวิ๋นโม่เทียน!