เมื่อการย่างปลาเป็อาหารเย็นคือบทเรียนใหม่ของถิงถิงอีกแล้ว ตอนนี้เธอได้แต่ยืนเก้ๆ กังๆ มองปลาที่ดิ้นไปมาเกือบสิบตัวว่าจะทำยังไงกับมัน สมองประมวลความคิดมากมายในหัว ว่าถ้าเอามันโยนลงไปในกองไฟทั้งหมดคงไหม้แน่ๆ หรือจะเสียบไม้ย่างเหมือนลูกชิ้นดี? แต่เนื้อนิ่มๆ ของมันจะเละหรือเปล่านะ? หรือต้องหาที่วางปลาเพื่อย่างแบบตะแกรงย่าง? แล้วจะจับปลาพลิกกลับไปมายังไง? ในเมื่อไม่มีที่คีบ! ตอนนี้ถิงถิงเจอปัญหาใหม่อีกแล้ว หลังจากที่พยายามจุดกองไฟกองใหญ่อยู่นาน พร้อมทั้งตบตีตัวเองที่กางกระโจมง่ายๆ กว่าจะได้ ขนาดกางเต็นท์ใหญ่ๆ เธอยังทำมาแล้ว แต่กระโจมนี้เป็แบบยุคโบราณและล้าสมัยที่ต้องใช้ไม้มาค้ำยันผ้ากระโจมให้พอเหมาะพอดี ไม่มีอุปกรณ์ไฮเทคที่เธอเคยใช้มาช่วยเหลือเลย จึงทำให้ล่าช้าและขัดใจอยู่พอสมควร เธอเหน็ดเหนื่อยกับสิ่งที่ทำก่อนหน้า จึงนั่งพักกินอาหารแห้งที่ได้รับเป็รางวัลมาแค่พออยู่ท้องเท่านั้นและตั้งใจเก็บไว้กินเวลาที่หาอาหารไม่ได้อีก เธอได้แป้งย่างเป็รางวัลมาแค่ 5 ชิ้น ขนาดใหญ่กว่าฝ่ามือเล็กน้อยเท่านั้น ถิงถิงจึงทานไปแค่ชิ้นเดียวแล้วเก็บที่เหลือเข้าระบบของเธอไว้ เพราะกลัวว่าจะหาอาหารกินเองไม่ได้ เธอทำอาหารไม่เป็เลยหรือเรียกว่าแทบไม่เคยทำด้วยซ้ำ มือของเธอเคยจับแต่อาวุธ วันๆ เตะต่อยกระสอบทราย จะไปเคยทำอาหารหาอาหารเมื่อไหร่กัน
พรุ่งนี้เธอตั้งใจจะไปเดินเก็บผลไม้ลองดู แต่โลกที่เธอเคยอยู่มีต้นไม้น้อยมาก ผลไม้ก็เป็แบบแช่แข็งหรืออบแห้งซะส่วนใหญ่ แม้จะมีผลไม้สดให้ทานในโลกของเธออยู่บ้าง แต่ถิงถิงก็ไม่รู้ว่าหน้าตาต้นไม้แต่ละชนิดว่าเป็ต้นอะไร ผลไม้แต่ละชนิดจะมีลำต้นแบบไหนกัน? ใครจะไปรู้จักกันล่ะ แต่ละอย่างดูเป็เื่ง่ายๆ ของคนทั่วไป แต่สำหรับถิงถิงทำไมมันยากไปหมดเลย! แค่การหาอาหารเนี่ยนะ!
ถิงถิงนั่งยองๆ มือเกาหัวจ้องมองปลาดิ้นไปมาอยู่นานจนมันสิ้นใจตายไปเองอย่างน่าสังเวช เธอไม่กล้าฆ่ามันเพราะไม่เคยได้รับภารกิจสังหารปลามาก่อน จึงได้แต่ปล่อยให้มันอยู่บนบกแล้วดิ้นตายไปต่อหน้าต่อตาเฉยๆ ถิงถิงคิดว่าเธอโเี้เกินไปรึเปล่าที่ปล่อยให้ปลาทรมานจนตายแบบนี้ ตลอดมาที่เธอเคยทำภารกิจ เธอจะไม่ทำให้ผู้ที่เธอสังหารต้องทรมานเลย เล็งจุดตายอย่างเดียว มีครั้งนี้ที่เธอปล่อยให้เหยื่อของเธอทรมานขนาดนี้ เธอดูเป็คนเลวร้ายมากเลยใช่ไหม ยิ่งคิดถิงถิงก็ยิ่งดำดิ่งลงไปในหลุมดำมืดบอดในห้วงอารมณ์ของตัวเอง เธอไม่อยากฆ่าใครอีกแล้ว แต่ก็ไม่อยากทรมานใครเหมือนกัน เธอหนีจากการเป็นักฆ่ามา แต่ตอนนี้กลับกลายเป็ต้องฆ่าเพื่อการอยู่รอดแล้ว หากเธอไม่ทำเธอคงหิวตายแน่ๆ ในหัวพยายามคิดหาเหตุผล ตั้งสติ บอกตัวเองอีกครั้ง ว่านี่คือคนละโลกกับที่ถิงถิงเคยอยู่ ที่จะซื้อหาอาหารมากินได้ง่ายๆ อีก
หลังจากนั่งจ้องมองปลาอยู่นานและคิดหาวิธีจะจัดการปลาตรงหน้าไปร้อยแปดอย่างเพื่อให้มันกลายเป็อาหาร ตอนนี้ถิงถิงเริ่มขยับตัวหาไม้แบนๆ มาล้างทำความสะอาด 2 คู่ ผ่ากลางไม้จนเกือบสุด หนีบหัวปลากับส่วนท้ายตัวปลาใกล้ๆ หางไว้ วางเรียงในไม้หีบนั้นได้เกือบ 5 ตัว แล้วเอาเถาวัลย์มัดปลายไม้สองฝั่งให้แน่น เธอทำแบบนี้กับปลาที่เหลือด้วยไม้อีกชุดหนึ่งและหาไม้หนาหน่อยมาตอกลงพื้น 2 ฝั่งทำไขว้กันแล้ววางไม้ลงไปทำคานยกขึ้นตั้งฉากกับพื้น เพื่อเป็ที่วางไม้เสียบปลาทั้ง 2 ด้านให้สูงขึ้นหน่อย เพราะกลัวว่าปลาจะไหม้และจะได้ประคองไม้หนักๆ ที่เสียบปลาไว้หลายตัวให้หมุนย่างกลับด้านได้ง่ายขึ้นด้วย
ถิงถิงภูมิใจกับผลงานตรงหน้าของเธอมาก เธอเคยเห็นร้านอาหารใหญ่ๆ เขาย่างหมูหันกันมาบ้างเมื่อต้องไปกินเลี้ยงฉลอง แต่ไม่เคยทำเอง และพยายามระลึกถึงภาพนั้นอยู่นานว่ามันทำยังไง จนทำได้ใกล้เคียงพอแก้ขัด การทำอาหารช่างยากจริงๆ ตอนนี้ถิงถิงอยากสั่งอาหารเดลิเวอร์รี่เหลือเกิน ทำไมกว่าจะได้กินอะไรแต่ละอย่างมันช่างยากเย็นขนาดนี้ เธอถูกส่งย้อนเวลามาโลกนี้เพื่อถูกทำร้ายแบบนี้เหรอ ผู้คนก็แทบไม่มี อยู่ในป่าเงียบๆ มีแต่หมากับปลาที่เป็สิ่งมีชีวิตในตอนนี้ที่มองเห็น
วันนี้ถิงถิงคงต้องพักผ่อนให้จิตใจดีขึ้นอีกนิด เธอเหนื่อยเหลือเกิน หลังจากก้าวเท้ามาเหยียบบนโลกนี้ ที่เครื่องย้อนเวลาพามา ทุกอย่างเธอทำแทบไม่เป็เลย จะเรียกว่ามั่วเอาทุกอย่างก็ว่าได้ แต่ก็ยังดีที่มันผ่านมาได้ ต่อไปคงต้องทำทุกอย่างให้คุ้นเคยจนเป็เื่ง่ายสำหรับเธอ แม้แต่การจุดไฟก็ตาม ขนาดมีที่จุดไฟให้ก็ยากจะก่อไฟให้อยู่ได้นาน ถิงถิงเพิ่งรู้ว่าต้องใช้ฟืนมากแค่ไหนถึงจะก่อกองไฟใหญ่ๆ ได้ ตอนแรกถิงถิงนำไม้มาไม่กี่อันพอให้จุดไฟได้ ทั้งยังเป็ไม้เล็กๆ ด้วย ก่อไฟไปได้สักพักก็ดับมอดลง จนต้องหาไม้ใหญ่ขึ้นมาถึงทำให้ได้กองไฟใหญ่ และต้องคอยเติมฟืนเรื่อยๆ อีก แค่นี้ถิงถิงก็ต้องเรียนรู้ใหม่อีกแล้ว
วันนี้ยังดีที่ได้ปลามาตั้ง 10 ตัว แต่ถิงถิงคงไม่กินปลาทุกวันแน่ๆ มือของถิงถิงที่จุดไฟหาฟืนเลอะเทอะฝุ่นดำไปหมด เธอเช็ดหน้าจับหน้าตัวเองจนหน้าเลอะถ่านดำๆ จากกองไฟไปเยอะมาก แต่เพราะไม่มีกระจกส่องหน้าถิงถิงจึงไม่รู้ตัวเอง ถิงถิงในตอนนี้ทั้งหัวยุ่ง หน้าเลอะดำไปหมด เสื้อผ้ายับย่นมีรอยขาดจากการถูกเกี่ยวจากกิ่งไม้หนามที่เธอไปเดินหาฟืนมืดๆ มาก่อนหน้านี้อีก ไม่ต่างกับคนไร้บ้านอนาถาเลย ซึ่งตอนนี้เธอก็เป็เช่นนั้นจริงๆ
เธอไร้บ้านในโลกนี้ ไม่รู้จักใครในโลกนี้ ไม่รู้จะไปอยู่ไหนทำอะไร ตอนนี้ขอเพียงแค่มีอาหาร 3 มื้อ ถิงถิงก็พอใจมากแล้ว เธอมีทองคำที่ไม่คิดจะใช้ แม้แต่กับภารกิจของเครื่องย้อนเวลาเธอยังไม่ให้เลย...แล้วเธอจะใช้ทำไม
ถิงถิงขี้งกมากจนถึงมากที่สุด หากไม่จำเป็จริงๆ จะไม่ยอมใช้จ่ายอะไร แต่เื่อาหารการกินเธอจ่ายได้ ขอเพียงให้อร่อยจริงๆ เธอยอมจ่าย แต่ถ้าไม่อร่อยแล้วต้องมาจ่ายแพงๆ ถิงถิงจะเสียดายเงินทองของเธอแทบน้ำตาเล็ดเลย
โชคดีที่ก่อนย้อนเวลามา ถิงถิงไม่ได้แลกทองคำของเธอเป็เงินสดมากนัก เพราะไม่ค่อยได้ใช้เงินเท่าไหร่ เธอตุนอาหารและสั่งทุกอย่างออนไลน์และเก็บเงินปลายทาง จึงเก็บเงินสดไว้ที่บ้านเท่านั้น เพื่อจ่ายค่าข้าวของและค่าอาหารกับคนส่งอาหารเดลิเวอร์รี่ที่สั่งตามปกติเท่านั้น นอกเหนือจากนั้นเธอแทบไม่พกเงินสดเลย มีแต่ทองคำที่เธอหวงแหนที่เก็บไว้ในระบบของเธอ
ถิงถิงย่างปลาและกินปลาไปทีละตัวอย่างเอร็ดอร่อย ในใจได้แต่คิดว่าวันแรกในโลกใหม่นี้ช่างเหนื่อยเหลือเกิน เธอจะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่อีกกี่วัน แล้วเธอจะเคยชินกับที่นี่ได้เมื่อไหร่ ผู้คนที่นี่เป็ยังไงถิงถิงก็ยังไม่รู้ไม่เห็นเลย หรือเธอต้องออกตามหาผู้คนในยุคนี้ดูว่าเป็ยังไง มันจำเป็ไหมที่จะต้องอยู่ร่วมสังคมกับคนในโลกนี้ เพราะเธอกลัวว่าจะดูแปลกแยกจากพวกเขา ทำอะไรก็ไม่เป็เลยสักอย่าง หรือเธอจะกลางป่าเขาแถวนี้ไปเรื่อยๆ จนถึงเวลาที่ได้กลับไปสู่โลกของตัวเองดี
มือถิงถิงบิเนื้อปลาเข้าปากเรื่อยๆ พลางคิดไปด้วยอย่างเพลิดเพลิน มื้อนี้แม้จะไม่ได้ปรุงรสอะไร แต่เนื้อปลาก็หวานอร่อยเพราะสดใหม่ กินไปกินมาปลาหมดอย่างไม่รู้ตัว เมื่อหนังท้องอิ่มหนังตาก็หย่อน ในตอนนี้ถิงถิงไม่สนใจอะไรแล้ว แค่พาตัวเองที่ท้องตึงคลานเข้าไปในกระโจมนอนลงหลับเป็ตายทันที
33K
