เย่เทียนเฉินมองหูหลงพลางพยักหน้ารู้สึกว่าเป็ชายชาตรีคนหนึ่ง มีฝีมือก็ไม่เลว แม้ว่าจะไม่ใช่คู่มือของชายฉกรรจ์พวกนี้แต่ก็ปกป้องน้องสาวไว้เื้ัอย่างเต็มที่ ท่าทางเด็ดเดี่ยวแม้ตายก็ไม่ยอมให้คนพวกนี้พาตัวน้องสาวของตนไป
การสาบานว่าจะปกป้องครอบครัวของตนเองจุดนี้เหมือนกับเย่เทียนเฉินมาก ดังนั้นเย่เทียนเฉินจึงชื่นชมหูหลง รู้สึกว่าคนๆนี้มีมีความกล้าหาญมาก
“แม่งเอ้ย ไอลูกเต่านี่พูดดีๆไม่ชอบ ต้องให้ลงมือ”
ชายฉกรรจ์คนหนึ่งพุ่งเข้ามาฟันมีดใส่ศีรษะของหูหลง หูหลงฝีมือไม่เลวเบี่ยงตัวหลบการฟันไปด้านข้าง ก่อนที่จะสวนหมัดไปยังหน้าอกของชายฉกรรจ์คนนั้นจนล้มลงไปกองกับพื้น
“เข้าไปพร้อมกันเลย!” หัวหน้าชายฉกรรจ์กล่าวพลางโบกมือ
หูหลงสู้ไปพลางถอยไปพลาง ชายฉกรรจ์ที่ถือมีดราวห้าหกคนลงมือพร้อมกันหูหลงต้องคอยปกป้องน้องสาวของตนและคอยโจมตีตอบโต้อย่างยากลำบาก ไม่ทันไรก็ถูกต่อยไปหลายหมัดถูกเตะไปอีกหลายที มีเืไหลออกมาจากมุมปาก
ฉัวะ!
ชายฉกรรจ์คนหนึ่งฟันใส่แขนของหูหลง ทันใดนั้นเสื้อก็ถูกฟันขาดเืไหลออกมาเป็สาย แล้วชโลมแขนขวาจนเปียกโชกในพริบตาเดียว เมื่อมองดูก็ทำให้ผู้คนเกิดความหวาดกลัว
“พี่....พี่ชาย พี่ไม่เป็ไรนะ?” พอน้องสาวของหูหลงเห็นว่าพี่ชายของตนถูกมีดฟันน้ำตาก็ไหลออกมา วิ่งไปประคองพี่ชายแล้วพร้อมกับร้องะโทั้งน้ำตา
“ไม่เป็ไร เธอไปยืนห่างๆ าเ็แค่นี้ไม่เท่าไรหรอก” หูหลงะโขึ้นพลางผลักไสน้องสาวออกไปด้วยเกรงว่าเธอจะถูกลูกหลงจากการต่อสู้
“พี่ชาย พี่ชาย อย่าสู้อีกเลย ให้หนูไปกับพวกเขาเถอะ....พวกคุณได้โปรด ขอร้องล่ะ อย่าทำร้ายพี่ชายฉันอีกเลย ฉันยอมไปกับพวกคุณแล้ว....”น้องสาวของหูหลงร้องไห้ น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด
“เงียบซะ ต่อให้ตายพี่ก็จะปกป้องเธอ ไม่งั้นจะมีหน้าไปพบพ่อแม่ที่ตายไปแล้วได้ยังไง”หูหลงคำรามออกมาเสียงดัง
ในตอนนี้ หูหลงและน้องสาวถูกต้อนไปที่มุมๆหนึ่ง ชายฉกรรจ์ห้าหกคนต่างชูมีดขึ้นด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเ็าหูหลงกับน้องสาวสิ้นไร้หนทาง ไม่มีทางหนีอีกแล้ว
“หูหลง ฉันจะให้โอกาสแกเป็ครั้งสุดท้ายส่งน้องสาวแกมาและยอมสวามิภักดิ์กับนายท่านของพวกเราซะ ไม่งั้นไม่มีคนช่วยแกได้ทั้งนั้น”หัวหน้าชายฉกรรจ์เอ่ยขึ้นอย่างเ็า
“ฝันไปเถอะ” หูหลงกล่าวออกมาอย่างดุดัน
“จะตายอยู่แล้วยังปากดีอีก”
เหล่าชายฉกรรจ์ที่กำมีดอยู่ในมือกระชับวงล้อมเข้ามาช้าๆเป้าหมายของพวกเขาชัดเจนมาก คือ้าล้ม
หูหลงลง จากนั้นก็พาน้องสาวของหูหลงกลับไปให้เ้าเดรัจฉานหลี่เถียเล่นสนุก
ตอนที่ชายฉกรรจ์คนหนึ่งยกมีดขึ้นฟันใส่หูหลงทุกคนต่างก็ได้ยินเสียงของเย่เทียนเฉิน
“หยุด!”
ชายฉกรรจ์เ่าั้ต่างก็รู้สึกสงสัย หันมามองด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความดุร้ายอยากจะรู้ว่าใครมันช่างใจกล้าถึงขนาดมายุ่งเื่ของพวกเขา
ตอนที่เห็นตัวเย่เทียนเฉิน ชายฉกรรจ์หลายคนพากันหัวเราะเ็าอย่างอดไม่ได้เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมคนหนึ่ง ช่างไม่รู้จักประมาณตนเสียเลยกล้าเสนอหน้าเข้ามายุ่ง ไม่ใช่เป็การรนหาที่ตายหรอกเหรอ?
“เหอะ เ้าเด็กนี่เป็ใคร? แม่งไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงหรือไง?”
“ดีจริง ฆ่าหนึ่งคนก็คือฆ่า ฆ่าสองคนก็คือฆ่า”
“กล้ามาแส่เื่ของพวกเรา สงสัยจะเบื่อชีวิตแล้ว”
เย่เทียนเฉินไม่สนใจฟังคำพูดของพวกชายฉกรรจ์เ่าั้ ในสายตาของเขาคนเหล่านี้จะกลายเป็ศพตอนไหนก็ได้
“จะให้เวลาพวกแกหนีสามวินาที ไม่งั้นมีคนตายแน่นอน” เย่เทียนเฉินพูดอย่างเรียบเฉย
“หืม? แม่งเอ้ย แกรู้ไหมว่าพวกเราเป็ใคร? กล้ามาวางท่าต่อหน้าพวกเราเหรอเดี๋ยวพ่อฆ่าก่อนซะเลย”
ชายฉกรรจ์คนหนึ่งเดินมาหาเย่เทียนเฉิน เย่เทียนเฉินยักไหล่อย่างจนใจเขาแค่อยากช่วยชายที่มีนิสัยกล้าหาญคนนี้สักครั้งเท่านั้น ไม่คิดเลยว่าจะหลีกเลี่ยงการลงมือไม่ได้
ชายฉกรรจ์คนที่พุ่งเข้าไป มองเย่เทียนเฉินอย่างดุร้าย แล้วฟันมีดใส่เย่เทียนเฉินเย่เทียนเฉินหัวเราะอย่างเ็า ใช้เท้าถีบเขาจนกระเด็นไปร้องคร่ำครวญกับพื้นขณะเดียวกันก็หยิบมีดที่อยู่บนพื้นของชายฉกรรจ์ขึ้นมา จากนั้นก็มองหูหลงพลางกล่าวว่า“ฝีมือของคุณแข็งแกร่งกว่าพวกมัน เพียงแต่ใจยังไม่กล้าพอ”
หูหลงเองมองไปยังชายวัยรุ่นตรงหน้าด้วยความตกตะลึงชายคนนี้มีฝีมือสูงส่งมากคาดว่าต่อให้ตนเองลงมืออย่างสุดกำลังก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา
“คุณพูดถูก ฉันขี้ขลาดเกินไป” หูหลงก้มหน้าลมแล้วกล่าวออกมา
“ตอนนี้คุณถูกบีบถึงทางตันแล้ว แม้แต่น้องสาวของตนเองก็ปกป้องไว้ไม่ได้ยังมีอะไรต้องกลัวอีกเหรอ?” เย่เทียนเฉินกล่าวถามด้วยรอยยิ้ม
หลังจากได้ยินคำพูดของเย่เทียนเฉิน หูหลงก็ชะงักไป จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนแล้วกำหมัดตนเองแน่น เย่เทียนเฉินกล่าวได้ถูกต้องตอนนี้แม้แต่ชีวิตของตนเองเขาก็ปกป้องไว้ไม่ได้ กระทั่งน้องสาวก็ดูแลไม่ไหวยังจะมีอะไรให้กลัวอีก? คนพวกนี้กล้าบุกเข้ามาต้องฆ่าทิ้งถึงจะถูก
ความจริงแล้วด้วยฝีมือของหูหลงชายฉกรรจ์ห้าหกคนตรงหน้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาเลย เขาที่ฝึกศิลปะการต่อั้แ่เด็กการจัดการอันธพาลแปดคนสิบคนไม่ใช่ปัญหา เพียงแต่ว่าเขาต้องปกป้องน้องสาว และกังวลว่าหลังจากอัดชายฉกรรจ์พวกนี้ไปแล้วความโกรธแค้นระหว่างเขากับหลี่เถี่ยจะล้ำลึกขึ้น แม้เขาจะไม่เกรงกลัวความตายแต่ก็จำเป็ต้องคิดเผื่อน้องสาวที่กำลังเรียนอยู่ด้วย
เมื่อเห็นว่าเย่เทียนเฉินเดินเข้ามาที่ละก้าวๆ ชายฉกรรจ์ผู้เป็หัวหน้าก็ขมวดคิ้วกล่าวถามอย่างเ็าว่า “แกเป็ใคร?”
“พวกแกไม่จำเป็ต้องรู้หรอก ถ้ายังไม่ไปอีก มีคนคอหลุดจากบ่าแน่”เย่เทียนเฉินยังคงเดินไปพลางกล่าวไปพลาง
“ไปตายซะเถอะ!”
ทันใดนั้นชายฉกรรจ์ที่ถูกเย่เทียนเฉินเตะไปกองกับพื้นก็ลุกขึ้นพร้อมกับเก็บมีดขึ้นมา ก่อนจะแทงไปยังหัวใจของเย่เทียนเฉิน
เสียงฉัวะที่เสียงมีดกรีดิัดังขึ้นเย่เทียนเฉินหมุนตัวหลบชายฉกรรจ์คนนั้นที่ลอบโจมตีตน พลางตวัดมีดสวนไป บริเวณลำคอของชายฉกรรจ์พลันมีเืพุ่งกระฉูดออกมาสองมือกุมบริเวณลำคอของตนเอง มองไปทางเย่เทียนเฉินด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเขาคาดไม่ถึงว่าเ้าหนุ่มคนนี้จะร้ายกาจขนาดนี้ ฆ่าคนราวผักปลาตวัดมีดครั้งเดียวก็ปาดลำคอของเขาขาด
พอพวกชายฉกรรจ์ที่เหลือเห็นว่าพี่น้องของตนถูกเย่เทียนเฉินฆ่าทิ้งจนไปนอนจมกองเืด้วยการสะบัดมีดครั้งเดียวก็ช็อกจนทำอะไรไม่ถูก ต่างพากันถอยหลังอย่างอดไม่ได้ สั่นสะท้านไปทั้งตัวทั้งมีเหงื่อเย็นๆ ไหลออกมาไม่หยุด
ชายวัยรุ่นคนหนึ่ง ฆ่าคนราวผักปลาบอกว่าจะฆ่าก็ฆ่า ไม่มีอาการมือไม้อ่อนสักนิดโดยเฉพาะอย่างยิ่งการแสดงออกที่ราวกับไม่มีอะไรหลังจากที่ฆ่าคนไปแล้วนั้นทำให้ผู้คนต้องชาวาบในใจ
“แก....แก....แกเป็ใครกันแน่? พวก...พวกเราเป็ลูกน้องของหลี่เถี่ยแกฆ่าพี่น้องพวกเรา แกก็ไม่รอดเหมือนกัน”หัวหน้าชายฉกรรจ์เช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผากของตนเองพลางกล่าวอย่างสั่นระริก
พวกชายฉกรรจ์ต่างถูกเย่เทียนเฉินทำให้ใกลัว ตอนแรกยังหัวเราะเยาะเย่เทียนเฉินอยากจะลงมือสั่งสอน ตอนนี้กลับกลัวจนก้าวถอยหลังไม่หยุด ไม่มีใครกล้าออกมาข้างหน้าแม้ว่าพวกเขาต่างจะเป็พวกอันธพาล การตีรันฟันแทงไม่ต้องพูดถึง แต่การฆ่าคนกลับไม่สะอาดหมดจดเหมือนดั่งชายวัยรุ่นตรงหน้า
“กลับไปบอกหลี่เถี่ยอะไรนั่นด้วย หากมีโอกาสฉันจะไปเยี่ยมเขา”เย่เทียนเฉินพูดอย่างเรียบเฉย
“แก ถือว่าแกเก่ง....”
พวกชายฉกรรจ์ที่ถือมีดในมือกลัวจนวิ่งหนีไปอย่างขี้หดตดหายเย่เทียนเฉินหาวครั้งหนึ่ง แล้วหมุนตัวเตรียมเดินจากไปที่เขาลงมือช่วยเหลือสองพี่น้องหูหลงไม่ได้คิดอะไรมากมายเพียงแต่รู้สึกว่าความเืร้อนและนิสัยใจคอของ
หูหลง ทำให้ตนรู้สึกว่าเขาเป็ลูกผู้ชายคนหนึ่ง ดังนั้นจึงออกแรงช่วย
เมื่อเห็นว่าผู้ที่ช่วยเหลือตนเองและน้องสาวกำลังหมุนตัวจากไปหูหลงตบไหล่ของน้องสาวเพื่อให้เธอใจเย็นขึ้น ก่อนจะเดินตามไป
“สหายหยุดก่อน ขอบคุณมากที่ช่วยชีวิตฉัน!” หูหลงไล่ตามไปพลางกล่าวด้วยความซาบซึ้งใจ
“แค่เื่เล็กน้อยเท่านั้น แต่ที่ทำให้ฉันต้องแปลกใจก็คือด้วยความสามารถของคุณ จะเก็บกวาดพวกมันย่อมไม่ใช่ปัญหา ทำไมถึงยังกล้าๆ กลัวๆ อยู่อีกหรือกลัวว่าจะถูกพวกมันเล่นงานเพื่อแก้แค้น?” เย่เทียนเฉนถาม。
หูหลงมองเย่เทียนเฉินครู่หนึ่งในที่สุดก็เล่าเื่ที่ผ่านมาคร่าวๆแต่ก็ทำให้เย่เทียนเฉินรับรู้ถึงเื่ที่สำคัญเป็อย่างยิ่ง
ที่แท้หูหลงฝึกศิลปะการต่อสู้มาั้แ่ยังเด็ก เคยคำนับผู้สืบทอดวิชาฝ่ามือัท่องแปดทิศเป็อาจารย์ฝึกฝนวิชาเป็เวลาสิบกว่าปี ไม่ทราบว่าพ่อแม่ของตนเป็หนี้เงินกู้ดอกเบี้ยสูงถูกหลี่เถี่ยบีบบังคับจนตาย ภายหลังหลี่เถี่ยส่งคนออกตามหาหูหลงจนพบใช้ให้หูหลงทำเื่ให้หนึ่งเื่ หากทำสำเร็จก็จะถือว่าล้างหนี้ไปหูหลงไม่ตอบรับ จึงได้มีเหตุการณ์ถูกล้อมฆ่าในวันนี้เกิดขึ้น
ตอนที่หูหลงออกกระบวนท่า เย่เทียนเฉินก็ดูออกแล้ว ใน่สิ้นโลกเย่เทียนเฉินเคยต่อสู้กับยอดฝีมือของพรรควรยุทธโบราณมาก่อน ประวัติศาสตร์จีนนับห้าพันปีศิลปะการต่อสู้ก็ลึกซึ้งกว้างไกลเหมือนกัน เช่น พรรควรยุทธโบราณอย่างเส้าหลินบู๊ตึ๊ง ง้อไบ๊ หัวซาน ดรุณีหยกในยุคปัจจุบัน เป็ต้นแม้จะมีจำนวนน้อยที่ดำเนินการในสังคมเบื้องหน้า แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาหายไปแล้วเพียงแต่กบดานอยู่เื้ั ในหมู่คนเหล่านี้ยังคงมียอดฝีมือในยุทธจักรที่ทำให้ผู้คนต้องตื่นตะลึงอยู่
“หลี่เถี่ยให้ฉันไปฆ่าคนๆ หนึ่ง แต่ฉันปฏิเสธไป มันก็เลยส่งคนมาสร้างความวุ่นวายให้กับฉัน”หูหลงกล่าว
“ฆ่าคนๆ หนึ่ง? ด้วยฝีมือของคุณถ้าจะฆ่าคนธรรมดาๆ คนหนึ่ง คงจะทำได้อย่างเงียบเชียบไร้ร่องรอยแน่นอกจากว่าคนที่้าฆ่าก็ต่อกรยากเช่นกัน?” เย่เทียนเฉินอดกล่าวถามอย่างสงสัยไม่ได้
“ไม่ใช่ คนๆ นั้นเป็แค่คนธรรมดาๆ แต่ฉันได้ยินมาว่าเขาเป็ข้าราชการที่ดีคนหนึ่งผมหูหลงแม้จะเรียนมาน้อย ไม่มีความรู้อะไรแต่เื่คุณประโยชน์ประเทศชาติผมก็ยังรู้”
“ฆ่าคนที่เป็ข้าราชการ เ้าหลี่เถี่ยคนนี้เป็ใครกันแน่?” เย่เทียนเฉินถามอย่างสงสัย
“หลี่เถี่ยเป็อันธพาลและงูเ้าถิ่นของเมืองหลวง เส้นสายทุกด้านล้วนแข็งแกร่ง มักจะช่วยจัดการธุระให้กับอิทธิพลที่มีฉากหน้าใสสะอาดเดาว่าการที่มันให้ฉันไปฆ่าข้าราชการที่ดีคนนั้นในครั้งนี้ ก็เป็การจัดการแทนคนอื่น”หูหลงกล่าว
“งั้นคนที่หลี่เถี่ย้าให้นายคุณคือใคร?”
“รองผู้ว่าของเมือง H ที่ชื่อเย่หง!”
“อะไรนะ?”
คำพูดของหูหลงทำให้เย่เทียนเฉินใจริงๆ คาดไม่ถึงเลยว่าเ้าหลี่เถี่ยอันธพาลแห่งเมืองเมืองหลวงเคยให้หูหลงที่เป็ยอดฝีมือของพรรควรยุทธโบราณไปลอบสังหารพ่อของตนเื่นี้ต้องสืบให้ชัดเจนเสียแล้ว
เกิดใหม่ในโลกนี้ เย่เทียนเฉินไม่อนุญาตให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายครอบครัวของเขาเด็ดขาดไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็ใคร หากหล้ามาลงมือกับครอบครัวของเขา ต้องถูกเก็บกวาด
![สนมรักของเจิ้นวันวันคิดแต่จะหาตังค์ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1733197497_67414684.webp)
241K
