"ปะป๊าฮ้าฟ หนูขอพรให้ร่างกายไวต่อความรู้สึก มีอารมณ์อ่อนไหวง่ายฮ้าฟฟู่ววว!"
【ป๊าจัดให้ตามที่ขอฮ้าฟลูกรัก!】
หลังจากที่มิคกี้ขอพรเสร็จ เขาก็รู้สึกแปลกๆ ไปทั่วทั้งร่างกาย
เพียงแค่ลมเย็นที่ออกมาจากแอร์ได้กระทบกับิัของเขา มิคกี้รู้สึกราวกับกำลังยืนอยู่ห้องในเย็นสภาพตัวเปล่าไม่ได้สวมเสื้อ เวลานี้ร่างกายชายหนุ่มสุขภาพของมิคกี้หนาวสั่นเล็กน้อย
ภายในห้องวีไอพี พี่อู๋หยิบเข็มเงินที่สั่งทำแบบพิเศษออกมาจากกล่อง ซึ่งเข็มเงินเข็มนี้มีขนาดใหญ่พอๆ กับเข็มที่ใช้ถักนิตติ้ง
"อดทนหน่อยนะป้อมน้องรัก" พี่อู๋หยิบไฟแช็กขึ้นมาจุดไฟลนที่ปลายเข็มเพื่อฆ่าเชื้อโรค
ป้อมที่เห็นเข็มเงินในมือพี่อู๋ถึงกับหน้าซีดเผือด "พี่อู๋! เข็มนี้มันใหญ่เกินไปมุ้ย? พี่เปลี่ยนเป็เข็มที่เล็กลงกว่านี้ได้ไหม?"
พี่อู๋ที่ได้ฟัง เขาได้แต่พูดออกมาอย่างช่วยไม่ได้ว่า "ิัชั้นนอกของมึงหนากว่าหนังจระเข้อีก ต้องใช้เข็มเงินที่สั่งทำแบบพิเศษเข็มนี้เท่านั้นที่จะเจาะร่างกายของมึงได้!"
ป้อมได้ลองนึกดูดีๆ คำพูดของพี่อู๋มันก็สมเหตุสมผลไม่น้อย เข็มเงินที่พี่อู๋ได้เตรียมมาเมื่อวาน ไม่มีอันไหนสามารถแทงทะลุร่างของเขาได้เลย
"มาเลยพี่! ผมพร้อมแล้ว!"
"เชื่อมือพี่ชายใหญ่ของมึงได้เลย!"
พี่อู๋ตั้งสมาธิขึ้นสูง พร้อมกวาดสายตามองหาจุดตำแหน่งที่ถูกต้อง จากนั้นเขาก็ได้แทงเข็มลงไปอย่างแม่นยำเหมือนจับวาง
หลังจากที่ปลายเข็มได้กระทบกับิัของป้อม ปรากฏว่ามันสามารถทะลุผ่านลงไปได้อย่างง่ายดายไม่ติดขัดแม้แต่น้อย
พี่อู๋ที่เป็คนฝังเข็มเองกับมือ เขารู้สึกเหมือนกับว่าไม่จำเป็ต้องใช้เข็มเงินที่สั่งทำแบบพิเศษแต่อย่างใด ใช้แค่เข็มเงินธรรมดาทั่วไปก็มากเกินพอแล้ว
ทว่าการฝังเข็มในครั้งนี้ พี่อู๋ลืมที่จะควบคุมแรงหรือยั้งมือ เพราะเขาคิดว่าิัของป้อมจะหนาและเหนียวเหมือนเมื่อวาน พี่อู๋จึงใช้แรงแทงเข็มลงไปมาก และยังออกกำลังภายในไปบางส่วน
เข็มเงินจึงได้แทงทะลุหน้าอกของป้อมลึกลงไปเจ็ดถึงแปดเิเ!
ในขณะนี้ ประสาทััของป้อมที่ได้รับพรเหมือนมิคกี้ อีกทั้งยังเป็การรับพรแบบสองเท่า!
ความรู้สึกเ็ปที่มากมายเหลือคณานับ ได้กระจายออกไปทั่วประสาทััที่ไว้ใช้รับความรู้สึกของร่างกายป้อม
"แม่!!!" ป้อมกรีดร้องหาแม่ออกมาอย่างโหยหวนดังลั่นไปทั่วทั้งโรงพยาบาล ดวงตาที่เป็ส่วนสีขาวปรากฏลวดลายเส้นเื จนทำให้ตาแดงก่ำๆ น้ำตาไหลทะลักออกมาเหมือนเขื่อนแตก
พี่อู๋ที่ได้ยินเสียงป้อมร้องไห้หาแม่ถึงกับตื่นตระหนกใ "ป้อมน้องรัก เกิดเxี้ยอะไรขึ้นกับมึง!? อย่าบอกนะว่ามึงโดนผีเข้า?"
เขาแค่ฝังเข็มลึกลงไปนิดหน่อย มันไม่น่าจะเจ็บอะไรขนาดนั้นไม่ใช่เหรอ? ด้วยเคล็ดวิชาฝังเข็มเก้าดาราที่เขาได้ใช้ ซึ่งในความเป็แล้วจริงป้อมควรจะไม่รู้สึกอะไรเลยด้วยซ้ำ
ขณะที่พี่อู๋กำลังจะเริ่มทำการรักษาป้อมต่อไป เขาก็ได้ยินเสียงเปิดประตูดังปัง พี่อู๋เห็นร่างมิคกี้พร้อมกับหมอที่เป็คนดูแลป้อม และพยาบาลจำนวนมากบุกเข้ามา
หมอที่เห็นพี่อู๋กำลังใช้เข็มเงินแทงป้อมอยู่ จึงะโออกไปว่า "นี่คุณเป็ใครกัน! ้าที่จะทำอะไรกับผู้ป่วย?"
พี่อู๋ที่เหมือนแมวถูกเหยียบหาง กล่าวด้วยความลุกลี้ลุกลนว่า "ฉัน...ฉันกำลังรักษาเขาอยู่!"
"กำลังรักษาเขา?" หมอรีบวิ่งเข้ามาดูป้อมที่กำลังจะหมดสติไปเพราะความเ็ป กล่าวด้วยความโกรธว่า "คุณใช้เข็มเงินที่ยาวและหนาขนาดนั้นเจาะหน้าอกผู้ป่วย จนเขากรีดร้องออกมาอย่างน่าสังเวช แต่คุณกับบอกว่าคุณกำลังรักษาเขาเนี่ยนะ คุณคิดว่าพวกเราโง่มากมั้ง?"
"สิ่งที่คุณได้ทำ มันคือเจตนาฆ่า! ซึ่งเป็การฆาตกรรมอย่างไม่ต้องสงสัย!"
เวลานี้ พี่อู๋ใหวาดกลัวจนิญญาแทบหลุดออกจากร่าง "เข้าใจผิดแล้ว เข้าใจผิดแล้ว! ฉันไม่ได้จะฆ่าเขาจริงๆ ฉันเป็พี่ชายของเขา ฉันจะฆ่าน้องชายตัวเองทำไม!!! ฉันกำลังรักษาเขา ฉันกำลังช่วยชีวิตผู้คน!"
"สิ่งที่คุณทำเนี่ยนะเรียกว่าวิธีการรักษา? เป็วิธีช่วยเหลือผู้คน? เหอะ! เก็บคำแถโง่ๆ ของคุณไปอธิบายกับตำรวจเถอะ น้องเหมียว! รีบไปโทรแจ้งตำรวจมาจับไอ้ฆาตกรคนนี้เร็วเข้า อย่าปล่อยให้มันมีโอกาสหนีไปได้"
"ได้ค่ะคุณหมอ!" พยาบาลสาวรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารีบกดไปที่เบอร์ 191 ทันที
"อย่าๆ ได้โปรดอย่าแจ้งตำรวจ ฉันกำลังรักษาน้องชายของฉันจริงๆ !!!"
มิคกี้รีบเข้าไปจับล็อกพี่อู๋แล้วกดเขาลงไปนอนราบกับพื้น "หมออู๋! ผมขอแนะนำว่าคุณอย่าขัดขืนจะดีกว่า ไม่อย่างนั้นคดีนี้ไม่จบที่ข้อหาพยายามฆ่าอย่างเดียวแน่ๆ"
เวลานี้ พี่อู๋จนด้วยเกล้า ได้แต่จำใจนอนอยู่เงียบๆ เขาไม่กล้าที่จะขัดขืนอะไร กลัวว่าสถานการณ์มันจะเลยเถิดไปกว่านี้
หลังจากผ่านไปเกือบชั่วโมง ในที่สุดตำรวจวีรบุรุษแห่งชาติที่ชอบออกมาตอนสุดท้ายเหมือนพระเอก ชอบมาหลังจากที่เื่จบไปแล้ว ถ้ามิคกี้ไม่ได้คุมตัวพี่อู๋เอาไว้ เกรงว่าเขาคงจะหลบหนีข้ามชายแดนข้ามน้ำข้ามมหาสมุทรไปโผล่อีกทวีปแล้ว!
ทั้งๆ ที่สถานีตำรวจที่อยู่ใกล้สุด ก็อยู่ห่างจากโรงพยาบาลประจำจังหวัดไปไม่ถึงหนึ่งกิโลเมตรด้วยซ้ำ!
หลังจากที่ตำรวจเข้ามาระงับเหตุ มิคกี้ที่เป็พยานในคดีครั้งนี้ เขาได้ให้ความร่วมมือกับตำรวจในการสอบปากคำเป็อย่างดี
หลังจากที่มิคกี้ให้ปากคำและลงบันทึกประจำวันเรียบร้อย มิคกี้ก็กลับไปเยี่ยมป้อมที่ห้องวีไอพี "คุณหมอครับ อาการของเพื่อนผมเป็ยังไงบ้าง?"
หมอที่ทำการวินิจฉัยอาการของป้อมเสร็จแล้ว ตอบมิคกี้ด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึมว่า "เพื่อนของคุณถูกเข็มเงินแทงเข้าไปลึกเข้าไปที่หน้าอกประมาณ 8 เิเ โชคดีที่เข็มไม่ได้แทงโดนหัวใจ ไม่งั้นเพื่อนของคุณคงได้ไปเข้าเฝ้ายมบาล"
"คุณป้อมครับ ชีวิตคุณนี่น่าสงสารเหลือเกิน ถ้าออกจากโรงพยาบาลแล้ว เดี๋ยวผมจะพาคุณไปทำบุญนะ" มิคกี้พูดด้วยน้ำเสียงที่เป็ห่วงและจริงใจ "ไม่ว่าค่ารักษาจะแพงแค่ไหน หมอต้องช่วยรักษาเพื่อนของผมให้ได้นะครับ!"
"ทั้งๆ ที่พวกคุณไม่รู้จักกันมาก่อน และพึ่งจะได้รู้จักกันแท้ๆ แต่คุณก็ยังพยายามช่วยเหลือเขาอย่างสุดความสามารถขนาดนี้" หมอทอดถอนหายใจ "เห้ออออ ช่างแตกต่างไปจากคนที่เรียกตัวเองว่าพี่ชาย แต่ดันพยายามฆ่าน้องของตัวเองซะอย่างนั้น เวรกรรมแท้ๆ"
"โลกมันกลมสังคมมันเหลี่ยม" มิคกี้ส่ายหัวพร้อมถอนหายใจเบาๆ "น้ำใสอย่าคิดว่าไม่มีพิษ คนสนิทอย่าคิดว่าไม่หักหลัง"
ทักษะการแสดงของมิคกี้ในเวลานี้ ถ้าจะมอบรางวัลตุ๊กตาทองคำให้ ก็เหมือนจะเป็การดูถูกความสามารถของเขาเกินไป
หลังจากที่หมอได้พูดแนะนำมิคกี้สองสามคำ เขาก็ได้ออกจากห้องไปเพื่อทำงานต่อ
มิคกี้ปั้นใบหน้าเศร้า กล่าวกับป้อมด้วยความเป็ห่วงว่า "ไม่ต้องห่วงนะครับคุณป้อม เดี๋ยวผมจะจ้างทนายมือดีมาช่วยดำเนินคดีกับไอ้ฆาตกรคนนั้นให้ถึงที่สุด จะไม่ปล่อยให้มันได้ออกมาเห็นดาวเห็นตะวันอีกเลย!"
ป้อมเบิกตาโพลง พยายามร้องห้ามออกมาด้วยน้ำเสียงที่เบาบางแหบแห้ง "ยะ...อย่า! ปล่อยพี่ชายของฉันไป!"
"คุณป้อมครับ เื่ราวมาถึงขั้นนี้แล้ว คุณยังห่วงพี่ชายของคุณอยู่อีกเหรอ?" มิคกี้แสร้งทำเป็ขมวดคิ้ว "คุณปฏิบัติต่อเขาเหมือนพี่น้องในไส้ แต่เขาอยากจะฆ่าคุณ! ไม่ต้องห่วงนะครับ คุณแค่นอนพักผ่อนอยู่เฉยๆ เดี๋ยวผมจะจัดการทุกอย่างให้เอง พรุ่งนี้ผมจะมาเยี่ยมคุณใหม่นะครับ ฝันดีครับคุณป้อม!"
หลังจากที่มิคกี้เดินออกจากห้องไป ป้อมได้แต่ข่มตานอนหลับไปด้วยความสิ้นหวัง
1K
