Rich Second Gen Villain นายน้อยวายร้ายรุ่นสอง

ตอนที่แปดสิบห้า คำสอนของผู้เฒ่าเต่า

เจ้าจงอย่าได้หวังว่าจะชนะในการแข่งขันประลองศึกชิงเจ้ายุทธภพแต่พยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่แพ้ตนเองในเส้นทางของการฝึกฝนฝีมือ

คำสอนของผู้เฒ่าเต่า ผมจำขึ้นใจเสมอมา

ว่าบนเส้นทางแห่งการฝึกฝีมือแพ้บ้างเป็นเรื่องธรรมดา แต่อย่าแพ้ตนเองถอดใจไปก่อน หรือหลงระเริงจนหยุดพัฒนาต่างหากคือเรื่องที่สำคัญที่สุด

นี่คือสาเหคุที่ท่านผู้เฒ่าเต่าต้องปลอมตัวไปกระทืบลูกศิษย์ของตนเองในการประลองศึกชิงเจ้ายุทธภพเพื่อสอนว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้าอย่าได้หยุดยั้งการพัฒนาตนเอง

และน่าจะเป็นสาเหตุที่โกคูไม่โจมตีศัตรูตอนที่อ่อนแอหรือบางทีปล่อยศัตรูไปเพราะสำหรับเขาการได้สู้และพัฒนาตนเองนั้น สำคัญกว่าแพ้ชนะนั่นเอง

บางการกระทำที่เหมือนคนบ้าที่ปล่อยศัตรูไปเพราะพวกนี้มีแนวคิดของตนเองนั่นเอง

หากมองจากมุมนี้ การต้องการสู้กับศัตรูเก่งๆตลอดเวลานั้นมาจากแนวคิดของท่านผู้เฒ่าเต่านั่นเอง

ต้องมีอาจารย์ที่เก่งกาจจึงจะอบรมศิษย์ที่ล้ำเลิศได้

และเผื่อหลายคนจะลืมผู้เฒ่าเต่าคือยอดฝีมืออันดับหนึ่งของโลกอยู่หลายปี

และคำสอนอีกอย่างคือ

“กินให้เต็มที่ เล่นให้เต็มที่ฝึกให้เต็มที่และพักผ่อนให้เต็มที่ นี่ล่ะคือวิธีการฝึกสำนักเซียนเต่าล่ะ”

ที่ผมก็กำลังทำอย่างนั้นอยู่

“ย่างไฟ ย่างไฟ ย่างไฟ”

พวกเราตะโกนตบอกปรบมือกันไปมา

ในขณะที่นามูสุดลมหายใจเข้าลึกๆจนหน้าอกพองขึ้นขนาดใหญ่

“นามูไฟร์”

นามูพ่นไฟสีเหลืองออกมาในขณะที่คิงคองเงินลอกหนังควักไส้ออกมาอย่างคล่องแคล่ว

พวกเรากำลังหาทางทานเนื้อสัตว์อสูรกัน

ในขณะที่คอยหน่วยเก็บวัสดุต่างๆค่อยๆเดินทางมาที่จะเอาถังดูดเลือดตู้ความเย็นเก็บเนื้อของหมาป่ายักษ์เอาไว้ที่ผมสั่งว่าให้แยกเป็นหลายๆชิ้นก่อนเพื่อป้องกันไว้ว่าอาจจะคืนชีพได้และเอาตำราหมาป่าไปศึกหษาค้นคว้าเพิ่มเติมต่อ

และวิชาวัสดุศาสตร์ในการศึกษาถ้ำผลึกคริสตัลว่ามีอะไรเป็นส่วนประกอบบ้าง

มีเรื่องที่ต้องทำมากมายหลังจากที่เก็บเกี่ยวชัยชนะในคืนนี้

แต่พวกเราทำสิ่งที่สำคัญที่สุดคือ

สนุกกับชีวิตให้เต็มที่และทำตามสัญญาที่ให้ไว้ว่าจะเอาเนื้อของสัตว์อสูรมาย่างกินกัน

แคว่ก คิงคองเงินฉีกเนื้อส่วนหน้าอกและหัวใจมาให้ผม

“มอบให้แก่นายท่านคร่อก”

ตามมารยาทของลูกน้องที่ดีให้เจ้านายกินก่อน

ผมก้รู้สึกหิวแปลกๆเหมือนกัน

ว่าการทำอาหารจากสัตว์ที่ตนเองล่ามาด้วยตนเองน่าจะปลุกสัญชาตญาณบางอย่างของมนุษย์ขึ้นมา

ว่าเศรษฐีที่มีเงินร้อยล้านจะทานอาหารเลิศหรูอย่างไรก็ได้

แต่ยังต้องแบกปืนไปยิงสัตว์สงวนในป่าด้วยตนเองและปรุงทานกันตรงนั้น

เพราะมันได้บรรยากาศที่หาทั่วไปไม่ได้