ไป๋หงอี้ยกกาสุราดื่มอย่างสำราญเขามองชมจันทร์ชนสุรากับลูกน้อง ใบหน้าแดงก่ำ.....หวังเซี่ยอวิ๋นที่มองอยู่พยายามหาวิธีคิดว่าจะทำอย่างไรต่อดี เวลานี้เป็เวลาที่เหมาะแก่การเริ่มหน้าที่ที่เขาวางไว้ เพียงแต่เขากลับรู้สึกว่ายังไม่ถึงเวลาที่จะลงมือ.....
"มาา!!! มา มา ดื่มมมมม!! พี่น้อง!! ดื่มๆๆ"
"คุณชายรองง...งงง อึก! พวกข้าา อึก! ม่ายหวายแล้ว..."
"เ้าว่ายังไงนะ...ข้าไม่ได้ยินเลย...มา! ยกสุราดื่ม!!"
เหล่าลูกน้องของไป๋หงอี้และหวังเซี่ยอวิ๋นต่างสลบไปพร้อมกันกับฤทธิ์สุรา...หวังเซี่ยอวิ๋นกุมขมับ....กับศิษย์ที่สอนมานัก หวังเซี่ยอวิ๋นเดินตรงไปหาไป๋หงอี้และพาเขามานั่งดีดี
"คุณชายรอง ดื่มกับข้าดีกว่า ข้ายังพอไหว"
"มามา ดื่มดื่ม ดื่มให้หมด!!"
หวังเซี่ยอวิ๋นคิดไปคิดมาก็ช่างเถอะ คืนนี้ถือว่าพักผ่อน อีกทั้งจะได้ไม่เป็ที่จับสังเกตุมากเกินเหตุ เข้าถ้ำเสือแล้วจะปล่อยให้เสือหลุดไม่ได้
"คุณชายรอง น้องสาวท่านโดยปกติไม่เรียนวรยุทธิ์หรือ...."
หวังเซี่ยอวิ๋นหยิบกาสุราใบใหม่ให้ไป๋หงอี้
"นางหรือ...ไม่จำเป็..อึก!...มีข้าก็พอ"
"นางซุกซนถึงเพียงนั้นท่านคุมไม่อยู่หรอก อีกอย่างหากวันนี้ข้าไม่อยู่ช่วยนาง นางก็อาจจะถูกฆ่าได้ทันทีมิใช่หรือ"
"คนของข้าดูอยู่ ลูกน้องข้าอยู่เต็มไปทุกสารทิศ แอบเฝ้าตามนาง ไม่มีทางที่นางจะไม่รอด"
"เพราะเหตุนี้นี่เองพวกท่านถึงยอมให้นางออกไปเที่ยวข้างนอกได้"
หวังเซี่ยอวิ๋นเองก็คิดว่าตระกูลไป๋ไม่น่าจะปล่อยนางเป็อิสระถึงเพียงนั้น นอกจากวิชายุทธิ์ การขึ้นเป็เซียนนางถูกตามใจไม่ปฏิบัติก็ไม่เห็นจะเป็ไร.....
"เก็บเศษแก้วพวกนี้ส้ะ! ใครแอบอู้จะโดนลงโทษ! นี่ ไอ้หนุ่มเด็กใหม่หรือ เวรเ้ามาเฝ้าประตูท่านประมุขหวังเซี่ยอวิ๋นใช่หรือไม่"
พ่อบ้านที่ทำหน้าที่ดูแลหวังเซี่ยอวิ๋นใช้ให้นางรับใช้เก็บกวาดเศษแก้วและสุราที่เขาดื่ม อีกทั้งยังมีเหล่าทาสรับใช้ที่คอยแบกหวังเซี่ยขึ้นไปนอนบนเตียง ยังมีสาวรับรับใช้อีกสองนางที่คอยปรนนิบัติเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้า พ่อบ้านสังเกตุเห็นชายหนุ่มแปลกหน้าสวมชุดเกราะของสำนักหวังซ่านจึงคาดว่าน่าจะเป็เด็กที่พึ่งผ่านคัดเกณเข้ามา บุรุษผู้นี้ร่างกายกำยำ สูง ดวงตาคมกริบ หน้าตาหล่อเหลา สายตาว่างเปล่า พยักหน้าตอบพ่อบ้านหลังจากที่พ่อบ้านถามเขา
"เฝ้าดีดี อย่าให้ผู้ใดแปลกหน้าริรอดเข้าไปเด็ดขาด หากเ้าทำหน้าที่บกพร่องโทษที่นี่คือถึงตาย เข้าใจหรือไม่"
"ข้าเข้าใจ"
ระหว่างที่พ่อบ้านกำลังให้คำแนะนำบุรุษผู้นั้น จู่จู่ก็มีสตรีนางหนึ่งเดินเข้ามาหาพวกเขาทั้งสอง
"พ่อบ้านท่านว่างนักหรือไง เหตุใดไม่ไปทำหน้าที่ของท่าน"
"แม่นางลู่...เอ่อ...ข้าพึ่งจะสั่งเขาให้ทำหน้าที่เฝ้าประตูให้ดี ข้าสั่งเขาเสร็จแล้วข้าจะไป"
"ไม่จำเป็ต้องให้ถึงมือท่านหรอก คนในสำนักล้วนถูกฝึกดีอยู่แล้ว ท่านไม่ต้องสนหรอก ไปทำหน้าที่ของท่านเถอะ"
พ่อบ้านแอบหงุดหงิดสตรีนางนี้อยู่นิดๆแต่เขาก็มิได้ขัดขืนแต่อย่างได.....ลู่เหมียว หนึ่งในศิษย์เอกของสำนักหวังซ่าน นับว่าเป็สตรีนางหนึ่งที่มากความสามารถอีกทั้งยังมีรูปร่างหน้าตาที่สวยสะพรั่ง แต่นางเป็สตรีที่หยิ่งยโสในศักดิ์ศรีตนเอง ด้วยความที่เป็ที่โปรดปรานในการทำหน้าที่ต่างๆให้สำนัก ผู้คนอื่นจึงไม่กล้าขัดขืนอะไรนาง
"ส่วนเ้า....หึ....ไม่นึกว่าคนเช่นเ้าจะน่าอนาถาถึงเพียงนี้"
"ท่านหมายความว่าเช่นไร"
"ข้าก็หมายความในเช่นนั้น....ทำหน้าที่นี้ไปเถิด อีกไม่นานเ้าก็จะได้ทำหน้าที่ใหญ่ที่เ้าต้องคาดไม่ถึง....หวัง..อี้...หึ!"
ถึงเขาจะไม่เข้าใจในสิ่งที่นางพูดเมื่อครู่แต่หัวใจของเขากลับรู้สึกเหมือนมีไฟร้อนอยู่ภายในร่างกาย หัวของเขารู้สึกเจ็บแปร๊บ ภาพแปลกๆที่เข้ามาใหัหัวของเขาทำให้เขาทรมาน เขาแทบทรุดลงกับพื้น แต่ผ่านไปไม่นานนักอาการเช่นนั้นก็หายไปอย่างแปลกๆ เขาแอบสงสัยตัวเองขึ้นมาว่าตัวเองเป็อะไรไป
ภายในถ้ำที่ไป๋หงลู่อยู่นั้นเต็มไปด้วยไอเซียนเย็นะเื ด้านในมีสระน้ำเหมัญที่ไว้ใช้รักษากาย กู๋ลี่คอยเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ไป๋หงลู่โม่เหลียงเองก็ช่วยเื่ผ่าฟืนเติมฟืน สักพักก็มีเงาของสตรีเดินเข้ามาทำให้พวกเขาสองคนลังเลว่าเป็จู่จิ้งหรือไม่
"นั่นใคร!!"
"ออกมานะ.....นั่นเ้าหรือเปล่า...จู่จิ้ง"
"ข้า...คือข้าเอง..."
จู่จิ้งเดินย่องเข้ามาอย่างเงียบๆด้วยสัญชาติญาณของนางผู้เป็ศิษย์ที่ค่อนข้างทำงานกับความเงียบและความเร็ว เหตุเพราะเกรงว่าด้านในจะมีผู้บุกรุกหรือไม่
"จู่จิ้ง....เหตุใดถึงมาเงียบๆเช่นนี้ล่ะ ทานอะไรมาหรือยัง ข้าจะไปหยิบชามให้เ้านะ"
กู๋ลี่ใเอามาก แต่ยังคงไม่ลืมที่จะเป็ห่วงสหายสนิท
"ได้..."
"ท่านเซียนล่ะ..."
โม่เหลียงถามจู่จิ้งที่เดินมาเพียงลำพังมิมีผู้อื่นเดินตามมาด้วยจึงถามขึ้นมาด้วยความกังวลใจ
".....ท่านเซียนกำลังบำเพ็ญ...แต่ไม่ต้องห่วง ท่านเซียนให้ตำราข้ามาสองเล่ม เล่มนึงรักษานางอีกเล่มนึง...เป็เล่มที่ท่านเ้าสำนักไป๋เขียนไว้ให้กับนาง"
"ดี...ดีแล้ว เช่นนี้พวกเราก็รักษานางได้"
โม่เหลียงโล่งอกทันทีที่ได้ยินคำตอบ
"คุณหนู...ท่านจะต้องฟื้นในเร็ววันนะ"
กู๋ลี่ยิ้มทั้งน้ำตา และจับมือที่เย็นะเืของไป๋หงลู่ไว้
"นี่เป็ยาบำรุง ยานี้สามารถปรุงเองได้เพียงแต่ตัวยาจะหายากนี่เป็ขวดสุดท้ายในหอของท่านเซียน ท่านเซียนกำชับว่าผสมกับน้ำต้มสามหยด และยังกำชับข้าอีกว่าให้พวกเราอ่านเล่มนี้ให้ถ่องแท้จึงจะเข้าใจว่าเหตุใดถึงใช้ยาตัวนี้"
"งั้นพวกเราอ่านกันก่อนเถอะ"
"อืม"
"จู่จิ้งเ้าทานข้าวก่อน ข้าจะอ่านก่อน"
"งั้นข้าไปผ่าฟืนต่อล่ะ ถ้าหากพวกเ้าสองคนอ่านเสร็จแล้วเรียกข้าด้วย"
"ได้"
ตอกๆๆๆๆๆ ลูกตระกร้อหมุนไปตามแรงเตะ
"คุณหนูไป๋ ทางนี้ๆ โยนให้ข้า"
จู่จิ้งที่พูดขึ้นเรียกไป๋หงลู่
"คุณหนูไป๋ทางนี้ มอบให้สาวใช้น่ารักๆ ตาดำๆ เถิด"
กู๋ลี่พูดขึ้นตามอย่างออดอ้อน
"ฮิฮิ"
ไป๋หงลู่เตะตะกร้อส่งให้กับป้าเซี่ยองครักษ์ประจำตัวของไป๋หงอี้
"ป้าเซี่ยรับนะ!"
"ฮึบ! คุณชายรองงง ท่านรับนะขอรับ"
ป้าเซี่ยเตะตะกร้อสูงทำให้ผู้รับเป็ไป๋ิต้าแทน
"ป้าเซี่ยเ้าเตะสูงถึงเพียงนั้นโยนให้ข้าหรือใครกันแน่!!!"
"ข้า...ข้าไม่คิดว่าจะไปไกลถึงเพียงนั้นหนิขอรับ"
"โม่เหลียงเ้ารับนะ..."
ไป๋ิต้าเรียกองครักษ์ประจำตัวตนเองให้รับลูกตระกร้อ
"กู๋ลี่เ้ารับนะ"
โม่เหลียงเตะตะกร้อส่งให้กู๋ลี่
"อ้ะ..ขะ..ข้าเหรอ"
"รับนะ"
"จู่จิ้งเ้ารับจากข้านะ"
กู๋ลี่เตะไปให้จู่จิ้งสหายตน
"จู่จิ้งข้าขอท่าสวยๆนะ"
ไป๋หงลู่เอ่ยทักองครักษ์เงาของตน
"จัดไปตามที่คุณหนูไป๋ขอ"
ลูกตะกร้อเตะเข้าห่วงด้วยท่าสวยๆ
"พวกท่านเก่งๆทั้งนั้น มิสู้เปลี่ยนสลับๆกันบ้างสิขอรับ พวกข้าแย่งพวกท่านไม่ทันเลย"
เหล่าศิษย์ในสำนักโวยวายกันใหญ่
"ได้สิ มา! พี่ใหญ่ กู๋ลี่ โม่เหลียง เ้า ทีมข้า พี่รอง จู่จิ้ง ป้าเซี่ย เ้า เ้า ทีมพวกเ้า"
"อย่างนี้สิถึงจะสนุก ได้ขอรับ!!"
พวกเขาแข่งเตะตะกร้อด้วยความสนุกสนาน ร่าเริง มีทั้งรอยยิ้ม ความสุข สหาย ความพร้อมใจ ความเชื่อใจ สนิทใจ
ไป๋หงลู่ค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นสายตาพร่ามัวร่างกายอ่อนแรงและปวดที่หัวขึ้นมา เ็ปขั้วหัวใจเย็นๆเจ็บแปร๊บๆ อย่างกับว่ามีสิ่งใดที่เป็น้ำแข็งห่อหุ้มไว้ นางลุกขึ้นนั่งบนเตียงพลางกุมหน้าอกข้างนึงกุมขมับข้างนึง นางกำลังสับสนว่าตนเองฝันหรือเื่ที่ผ่านมานั้นเป็ความจริงกันแน่ นางนึกขึ้นได้ว่าครั้งล่าสุดคือกอดพี่ใหญ่ไว้ในอ้อมกอด นางลุกยืนหยัดขึ้นด้วยร่างกายที่อ่อนแรง เซซัดไปมา พลางกุมอกที่เ็ปไว้ แต่ดูเหมือนจะไปได้ไม่ถึงห้าก้าวนางก็กระอักเืออกมา
"คุณหนู!!!!! ....."
"คุณหนู!! "
"ข้าจะอุ้มนางไปที่เตียง"
"อึก....อึก!...อร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!....."
"คุณหนูทนหน่อยนะ ข้าจะไปหยิบยาให้ท่าน"
"เร็วหน่อยกู๋ลี่"
"มาแล้วๆ คุณหนูดื่มนะ ขมนิดหน่อย คุณหนูท่านทนหน่อยนะ"
ผ่านไปสักพักหลังจากไป๋หงลู่สงบสติกู๋ลี่และจู่จิ้งจึงช่วยกันเปลี่ยนเสื้อผ้าให้นาง...ไม่นานนักก็ตื่นขึ้นมา ประโยคแรกที่นางเอ่ยถามก็คือ
"พี่ใหญ่ข้าล่ะ"
"พวกเรานำร่างของคุณชายใหญ่ไว้ที่ทิศเหนือลึกสุดของถ้ำ....ที่แห่งนั้นเหมาะแก่การนำร่างไร้ิญญาของคุณชายใหญ่วางไว้"
เป็โม่เหลียงที่ตอบคำถามไป๋หงลู่
"ข้าอยากไปหาพี่ใหญ่"
"ท่านจะเดินไหวหรือไม่ ท่านพึ่งฟื้น"
"ไหวสิ! ข้าไหว"
"ได้ พวกข้าจะไปกับท่าน"
ไม่ไกลกว่าสิบก้าวจากที่ไป๋ิต้านอนอยู่น้ำตาของไป๋หงลู่ก็ไหลอาบแก้ม นางเดินเข้าไปกอดร่างที่ไร้ิญญา นางโศกเศร้าร้องไห้อย่างทรมาน ด้านหลังยังคงมีองครักษ์ที่คอยติดตามไป๋ิต้าอยู่ เขาเองก็นับว่าทรมานไม่น้อยเลยที่เ้านายของตนจากไป เขาปาดน้ำตาครั้งแล้วครั้งเล่า จู่จิ้งและกู๋ลี่ที่ทนเห็นร่างของนายตนไม่ไหวก็ร้องไห้ออกมาไม่หยุดหย่อน ทันใดนั้นไป๋หงลู่ก็รู้สึกเ็ปที่อกเข้าอย่างแรง มือของนางเย็นะเืทรมาน จู่จิ้งกู๋ลี่และโม่เหลียงจำเป็ต้องพานางกลับยังที่พัก
1K
