ท่านอ๋อง ข้าไม่ได้ตั้งท้องบุตรของท่าน

บทที่ 39-ข้าพยายามเพื่อเจ้า

เหยกุ้ยไม่แปลกใจนักเมื่อกลับมาถึงบ้านแล้วเห็นหานโจวนั่งรอนางอยู่ในบ้าน ทว่าสิ่งที่ทำให้นางแปลกใจก็คือ ข้างกายของท่านอ๋องมิได้มีเพียงห่อกระดาษใส่กับข้าวเลิศรส แต่ยังมีย่ามใบหนึ่งติดกายเขามาด้วย

ปกติตอนเขามาเยือนที่บ้านหลังน้อยของนางก็จะมีเพียงกับข้าวเท่านั้น

คราแรกหญิงสาวเกือบจะเอ่ยปากถามด้วยความสงสัย หากกระนั้นก็ยังยั้งตนเองเอาไว้ได้ทัน

เขาจะนำอะไรมาก็ไม่ใช่เรื่องของนางเสียหน่อย!

เหมยกุ้ยตัดสินใจทำตัวตามปกติ ยื่นซือซือน้อยให้แก่บิดา บุตรชายยังมีอาการเกร็งบ้างยามอยู่กับท่านอ๋อง แต่เมื่ออีกฝ่ายอุ้มลูกชูสูง ดวงตากลมโตของซือซือก็เบิกกว้าง เสียงหัวเราะอ้อแอ้ดังขึ้นอย่างถูกใจ

สิ่งนี้ก็ทำให้เหมยกุ้ยแปลกใจนัก จิตของพ่อลูกยังคงเหนี่ยวแน่นกันดีภายในระยะเวลาไม่เท่าไรที่ได้มาพบเจอกัน

นี่คือความพิเศษของสายเลือดเดียวกันกระมัง

เหมยกุ้ยเบนสายตาไปทางอื่นหลังเห็นว่าหานโจวเริ่มเล่นกับซือซือ นางเดินไปจัดการหยิบห่อกระดาษ จากนั้นก็ตรงเข้าไปในครัวเพื่อหุงข้าว ทำงานบ้านที่สมควรทำ

ชั่วขณะหนึ่ง สายตาของหญิงสาวเหม่อลอยยามมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าด้านนอกเป็นสีแดงทอส้ม บ่งบอกว่าดวงอาทิตย์กำลังจะตกดิน แสงสว่างใกล้จะถูกแทนที่ด้วยรัตติกาล

วันเวลาล่วงเลยผ่านไปอย่างรวดเร็วเหลือเกิน นางมาอยู่ที่เมืองนี้ปีกว่าได้แล้ว

เหมยกุ้ยยืนนิ่งเหม่อลอยโดยไม่รู้ตัว นางไม่รู้สึกเลยสักนิดว่าเสียงหยอกล้อของบิดากับบุตรชายได้เงียบลง เนื่องจากคนทั้งสองที่ว่ากำลังยืนอยู่ด้านหลังของหญิงสาว

หานโจวจ้องคนที่ยืนท่าเดิมมาสักพัก เขาลองเอ่ยปากเรียกนางสองสามครั้งก็ไร้การตอบรับ

"เหมยกุ้ย" หานโจวเรียกด้วยความกังวล หรือนางจะไม่สบาย?

เห็นมือของเหมยกุ้ยวางทับซ้อนกันบนโต๊ะ ภายในหัวของบุรุษหนุ่มพลันคิดไปถึงเรื่องหนึ่ง เป็นเรื่องที่สืออีนำมารายงานเขา คิดผ่านสมองทื่อๆ ที่ตรงหัวใจแล้วก็นึกโมโห

หรือนางจะคิดถึงบุรุษชาติสุนัขผู้นั้น!?

หานโจวคิดอย่างมิอาจยอม เขาอุ้มซือซือที่ปิดปากเงียบด้วยมือเดียว อีกมือก็ยื่นไปวางทับหลังมือของเหมยกุ้ย เจตนาแสดงให้เห็นชัดว่าใครที่อยู่กับนางตรงนี้ ใครที่มีสิทธิ์แตะต้องตัวนางได้!

ได้รับการสัมผัสก็ทำให้เหมยกุ้ยสะดุ้งเฮือก มือที่แตะกันโดยมีไออุ่นร้อนของหานโจวกอบกุมเอาไว้

"ท่านอ๋อง? " นางเงยหน้ามองเขาอย่างไม่เข้าใจ ก่อนอีกฝ่ายจะยกมือออก

หานโจวอุ้มลูกมือหนึ่ง อีกมือก็เปลี่ยนมาจับคางของคนตรงหน้า ก่อนจะโน้มเข้าไปจูบริมฝีปากสีแดงธรรมชาติของเหมยกุ้ยอย่างห้ามไม่อยู่

และเขาก็ไม่คิดจะห้าม

ริมฝีปากร้อนของทั้งสองประกบกันราวกับเป็นชิ้นส่วนที่ขาดหายไป ลิ้นแลกเปลี่ยนรสชาติหวานล้ำในโพรงปากของชายหญิง เสียงอันน่าเขินอายยามได้ยินดังขึ้นแผ่วเบา

เหมยกุ้ยที่ห่างหายจากการหยอกเย้าเรื่องทางเพศยังคงเรียกสติกลับมาไม่ได้ ครั้งนางกะพริบตาอีกครั้ง หานโจวก็ถอยห่างออกไปเสียแล้ว

ดวงตาสองคู่สบกัน ประกายบางอย่างที่ลึกซึ้งโผล่ขึ้นมาแวบหนึ่ง

เหมยกุ้ยหลุบตาต่ำ อดที่จะเม้มปากแน่นไม่ได้ "ท่านทำเช่นนี้ทำไมเจ้าคะ"

"เพราะข้าอยากทำ"

"..."

"และข้าก็เป็นสามีของเจ้า" น้ำเสียงของหานโจวติดความถือดี "ต่อไปอย่าได้ให้ใครมาแตะต้องตัวเจ้าได้อีก ไอ้คุณชายหน้าสุนัขนั่นด้วย"

เหมยกุ้ยฉงน "ท่านหมายถึงคุณชายเสวี่ยนซื่อหรือเจ้าคะ"

"ยังจะมีใครอีก วันนี้มันทำอะไรกับเจ้า ดีแค่ไหนแล้วที่ข้าระงับอารมณ์ไม่ให้พุ่งไปฆ่ามันน่ะ! "

"ท่านอ๋อง!? " หญิงสาวร้องเสียงสูง คิดไปว่าที่เขารู้เพราะได้ฟังข่าวจากปากพวกชาวบ้านที่นำไปนินทา "ท่านจะไปฆ่าใครเขาง่ายๆ ไม่ได้นะเจ้าคะ ข้าเคย..."

"ฆ่าคนเป็นเรื่องง่าย ยิ่งฆ่าคนที่กล้าแตะต้องเมียข้าก็ยิ่งง่าย แต่ข้าไม่ทำเพราะเจ้าเคยขอร้องเอาไว้ก็เท่านั้น"

ก่อนหน้านี้เหมยกุ้ยเคยบอกกับเขาว่านางจะกลับไปทำงานที่โรงทอผ้าเหมือนเดิม นางจะกลับไปใช้ชีวิตเหมือนที่เคยทำมา ขออย่าให้เขาเข้าไปยุ่งเกี่ยววุ่นวาย ทั้งกับผู้คนหรือกับสิ่งที่นางทำ

หานโจวรับฟังอย่างไม่พอใจ แต่เขาก็พยายามจะทำตามคำขอของนาง

เหมยกุ้ยเงียบลงหลังได้ยินประโยคนั้น "ข้า..."

"มันเป็นผู้ที่ช่วยดูแลเจ้ามา เจ้าจะขอตอบแทนมันข้าก็ไม่ได้ห้าม" แม้ข้าจะเคยบอกไปแล้วว่าจะนำทองนำของมีค่าไปให้มันทดแทนบุญคุณนั้น ทว่าเหมยกุ้ยไม่ยอม ฉะนั้นก็ได้แต่พยายามรับฟัง!

หานโจวเงยหน้ามอง น้ำเสียงเย็นเยียบกว่าเดิม "แต่อย่าให้มีอะไรเกินเลยไปเหมือนดั่งเช่นวันนี้อีก ความอดทนของข้าต่อเจ้ามีมาก ข้าบอกเจ้าแล้วว่าข้าจะพยายามเพื่อเจ้า ทว่าความอดทนของข้าต่อผู้อื่นมีไม่มากนัก"

หานโจวไม่เปลี่ยนสีหน้าดุดันแม้แต่น้อย "อย่าให้บุรุษใดเข้าใกล้เจ้าอีก" 

"..."

"ข้าไม่ชอบ"

_____________________________________________________

อุ๊ย เขาหึงหรือเปล่าน้าาา

มิติใหม่ จูบแบบอุ้มลูกไปด้วย หึหึ

ห่อผ้านั้นจะเป็นอะไรค่อยเฉลยตอนหน้านะเจ้าคะ พอหวานให้ชุ่มฉ่ำไปก่อน หลังจากนี้จะมีดราม่ามาให้อีกนะเจ้าคะ ใครบอกดราม่าหมดแล้ว ย้างงงง ยังต้องมีแก้ปมที่เหลือกันก่อน ดราม่าครั้งสองครั้งนี้จะทำให้ทุกอย่างชัดเจนยิ่งขึ้นเจ้าค่ะ อีกไม่กี่ตอนเท่านั้น ให้คนอ่านพอหายใจหายคอโล่งกันบ้าง5555